மயிர் நீப்பின்..

முடிவெட்டுக்கும் எனக்கும் ஒத்துப்போவதே இல்லை. மாதத்துக்கு ஒருமுறை நடந்துகொண்டிருந்த சடங்கு இப்போதெல்லாம் பின்வாங்கத் தொடங்கிய கூந்தலால் இருமாதங்களுக்கு ஒருமுறை ஆனாலும் ஒத்துப்போகாதது மட்டும் தொடர்கிறது.

முடிவெட்டு நிலையங்களில் காத்திருப்பு என்பது கிளுகிளுப்பான அனுபவமாக இருந்தது ஒரு காலத்தில். வேறெங்கும் காணக்கிடைக்காத அரிய காலண்டர்களை நான் பார்ப்பதை யாராவது பார்த்துவிடுவார்களோ என்ற குறுகுறுப்போடு பார்க்கும்போது "பாருப்பா.. பார்க்கறதுக்குத்தானே மாட்டிவச்சிருக்கேன்" என்பார் முடிவெட்டுபவர். இதற்காகவே காத்திருந்தது போல சூழ்ந்திருக்கும் எல்லாரும் சிரிக்க குறுகிப்போவேன். தினத்தந்தி தினகரன் என்று பேப்பர்கள் இரைந்துகிடக்க, "இங்கே அரசியல் பேசாதீர்கள்" என்று ஒரு போர்டு "இவனுங்க மட்டும் என்னவாம்? ஆட்சி மாறத்தான் போவுது நாயக்கரே.. டேய் அந்த கத்தியை எடுடா" என்று தீவிரமாக கத்தியைத் தீட்டுபவரே வைத்த முரண் சிரிக்கவைக்கும். "வந்து உக்காரு. காடாட்டம் வளர்த்து வச்சிருக்க.. அப்பப்ப வந்தா செலவாயிடுமா? அம்பது பைசாவை வச்சு மாடிவீடு கட்டப்போறியா?" முடிவெட்டுபவர், வெட்டப்படுபவர் இரண்டுபேரும் தூங்கிக்கொண்டே வேலைநடக்கும். "என்னடா இப்படி கொந்தி வச்சிருக்கான்?" மட்டும் மாறவே மாறாது.

ஸ்டைலாக முடிவெட்டிக்கொள்ளவேண்டும் என்ற ஆர்வம் வந்த வயதிலும் கூட அதே முடிவெட்டுபவர் "ஸ்டெப் கட்டிங் எல்லாம் உனக்கு செட் ஆவாது கண்ணு. நல்லா எண்ணெய் தடவி படிய வாரிக்க, அப்பதான் அயகா இருக்கும்" என்று எனக்காக முடி எடுப்பதுடன் சேர்த்து முடிவெடுப்பார். பின்னணியில் 'ரேடியோ சோதனை மேல் சோதனை-போதுமடா சாமி' என்று பொருத்தமாக ரீரெக்கார்டிங் செய்யத் தொடங்கிவிட்ட காலத்தில்.

17 18 வயதில் டெய்லி ஷேவிங் செய்ய வேண்டியிருக்குதுடா என்று அலுத்துக்கொள்ளும் கும்பல் மத்தியில் பூனைமீசைகூட வராமல் பல்லவ சிற்பம் போல இருப்பதே அவமானம். முடிவெட்டுபவரும் தொழிலில் முன்னேறி டிவி எல்லாம் வைத்திருந்தார். சித்ரமாலாவில் அஸ்ஸாம்காரர்கள் சப்பை மூக்குடன் 'லாட்ல லோட்ல லையூ' என்று பாடிக்கொண்டிருப்பதை சுவாரஸ்யமாகப் பார்த்துக்கொண்டே "அடடா.. கிருதா போயிருச்சு. பரவாயில்ல. இந்த ஸ்டைல் உனக்கு நல்லா இருக்கு" என்று விபத்தில் விஞ்ஞானம் வளர்ப்பார்.

வெளியூர் போயும் கூட என் சோகம் தொடர்ந்ததுதான் கொடுமை. பீஹாரின் முடிவெட்டுபவர்கள் அனைவரும் யார் எப்படி வந்தாலும் எல்லா முடியையும் முன் பக்கம் வாரி லாலு ப்ரஸாத் யாதவ் ஹேர்ஸ்டைலுக்குக் கொண்டுவந்துவிட்டுதான் மேலதிக அழகுபடுத்தலை ஆரம்பித்தார்கள். அதற்குள்ளாகவே என் முடியும் அழகும் காலாவதி ஆகிவிடுவதால் அவர்களின் கலைநுணுக்கங்களை ஏற்க முடியாத என் தலைநுணுக்கம்.

சரி.. தலையில் தேவையான அளவு முடி இல்லை என்பதால்தானே இவர்களால் ஒன்றும் செய்ய முடிவதில்லை? ஆறுமாதங்கள் வெட்டாமல் என் தலைக்கனத்தை ஏற்றினேன்.பங்க் கட்டிங் என்று போனி டெயில் போடும் அளவுக்குப் பின்னந்தலைமுடி வளர்ந்தால் ஜடாமுடி போடும் அளவுக்கு முன்னந்தலைமுடியும் சீராக வளர்ந்தது. பார்ப்பதற்கு பங்க் போலத் தெரியவில்லை. பரதேசி போலத் தெரிந்தது. இப்போதும் பல்லவ சிற்ப முக அமைப்பில் மாற்றம் இல்லாததால் அழகிய தமிழ்மகள் இவள் என்று பீஹார்வாசிகள் பாடுவார்களோ என்று பயந்து லாலு முடிவெட்டுபவரைச் சரணடைய நேர்ந்தது. ஒருமுறை ஆறுமாதங்களுக்குப் பிறகு ஜடாமுடியுடன் என்னைப்பார்த்த என் அப்பா "நீ இஷ்டம் போல இரு, நாளை மறுநாள் வீட்டில் விசேஷம், என் அண்ணன்கள் எல்லாரும் வருவார்கள், அப்போது மட்டும் வெட்டிவிடு.. எனக்குன்னு ஒரு மானம் இருக்கில்ல?" என்றதைத் தொடர்ந்து பலியானது.

சென்னை மாதிரி நகரத்திலும்கூட என் வீட்டுக்கு அருகே அமைந்த முடிவெட்டுக்கடை என் முன்வரலாறு தெரிந்ததாகவே அமைந்த கொடுமை. ஞாயிற்றுக்கிழமைகளின் நீண்ட வரிசைகள், நேரக்கட்டுப்பாடுகளுக்கு இடையில் குயிக் கட் முருகன் என் தலையில் விளையாடுவார். இங்கே அரசியல் பேச்சுக்கள் கிடையாது. க்யூவில் இருப்பவர்கள் எந்நேரமும் சிடுசிடுவென்று இருப்பார்கள். "அப்பா, அம்மா வரும்போது பச்சைமிளகாய் வாங்கிண்டு வரச் சொன்னா"வுக்கு தமிழில் பதில் பேசிவிட்டு "எக்ஸ்க்யூஸ்மீ, ஐ ஹாவ் அப்பாயின்மெண்ட்ஸ், கென் ஐ கோ நெக்ஸ்ட்" என்று ஆங்கிலத்தில் க்யூ முந்துவார்கள். கவனித்துப் பார்ப்பவர்களுக்கு மட்டும் புது ப்ளேடு போட்டு பாண்ட்ஸ் பவுடரை தாராளமாக வீசி வயதான ஆட்கள் முடிவெட்டுவார்கள். எனக்கு எப்போதும் கடைக்குப் புதிதாக வந்த பையன்தான். ஆஃபீஸில் மறுநாள் "என்னாச்சு?" என்று துக்கம் விசாரிக்க ஏதுவாக முடிவெட்டுவான் பையன்.

என் முகத்திலும் முடி அரும்ப ஆரம்பித்தாலும் இவர்கள் ஏதாவது செய்து பழைய பல்லவகாலத்துக்குக் கொண்டு சென்றுவிடுவார்களோ என்ற பயத்தில் ஷேவிங் மட்டும் செய்துகொள்ளாமல் தப்பித்துக் கொள்வேன். வீட்டுக்கு வந்து முகவெட்டுடன் சவரம் செய்தால்தான் திருப்தி.

துபாய்க்கு வந்தும் என் துயரம் தொலையவில்லை. போஸ்டர்கள் சித்ரமாலா டிவி அரசியல் போன்ற சில்லறைச் சந்தோஷங்கள் விடுபட்டுப் போனது தவிர, முடிவெட்டுபவர்கள் என்னைப் பார்ப்பது மாறவே இல்லை. ஆயிரக்கணக்கான அழகுசாதனங்கள் எலக்ட்ரிகல் எலக்ட்ரானிக் சாதனங்கள் இரைந்துகிடக்க என் தலைக்கு அதே சீப்பும் கத்தரியும் மட்டும்தான். இந்தக்கடை முடிவெட்டுபவர்களுக்கான கல்லூரி போலிருக்கிறது. ஒவ்வொரு முறையும் பழைய ஆட்கள் 2 பேரும், புதியவர்கள் 2 பேரும் இருப்பார்கள். புதியவர்கள் ப்ழையவர்கள் ஆனவுடன் பழையவர்கள் வேறுகடைக்குப் போய் புதிய புதியவர்கள் வருவார்கள். புதிய புதியவர்கள் எப்போது வரலாம் என்பதை என் தலைமுடி அளவு தீர்மானிக்கும். முதல் போணி என்றும் நான்தான்.

புதியவர்களாக இருந்தாலும் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு வழி. ஒருவர் பின்னந்தலையில் இருந்து ஆரம்பிப்பார். தலையில் குளவி கொட்டும். இன்னொருவர் புஸ்புஸ் என்று தண்ணீரை இரைத்து படிய வாரி கம்மியாதானே இருக்கு, ஏன் வந்தோம் என்று உணரவைப்பார். இன்னொருவர் மெஷினை எடுத்து வலது இடதுபக்கங்களுக்கு வெட்டுவதற்கு முன், வெட்டியதற்குப் பின் என்று வித்தியாசம் காட்டுவார்.இன்னொருவர் பொறுமையாக மில்லிமீட்டர் மில்லிமீட்டராக வெட்டி, வெட்டியதைச் சுத்தம் செய்து, மீண்டும் வெட்டி என்று ஆர்ட்ஃபிலிம் காண்பிப்பார். பாதைகள் ஆயிரம், பயணம் ஒன்றுதான். வழிமுறைகள் ஆயிரம், கொத்துக்கறி என் தலைதான்.

என் தலைக்கு ஏன் இவ்வளவு மாற்றாந்தாய் மனப்பான்மை காட்டுகிறார்கள் என்று தீவிரமாக யோசித்தேன். ஒருவர் இருவர் என்றால் பிரச்சினை அந்தப்பக்கம் இருக்கலாம். சொல்லிவைத்ததுபோல வேலூர் சென்னை பீஹார் துபாய் என்று எல்லாரும் செய்கிறார்கள் என்றால் என்னதான் கூட்டுறவாக இருந்தாலும் சின்க் ஆகாது, பிரச்சினை என்னிடம்தான் இருக்கவேண்டும். ஒருவேளை முடிவெட்டும்போது ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசாமல் முடிந்தவுடன் "ரொம்பச் சின்னதாப்போச்சு இல்ல?" என்று கேட்பதா? மசாஜ் செய்யவருபவர்களைத் தடுத்து எந்த மேலதிக சேவையுமே வேண்டாம் என்று பொருள்பட வைப்பதா? மருத்துவ நாவிதர் சங்கம் - 1-4-XXXXஇல் இருந்து என்று போடப்பட்டிருக்கும் விலைப்பட்டியலில் இருந்து எல்லா நேரமும் 75% டிஸ்கவுண்டிலேயே வெட்டுவதாலா? (அந்த விலைப்பட்டியல் சிவகாசி பட்டாசு விலை போல. யாரும் அந்தப்பணம் கொடுத்து நான் பார்த்ததே இல்லை)

நேற்று முடிவெட்டிக்கொண்டு வந்தேன். மனைவி பார்த்தாள், சிரித்தாள். சிரி சிரி.. புதுசா என்ன? இதெல்லாம் நாங்க எவ்ளோ நாள் பாத்துகிட்டு இருக்கோம்!

"ரொம்ப மோசமா இருக்கா?"

"எப்பவும் போலதான். முடிவெட்டிகிட்டு வந்தா ஒருவாரம் தனி அசிங்கமா இருக்கும் உங்க முகம்"

"அப்புறம்?"

"வழக்கம்போல அசிங்கமா இருக்கும்"

சிகரெட்டை சீக்ரட்டா புடிக்கணுமாமே!

பத்து நாளில் எல்லாரும் மறக்கப்போகிற விஷயத்துக்கு எவ்வளவுதான் கருத்து சொல்வார்கள் நம் வலைஞர்கள்? பொது இடப் புகைத் தடை என்பது தமிழ்நாட்டில் சற்றேறக்குறைய 7 ஆண்டுகளாக அமலில் இருக்கும் ஒரு சட்டம். (யாரேனும் ஜெயலலிதா கொண்டுவந்த சட்டத்தைத் தளர்த்தினார்களா என்ன?) முதல் மூன்று நாட்கள் பலத்த கெடுபிடியும், பிறகு ஒரு மாதத்துக்கு அளவான கெடுபிடியும், மேலும் சில மாதங்களுக்கு மாதக்கடைசி கெடுபிடியும் இருந்துவிட்டு அப்படியே மண்ணோடு மண்ணாய்ப் போகப்போகிற சட்டத்துக்கு எவ்வளவு வாதம், பிரதிவாதம்!

விவாதங்கள் பெருமளவு சிரிப்பைத்தான் வரவழைக்கின்றன. "இயற்கையாக வரும் பொருள் புகையிலை - அதனால் ஒரு கேடும் இருக்க வாய்ப்பில்லை" என்கிறார்கள் ஒரு சாரார். (அரளிவிதை, ஆமணக்கு எல்லாம் இயற்கையாக வரும் பொருட்கள்தானே?) வாகனப்புகையை விட இரண்டாம்கை புகையிலைப்புகை அதிக ஆபத்து என்கிறார்கள் இன்னொரு சாரார். (ஒரு 100 CC வாகனம், ஒரு நிமிடத்தில் சராசரியாக 2,00,000 CC அதாவது 200 லிட்டர் ஆபத்தே இல்லாத புகையை விட்டாலும் ஒரு மனிதன் விடும் 5-6 லிட்டர் புகையிலைப்புகையை விட அதிகக் கெடுதலையே விளைவிக்கும்- இது கெடுதல் பற்றிய கணக்கல்ல - அளவு பற்றிய கணக்கு).

புகைப்பழக்கத்தைக் குறைக்க முதலில் செய்ய வேண்டிய வழி விலையை அதிகப்படுத்த வேண்டியது. நான் முதல் சிகரெட் பிடித்தபோது வில்ஸ் பில்டர் 1.00 ரூ இன்று 3.50 - மூன்றரை மடங்கு மட்டுமே விலை அதிகரித்திருக்கிறது. இதே காலகட்டத்தில் தங்கம் ஏறத்தாழ 7 பங்கும், மான்யமில்லாத அரிசி 8 பங்கும் விலை ஏறி இருக்கிறது - ஒரு சிகரெட்டின் விலை, நியாயமாகப்பார்த்தால் இன்று 12 ரூபாய் ஆகியிருக்க வேண்டும். ஏன் ஏறவில்லை? இத்தனைக்கும் வருடா வருடம் புகையிலைப்பொருட்கள் மீது வரி ஏறிக்கொண்டேதான் இருக்கிறது. இங்கே வைத்திருக்க வேண்டும் முதல் ஆப்பை.

அடுத்ததாக, தடை விதிக்கும் முன் பொது இடம் என்பதை நியாயமாக வரையறை செய்திருக்கவேண்டும். வீட்டை விட்டு வெளியே வந்துவிட்டாலே பொது இடம் என்பதில் நியாயம் இல்லை. தெருவில் நடந்துகொண்டு பிடித்தால் தப்பில்லை, வணிக வளாகத்தின் வாயில் முன் இல்லாத வரை என்கிறார்கள் - 7 அடி அகல டீக்கடை என்றொரு வணிக வளாகமும் 8 ஆம் அடியில் நகலகம் என்று அடுத்த வணிக வளாகமும் வாயில்கள் அகலத்துக்கே இருக்கும் நம் தெருக்களில் நடந்துகொந்தே இருக்கும்வரை சட்டப்படி இருப்பவன், செருப்பு கடித்தது என்று நின்றால் சட்டமீறல் செய்கிறான் என்பது வேடிக்கையாகத்தான் இருக்கிறது.

சிங்கப்பூரில் ஒரு நண்பர் சொன்னார்- வானத்தைப்பார் - கூரை இல்லை என்றால், புகை அனுமதிக்கப்படாத வளாகத்துக்குள் இல்லாத பட்சத்தில், (zoo, bird park, railway stations போன்ற இடங்கள்) தாராளமாகப் புகைக்கலாம். (இது 10 வருடத்துக்கு முந்திய கதை - இப்போது மாறுதல் இருந்தால் சொல்லுங்கள்) - இப்படி ஒரு தெளிவான வரையறை இல்லாத பட்சத்தில் - சிகரெட்டை விடமுடியாதவன் முதலில் குற்ற உணர்ச்சியுடனும், பிறகு பழக்கப்பட்ட விதிமீறல் மனப்பான்மையுடனும் பிறகு விதிமீறல் தன் பிறப்புரிமை என்ற உணர்ச்சியுடனும் புகைப்பான்.

கேஸ் போட்டால் 10 கிலோமீட்டர் தள்ளி இருக்கும் காவல்நிலையத்துக்கு வந்து 200 ரூபாய் கட்டு அல்லது இங்கே என்னிடம் 20 ரூபாய் அழுத்து என்று நோ எண்ட்ரியில் நுழைந்த விதிமீறல் செய்ய விரும்பாதவனையே சட்டப்படி நடப்பதன் சிக்கல்களை உணர்த்தி லஞ்சம் கொடுக்கவைக்கும் நமது சட்டக்காப்பாளர்களுக்குக் கிடைத்த மறைமுக ஊதிய உயர்வுதான் இந்தச் சட்டம்.

சட்டம் போடுவதை நான் தவறு எனச் சொல்லவில்லை. ஆனால், அமலாக்க நடைமுறை சாத்தியமற்ற நேரத்தில் ஒரேயடியாக இப்படி ஒரு சட்டம் கொண்டு வருவது எப்படிப்பட்ட விளைவுகளைக் கொண்டுவரும் என்பதை போன முறை இதே சட்டம் வந்தபோதே பார்த்தோம். மற்ற போதைகளை பொது இடங்களில் இருந்து எப்படிப் பாதுகாத்திருக்கிறோம்? மதுவுக்கு டாஸ்மாக் தவிர மற்ற எல்லா இடங்களிலும் விற்பனை தடை என்றவுடன் போதை என்பது டாஸ்மாக் மற்றும் சுற்றுப்புற குறைந்த பரப்பிலும் குன்றிவிடவில்லையா? பான்பராக் எல்லா பெட்டிக்கடைகளிலும் சகஜமாகவே கிடைத்தாலும் விற்பவரும் வாங்குபவரும் அதை மறைத்தே கையாளுவதில்லையா? விற்பனையைத் தடை செய்தால் நிச்சயம் புகை குறையும் - அதே இடங்களில் மறைவாக விற்கப்பட்டாலுமே கூட.

விலையேற்றமும் இல்லை, விற்பனைத் தடையும் இல்லை என்பதால் தயாரிப்பாளர்களுக்கும் வியாபாரிகளுக்கும் பெரிய அளவு பாதிப்பு இல்லை. தெளிவற்ற அமலாக்கத் திட்டம் என்பதால் ரொம்ப நாள் ஓடப்போவதும் இல்லை. இந்த நிலையில் பொது இடப் புகைத் தடை என்பது இந்த அரசாங்கமும் எதோ செய்கிறது என்ற கண்துடைப்பன்றி வேறில்லை.

ஜெய்ப்பூரும் நானும்

வங்கதேசத்துப் புயல் லட்சம் பேரைக் காவுகொண்டது, சீனத்து நிலநடுக்கம் ஆயிரங்களைத் தாண்டுகிறது.. ஜெய்ப்பூரில் 60 -80 பேர்தான் பலி என்று நிம்மதியா அடைய முடிகிறது?

 

எண்ணிக்கையாகவே எல்லாச்சாவுச் செய்திகளையும் படித்துவிடமுடிகிறதா?

 

என்னால் முடிவதில்லை.

 

இயற்கைச் சீற்றங்களையும், சரக்கடித்த நேஷனல் பர்மிட் லாரி நெடுஞ்சாலையில் மல்லாந்து பலிகொள்வதும் விதி என்ற ஒற்றைச்சொல்லில் மறக்கடிக்கப்படலாம். ஆனால் மனிதன் உருவாக்கும் விபத்துகள்?

 

சைக்கிள்களில் அலாரம் கடிகாரங்களை டெட்டொனேட்டர்களாக வைத்து,  பயங்கொள்ள எந்தக் காரணமும் இல்லாத மக்கள் கூடும் இடங்களில் பொருத்தி, அதிகமாகக் கூடும் நேரம் பார்த்து, ஒரு வெடிப்பில் சுதாரித்துக் கொள்ள முடியாத அளவுக்கு இன்னொரு இடத்தில் இன்னொரு இடத்தில் என்று 20 நிமிடங்களில் 6 இடங்களில் வெடிக்கவைத்து, வெடிப்பின் விஸ்தீரணம் கூட தோட்டாக்களை வைத்து தூரமாக நின்று வேடிக்கை பார்ப்பவன் என்ன கடவுளா? யார் விதியை யார் எழுதுவது? அவன் பக்கம் உள்ள நியாயம் (நியாயமாகவே இருந்தாலும்)கொல்லப்படுபவர்களின் எண்ணிக்கையில் நிர்ணயிக்கப் படுகிறதா? மதம் கொடுத்த உரிமை, உரிமை மறுப்பு கொடுத்த கோபம் என்று இவற்றை நியாயப்படுத்த முடியுமா?

 

ஆலமரம் விழுந்ததால் கூட புற்களும் விழுந்தாகவேண்டும் என்று வாக்காளர் அடையாள அட்டையுடன் ஒரு இனத்தையே அழித்தொழிப்பு செய்தார்களே, அதை நியாயப்படுத்த முடியுமா?

 

தலைவியே சிறைக்குச் செல்கிறாள், பேருந்தில் மாணவிகள் இருந்தாலென்ன, எரித்தே தீருவோம் என்றார்களே, அதை நியாயப்படுத்த முடியுமா?

 

ரயிலை எரித்தார்கள் என்று எரித்த இனத்தையே சுத்திகரிக்க முனைந்தவர்களை நியாயப்படுத்த முடியுமா?

 

எங்கேயோ யாரோ யாரையோ அழிக்கிறார்கள் என்பதை உலகுக்கு உணர்த்த 9 மணி பாஸ்ட் பாசஞ்சரைப் பிடித்தவர்களை வெடிக்கவைத்ததை?

 

அண்ணனுக்கு ஆதரவில்லை என்று சொன்னவனின் கீழ் வேலை பார்த்தவர்களை எரித்ததை?

 

யார் கொடுத்தார் உனக்கு இந்த உயிரெடுக்கும் உரிமை? மதம் கொடுத்ததா? வேறு வழியின்றி உனக்கு விழும் வாக்குகள் கொடுத்ததா? ஆட்சி உன் பக்கம் என்ற ஆணவம் கொடுத்ததா? கும்பலில் உன்னைத் தனித்து அடையாளம் காணமுடியாது என்ற பாதுகாப்பு கொடுத்ததா?

 

இந்தச் சாவுகளை வெறும் எண்ணிக்கையாகப் பார்க்க என்னால் முடிவதில்லை.

 

சர்க்கரை அளவைப் பரிசோதிக்க வெளிவரும் ஒற்றைத் துளி ரத்தத்தையும் பார்க்கமுடியாமல் முகம் திருப்புகிறேனே, சாலையில் செத்துக்கிடக்கும் பூனையின் ரத்தம் பார்த்தும் வாந்தி கக்குகிறேனே, குழந்தைக்குச் சிறு கீறல் ஏற்பட்டு ரத்தம் சிந்தினால் மயக்கம் வருவதாக உணர்கிறேனே, நான் இப்படி பூஞ்சையாக இருந்ததில்லை - என் 22 வயதுவரை.

 

உத்தரப்பிரதேசத்தில் உள்ளமைந்த நிலக்கரிச் சுரங்கங்களுக்கு ரயில் பயணமாக பாபர் மசூதி இடித்த மறுதினம் சென்ற போதும் இப்படி ஆகவில்லை.

 

தமிழகத்தில் செத்தார் ராஜீவ் காந்தி என்ற ஒரே காரணத்தால் தமிழர்களைத் தேடித் தேடி பீகார் காங்கிரஸார் அடித்த போதும்கூட பூஞ்சையாய் மாறவில்லை.

 

உடன் வேலை செய்த மெக்கானிக் மதம் காரணமாக வெட்டிப்போடப்பட்ட போதும் கூட இந்த  ரத்த போபியா வரவில்லை.

 

இவை நடந்தபோதெல்லாம் கலவரத்தை வாய்மொழியாக மட்டுமே கேட்டிருந்தேன், விளைவுகளை மட்டுமே பார்த்திருந்தேன் - தாக்கத்தை உண்டுசெய்தனதாம், ஆனால் நிரந்தர மாற்றத்தை உண்டு செய்யவில்லை. நிரந்தர மாற்றத்தை உணர்ந்த நாள் தெளிவாகவே நினைவிருக்கிறது.

 

ஒரு இளங்காலை நேரம், பணியிடத்துக்கு நடந்து செல்லும்போது எதிர்ச்சாரியில் எந்த வண்டியும் செல்லாதது வியப்பாக இருந்தாலும் புதிதாக இல்லை - அடிக்கடி ஜார்க்கண்ட் முக்தி மோர்ச்சா அறிவிக்கும்  "ஆர்த்திக் நாகாபந்தி" (சாலை மறியல்) பழகிவிட்டிருந்தது. ஆனால் பணியிடத்திலும் சலசலப்பு இல்லாதது, ஆட்கள் யாருமே கண்ணில் படாதது புதிதுதான்.

 

என் வேலையைப் பற்றி ஒரு வரி: நிலக்கரிச் சுரங்கம் நடத்துவது அரசாங்கம், அதற்கு இயந்திரங்கள் வழங்கிய தனியார் நிறுவனத்தில் என் பணி.  இயந்திரங்கள் பராமரிப்பையும், மராமத்தையும் மேற்பார்வை பார்த்து, உத்தரவாத நேரத்துக்குள் பழுதேற்பட்டால் அதைப் பரிசீலித்து என் நிறுவனத்துக்குத் தகவல் அளித்து சரிசெய்யும் செலவை ஏற்கவைக்கவேண்டியது என் பொறுப்பு.

 

யாரும்தான் இல்லையே, சரி இயந்திரங்களின் வேலைசெய்த நேரத்தைக் காட்டும் எண்ணை மட்டும் குறித்துக்கொண்டு வீட்டுக்குத் திரும்பிவிடலாம் என்று வண்டிகள் மேல் ஏறத் தொடங்கினேன்.  ஏறும்போது யாரும் கண்ணில் படவில்லை.. இறங்கும்போது ஒரு கும்பல் எனக்காகக் காத்திருந்தது. காட்டுவாசிகள்.

 

20 - 30 பேர் இருப்பார்கள். எதிரில் நான் தனியன். அவர்கள் கையில் உருட்டுக்கட்டைகள், வில் அம்பு - விஷம் தோய்த்த அம்பு. தலைவன் போலிருந்தவன் மிரட்டினான் - புரியாத பாஷை. நாக்கு மேலண்ணத்தோடு ஒட்டிக்கொண்டு. பதில் சொல்லக்கூட நா எழும்பவில்லை. அதிகமான பயத்தில் உடலில் பல மாற்றங்கள்,   வாந்தி வருவது போலிருந்தது. ஒருவன் வில்லை நாணேற்றத் தொடங்கினான்.

 

மூன்றாவது வரிசையில் இருந்த ஒரு ஆளுக்கு என்னை அடையாளம் தெரிந்திருந்தது. முன்வரிசைக்கு முந்தி வந்தான். பளாரென ஒரு அறை விட்டான். ஹிந்தியில் பேசினான். " இன்னிக்கு பந்த் னு தெரியாது? வீட்லேயே இருக்க வேண்டியதுதானே.. ஓடிப்போயிரு.." அவர்களிடம் திரும்பி.. "இவன் அரசாங்கம் இல்ல.. தனியார் கம்பேனி.. தெரியாம வந்துட்டான்.. ஓடச்சொல்லுங்க"  கண்ணில் குரோதத்துடன் கும்பல் வழிவிட மூன்று கிலோமீட்டர் எந்தப்பக்கமும் பார்க்காமல் ஓடியே வீடு வந்து சேர்ந்தேன்.

 

மரணம் தொட்ட அந்தக் கணத்தில் இருந்துதான் இப்படிப்பட்ட செய்திகளின் வீரியம் என்னைத் தாக்கத் தொடங்கியது என்று நினைக்கிறேன். மனிதனால் உருவாக்கப்படும் கலவரங்கள், குண்டுவெடிப்புகள் எந்தச் செய்தியும் குறைந்தபட்சம் மூன்றுநாட்களாவது மனநிம்மதியைக் குலைக்கிறது.

 

இதை எழுத எனக்கு வெட்கமாகத்தான் இருக்கிறது - ஒருவேளை இப்படிப்பட்ட மரணங்களுக்குக் காரணமான யாராவது ரத்தம் சிந்தினால் அதைப்பார்த்து எனக்கு வாந்தி மயக்கம் வராமலும் இருக்கலாம்.

 

ஒவ்வொரு கலவரமும் குண்டுவெடிப்பும் கொண்டுசெல்லும் உயிர்களைத் தவிர்த்தும் இப்படி வாழ்நாள் முழுக்கப் பாதிப்புடன் வளைய வரும் என்னைப் போன்ற எத்தனை பேரை உருவாக்குகின்றதோ! இலங்கையில் ஈழத்தில் பாலஸ்தீனத்தில் ஈராக்கில் எத்தனை பேர் நாள்தோறும் இப்படிப் பாதிக்கப்படுகின்றார்களோ! ஜெய்ப்பூரில் இன்று எத்தனை என்போன்றோர் உருவானோர்களோ..

 

எதுவும் செய்ய முடியா இயலாமை.. கோபம் கொள்வதைத் தவிர நான் வேறென்ன செய்ய முடியும்?

 

பி கு: ஜெய்ப்பூர் குண்டுவெடிப்புச் செய்திகள் வெளிவந்த நேரத்தில் இலவசக்கொத்தனாருடன் மின்னரட்டையில் இருந்தேன், நாளை காலை ஒரு பதிவிடுவேன் என்று சொன்னேன். அவர் கேட்டார்.. எப்போ குண்டு வெடிச்சாலும் ஒரு கடமையாவே இதைச் செய்யறீங்களே..  எனவே காரணமான சொந்தக்கதையும் சொல்லியிருக்கிறேன்.

அவியல் (அ) உள்ளேன் அய்யா (அ) ஆல் இன் ஆல் கருத்து சொல்வோமில்ல! (07 May 08)

ஐபிஎல்லுக்காக சொத்தை அடமானம் வைத்து கேபிள் கனெக்ஷன் வாங்கினேன். 6 கோடி விலைபோன அற்புத டோனியின் செண்டிமெண்ட் அல்வா தாங்க முடியவில்லை. ஹேடனோடு ரன் போம், ஹஸ்ஸியோடு பீல்டிங் போம், ஓரம் ஓடு பவுலிங் போம் என்று காலி பெருங்காய டப்பாவாக ஆடிக்கொண்டிருக்கின்றார்கள். 5 பவுலர் மட்டும் உபயோகப்படுத்துவது, எக்ஸ்பெரிமெண்ட் செய்யாமை, ஒரு மேட்ச் சுமாரா ஆடிய வித்யுத்தை காவுகொடுத்து ஸ்ரீகாந்தின் தவப்புதல்வனை உள்ளே நுழைத்தது, ஜோகிந்தர் ஷர்மா கடைசி ஓவர் செண்டிமெண்ட் என்று கேனத்தனமான கேப்டன்ஷிப். (ஜோகிந்தர் எந்த ஓவர் போட்டாலும் அதிலே பாக்கி இருக்கும் அத்தனை ரன்னையும் அடித்து ஆட்டத்தை முடித்துவிடுவதால் அந்த செண்டி வொர்க் அவுட் ஆகிறது).. நான் ராஜஸ்தானுக்கு மாறிட்டேன்!

******************

 

இந்தியர்கள் அதிகம் சாப்பிடுவதால்தான் விலைவாசி ஏறுகிறது என்று புஷ் சொன்னாரோ இல்லையோ தெரியாது. கர்நாடக அரசியல்வாதிகள் தண்ணீர்ப்பஞ்சத்துக்கு தமிழர்கள் மீது பழிபோட்டு நடத்தும் அரசியல் அமெரிக்கா வரை சென்றுவிட்டது. சரி, இதைச் சொல்வதால் பசி அடங்குமா, விலைவாசி குறையுமா?

 

******************

 

சிவாஜிக்கு 1 வருஷம் முன்னாலேயே ப்ளாஷ் செய்தேன், 1 மாசம் முன்னாலேயே விமர்சனம் எழுதினேன்.. தசாவதாரத்துக்கு அப்படியெல்லாம் ஒன்றும் செய்யும் யோசனை இல்லை. ரஜினி ஷங்கர் கூட்டணி என்ன கிழித்துவிடப்போகிறார்கள் என்று தெரியாதா? ஆனால் கமல் ஆச்சர்யங்களை உள்ளே வைத்திருப்பவர். சாகேதராமன் கற்பனை ஆனாலும் நிஜத்துக்கு மிக அருகே வந்தவன் - ரங்கராஜ நம்பி (?) கடலுக்குள் போனாரா, அவரை கடலில் தள்ளிவிட்டவர்கள் சைவரா அசைவரா, பூணூல் சரியாகப் போட்டிருந்தார்களா போன்ற கேள்விகள் படம் ரிலீஸ் ஆகும்வரை காத்திருப்பதில் பிரளயம் வந்துவிடாது. வரட்டுமே, அப்புறம் கிழிக்கலாம் - மும்பை எக்ஸ்பிரஸைக் கிழித்தது போல! ஆனால் பாட்டெல்லாம் அடிக்கும் ஹிந்திவாடையும், 10 வேஷமா.. பேஷன் பரேட் போல வரப்போகிறார்களோ என்ற பயமும் ஆர்வத்தைக் குறைத்திருப்பது உண்மை.

 

*************************

 

இன்று அக்ஷய திருதியையாம். கோல்டு குவெஸ்ட்டில் காசு போட்டால் மும்மடங்காகத் திரும்பி வருமாம். இன்னும் இரண்டு ஆளை இன்றே சேர்த்து வைத்தால் அந்தமான் தீவுகளை உங்கள் பேரில் எழுதிவைத்துவிடுவார்களாம். இது சீன பெங் சுயி படியும் நாஸ்ட்ராடமஸ் வாக்கின் படியும் சத்தியமான உண்மையாம். கேக்கறவன் கேனையா இருந்தா...

இதுபோன்ற மோசடிகளில் பணம் எடுப்பவன், ஏமாற்றுகிறோம் என்று தெரிந்து செய்பவன் மட்டும்தான். மற்றவனுக்கு ஆசை ஏமாறும் வரை இருக்கிறது. வயாகராவிலிருந்து நைஜீரியாவரை ஒரு நாளைக்கு குறைந்தது பத்து மெயில் அனுப்பி எவனாச்சும் ஏமாறுவானா என்று பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் கூட்டம் வேகமாக அதிகரிக்கிறது. பாடுபட்டுப் பணத்தைச் சேர்த்துவைக்கும் வல்னரபிள் மானிடரே கவனம்!

*****************************

 

தமிழ்மணம் புதுவடிவம் எனக்குப் பிடித்துதான் இருக்கிறது. முழு ஓடையும் கொடுப்பது உப்புமா கிண்டுபவர்களுக்கு சரியான அடியாக இருந்திருக்கும் :-) முழு ஓடையும் கொடுத்து, சீக்கிரமாகவும் தரவிறங்கினால் அதொன்றும் தப்பில்லை என்றே நினைக்கிறேன். நான் புழங்கும் அத்தனை பக்கங்களும் ஒரே பக்கத்தில் வைத்திருப்பதும் வசதியாகத்தான் இருக்கிறது. கூகுள் ரீடர் சில பதிவுகள் (20 அதிகபட்சம்) மட்டும் இருக்கும்வரை உள்ள எக்ஸ்பிரஸ் வேகம், ஓப்பன் ஓடைச் சங்கமத்தின் 430 ஐயும் சேர்த்தவுடன் பாசஞ்சராகி கூட்ஸ் ஆகி நின்றே போனது.. வேறு வழியில்லாமல் அத்தனையும் அழித்தேன். தமிழ்மணத்துக்கு கூகுள் ரீடர் மாற்று இல்லவே இல்லை!

 

**************************

 

"உத்தபுரத்தில் பாதையும் வேண்டும்; மற்ற பிரிவினருக்கு பாதுகாப்பும் வேண்டும்; அதற்குரிய நடவடிக்கையை எடுங்கள் என்று சொன்னேன். அதன்படி அந்த நீண்ட உயர்ந்த சுவரில் ஒரு பெரிய நுழைவாசலை உருவாக்கி வழியை ஏற்படுத்தி அந்த வழியை யார் வேண்டுமானாலும் பயன்படுத்தலாம் என்று உருவாக்கியிருக்கிறோம்." என்று திருவாய் மலர்ந்திருக்கிறார் முதல்வர். மற்ற பிரிவினரின் பாதுகாப்பு அந்த வழியினால் பாதிக்கப்படுவது உண்மைதானா? மற்ற சமூகத்தினரின் பாதுகாப்பு  குறிப்பிட்ட சமூகத்தினரால் மட்டுமே அச்சுறுத்தலுக்கு ஆளாகிறது என்று சொல்வது ஒருவகைத் தீண்டாமை அல்லவா? பாதுகாப்பைச் சுவர் தந்துவிடுமா?  பெரிய பூனை போக பெரிய கதவும், சின்ன பூனை போக சின்ன கதவும் வைத்த மேதாவி கற்பனை அல்ல என்று நிரூபிக்கிறார் முதல்வர். சமீபகாலத்தில் ஏறத்தாழ எல்லாச் செயல்பாடுகளிலுமே தெரியும் வழவழ கொழகொழ பாணியை இதிலும் முதல்வர் கடைப்பிடித்திருப்பது அநியாயம். வெளிப்படையான தீண்டாமையை இரும்புக்கரம் கொண்டு அடக்க வேண்டாமா? அதே போல சன் ஜெயா கலைஞர் மூன்று செய்திகளிலுமே, சுவரைக் கட்டியவர்கள் என்ன ஜாதி என்பதைக் குறிப்பிடாமல் இருந்தது தற்செயல் என்று தோன்றவில்லை. இதிலும் ஓட்டு பார்த்தால் யாராலும் ஜாதிக்கொடுமையை தீர்க்க முடியாது. அசிங்கம்!

 

****************************

சினித்துளி!

• யாரடி நீ மோகினி பார்த்தேன். டுபாக்கூர். கதை திரைக்கதை செல்வராகவனாம்! அடப்போங்கய்யா!
• பொம்மரில்லு படம் வசனம் புரியாமல் பார்த்தேன், வசனம் புரிந்திருந்தால் ரசித்திருப்பேனோ என நினைத்ததைப் பொய்யாக்கியது ப்ரேம்-பை-ப்ரேம் ரீமேக் சந்தோஷ் சுப்ரமணியம். ஹ ஹ ஹாசினி மாதிரி ஒரு கேனைக் காதலியை வைத்துக்கொண்டு சந்தோஷ் எப்படித்தான் குப்பை கொட்டப் போகிறானோ பாவம்!
• நேபாளி திரைக்கதை நன்றாக இருந்தது. பழைய கதையையும் சொல்லும் விதத்தில் சுவாரஸ்யப்படுத்தி இருந்தார்கள். பார்த்ததற்கு வருந்த வைக்கவில்லை.
• குருவி இனிமேல்தான் பார்க்கவேண்டும் (நான் ஒரு மசாக்கிஸ்ட்). ஆனால் விமர்சனம் போக்கிரிக்கு எழுதியதே பொருந்தும் எனத்தோன்றுகிறது பா ராகவன் விமர்சனத்தைப் பார்த்தால்.

 

புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள் - கலைஞரின் ராஜதந்திரம்!

பொங்கல்தான் புத்தாண்டா என்று ஒரு பதிவு போட்டிருந்தேன், அதில் பெரிய விவாதமெல்லாம் நடந்தது. அதில் இருந்து சில துளிகள்:

 

நான் கேட்டிருந்த கேள்வி:

இந்துமதச் சம்பிரதாயங்களைக் கடைப்பிடிக்கும் மக்களுக்கு நாத்திகர்கள், பகுத்தறிவாளர்கள் எதிர்ப்பாளர்களாய் இருக்கலாம் - அரசாங்கம் இருக்கலாமா?

கல்வெட்டு இப்படிச் சொல்லி இருந்தார்:

=>தமிழ் நாட்டில், பொங்கல் ஆண்டு முதல் நாளாக அறிவிப்பதற்கும் இந்து மதத்திற்கும் என்ன சம்பந்தம்?

பொங்கல் இந்துக்களின் திருநாள் என்றால் உலக இந்துக்கள் அனைவரும் "பொங்கல்" கொண்டாடவேண்டும். இது தமிழர் திருநாள், தமிழர் அறுவடைத் திருநாள்,தமிழர் நன்றித் திருநாள்.

பல மதத்தினர் தமிழ்நாட்டில் உள்ளனர். அவர்களின் மத ஆண்டாக எதை வேண்டுமானலும் கொள்ளலாம் அதற்காக சமஸ்கிருத ஆண்டுதான் தமிழ் ஆண்டாக இருக்க வேண்டும் என்று சொல்வது எப்படி? நாளை இஸ்லாமும்,கிறித்துவமும் அவர்கள் ஆண்டை தமிழ் ஆண்டாக வைக்க வலியுருத்தினால் ?

நிச்சயம் "இந்து மதம் அல்லது சனாதன சமஸ்கிருத ஆண்டாக" ஒரு பொதுவான ஒரு தேதியை இந்தியா முழுக்க பயன்படும் வண்ணம் யராவது அறிவிக்கலாம்.

"இந்து" தமிழ் நாட்டில் மட்டும் இல்லை அல்லவா?

அப்படி அகில உலக "இந்து மதம் அல்லது சனாதன சமஸ்கிருத ஆண்டாக" ஒன்று அனைவராலும் ஏற்கப்படும்போது தமிழ்நாட்டில், அந்த மத மக்களுக்காக அதை விடுமுறையாக அறிவிக்கலாம்.

முத்துக்குமரன் சொன்னது:

மதம் என்பது தனிப்பட்ட உரிமை. தனிமனித விருப்பம். புத்தாடை உடுத்துவது, கோவில்களுக்கு செல்வது என்பதை தவிர சித்திரைப் புத்தாண்டில் என்னவிதமான சடங்குகள் கொண்டாடப்படுகின்றன என்பதை சொன்னால் அறிந்து கொள்வேன். தை முதல் நாளை புத்தாண்டாக அறிவித்ததால் அவையெல்லாம் தடைபடும் என்று சொன்னால் அவர்களின் மத நம்பிக்கை என்பதை போலித்தனமானது என்றே சொல்வேன்.

இப்படியும் ஒருத்தர் சொல்லி இருந்தார்:

புத்தாண்டை இடம் மாற்றுவதால் உங்களுக்கு என்ன நட்டம் ? உங்களை யாரும் சித்திரையை தவிர்க்கச் சொல்லவில்லையே. அப்படி சொன்னாலும் நீங்கள் கேட்கப்போவதில்லை, பிறகு ஏன் தேவை இல்லாது கவலைப்படுகிறீர்கள் ?

விவாதங்களின் விளைவாக என் புரிதலாக:

1. இனி சித்திரை முதல் நாள் விடுமுறை கிடையாதா? மத ரீதியான சடங்குகள் செய்ய விருப்பமுள்ளோர் தங்கள் சொந்த விடுப்பில் அவற்றைச் செய்யவேண்டுமா?

சித்திரை முதல் நாளுக்கும் விடுமுறை இருக்கும் - இந்து என்போருக்கான சிறப்பு நாளாக அது இருப்பதில் ஆட்சேபணை இல்லை - ஆனால் தமிழ்ப் புத்தாண்டு எனக் கூறப்படக்கூடாது.

 

8. இந்துமதச் சம்பிரதாயங்களைக் கடைப்பிடிக்கும் மக்களுக்கு நாத்திகர்கள், பகுத்தறிவாளர்கள் எதிர்ப்பாளர்களாய் இருக்கலாம் - அரசாங்கம் இருக்கலாமா?

அரசாங்கம் யாரையும் தடுக்கவில்லை, பெயரை மட்டும்தான் மாற்றி இருக்கிறது..

ஆக, இந்த அறிவிப்பு செய்யப்பட்டபோது, இதை ஆதரித்தவர்களும் கூட, இதனால் நம்பிக்கை சார்ந்த சடங்குகள் செய்யப்படுவதற்கு எந்த எதிர்ப்பும் இருக்காது என்றே நம்பினார்கள்.

 

ஆனால், என்ன நடக்கிறது? அரசு ஆணை அனுப்பியதாம் கோயில்களுக்கு, சிறப்பு வழிபாடுகள் - புத்தாண்டு என்ற பெயரில் கூடாது என்று. பஞ்சாங்கம் படிப்பது என்ற வழக்கத்துக்குத் தடையாம்.

 

அரசாங்கம் கொண்டாடப்பட்டு வந்த ஒரு விழாநாளை இடம் பெயர்த்தபோது, அதற்கு மதரீதியான காரணங்கள் இல்லை, தமிழ் இன ரீதியாகத்தான் என்று சொல்லப்பட்டது, பிற்பாடு, இந்துசமய  அறநிலையத்துறை மூலம் இப்படி ஒரு அறிவிப்பு வெளியிடப்படுகிறது,

 

அரசின் எதேச்சாதிகாரமான போக்கு, இதைத் துவேஷம் என்று சொல்வதில் தவறில்லை என்பதோடு, பெரும்பான்மையின் வெறுப்பைச் சம்பாதிக்க முனைந்து செய்யப்படும் வேலை - இது இந்துத்துவாவுக்கு அவல் போடும் சாத்தியக்கூறை மறுக்க முடியாது.

 

அப்போதைய விவாதங்களில் கருத்து ஓரளவு மாறி இருந்தாலும், இப்படி ஒரு அறிவிப்பு, அரசாணை - எனக்கு மட்டுமல்ல, அன்று ஆதரித்தவர்களும் சேர்த்தே அதிர்ச்சியை அளித்திருக்கும், அளித்திருக்க வேண்டும்.

 

திமுக அரசுக்கு என் வன்மையான கண்டனங்களைத் தெரிவித்துக் கொள்ளும் அதே நேரத்தில்:

 

இது மிக வெளிப்படையாகவே தெரியும் கலைஞரின் வழக்கமான திசை திருப்பும் உக்தி - ஒகேனக்கல் பிரச்சினையில் இருந்து முக்கியச் செய்திகளை வேறுபக்கம் திருப்பும் நோக்கம் என்றும் நான் நம்புவதால்,

 

அரசியல்ல இதெல்லாம் சாதாரணமப்பா! என்று விட்டுச் செல்கிறேன்.

 

பி கு: தயாராக இருக்கும் கேள்வியாளர்களுக்காக: நான் இன்று வழக்கம் போல அலுவலகம் வந்திருக்கிறேன், எந்தச் சடங்கும் புத்தாண்டுக்காக கொண்டாடும் வழக்கம் இருந்ததும் இல்லை, இன்றும் இல்லை.

ஹொகேனக்கல் - நீர் மட்டுமா வீழ்ச்சி அடைகிறது?

கலைஞர் லாஜிக் வியக்க வைக்கிறது!

அவர் பேச்சு கேட்கக்கூடிய மத்திய அரசின் நேரடிக்கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் மாநில ஆட்சியுடனான பிரச்சினையை - இன்னும் சொல்லப்போனால் ஒரு நான் இஷ்யூவை - தீர்க்க, தேர்தல் முடியும்வரை ஒத்திப்போட்டுள்ளது - இதனால் யாருக்குதான் லாபம் என யோசிக்கவைக்கிறது! எலும்புகள் நொறுங்கினாலும் தவிர்க்கமாட்டேன் என்ற திட்டம் எது நொறுங்குவதால் தவிர்க்கப்பட்டிருக்கிறது?

தண்ணீர் திறந்தும் விடமாட்டோம், வெள்ளம் வந்து திறந்தே விட்டாலும் அதை நீங்கள் குடிக்கக்கூடாது, குடித்தால் உங்கள் ஊர் சேனலை நிறுத்துவோம், திரைப்படங்களைக் கிழிப்போம், பஸ்ஸை நிறுத்துவோம் என்று ரௌடித்தனமாகச் செயல்படும் கன்னட அமைப்புக்களைக் கட்டுப்படுத்தாத மத்திய அரசை, தான் பங்கேற்கும் - தன் வழிகாட்டுதல்படி செயல்படும் - மத்திய அரசைக் கேள்வி கேட்காமல் வன்முறை ஏற்பட்டுவிடும் என்ற அறிவு இப்போதுதான் வந்தது போல ஒரு முடிவெடுக்க என்ன அவசியம்?

பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் தடையில்லாச் சான்றிதழ் வாங்கப்பட்டுவிட்ட திட்டத்தை நிறைவேற்ற யாருக்காக காத்திருக்கவேண்டும்?

வெளிப்படையாகவே சவால் விடுகிறார் கிருஷ்ணா - திமுக விலகினாலும் பெரும்பான்மை இருக்குமாம்! இருந்தால் மட்டும்? (பிஜேபியின் எடியூரப்பா கிளப்பியதால் இதை தமிழகம் Vs பாஜக ஆக்கப்பார்க்கும் ஒரு சிறு கும்பலுக்கு இதெல்லாம் கண்ணில் படாது போலும்! கர்நாடகாவில் எந்தக்கட்சி ஹொகேனக்கல் பிரச்சினை தேவையற்றது என்று சொல்லி இருக்கிறது? (கம்யூனிஸ்டுகள் அங்கே என்ன சொல்கிறார்கள்?) எனக்கு பாஜகவின் மீது எந்த எழவு சாப்ட் கார்னரும் கிடையாது - எல்லாக்கொள்ளியும் ஒரே மாதிரிதான் எரிகிறது.)

சொல்லப்போனால், இதைவிட, இந்தப்பிரச்சினையை முளையிலேயே கிள்ள எந்த வாய்ப்பும் கிடையாது. ஆனால்!

மத்திய அரசு இதில் தலையிடுவது என்றால் ஒரே முடிவுக்குதான் வாய்ப்பு இருக்கிறது.. எடியூரப்பாக்களுக்கும் வாட்டாள் நாகராஜுக்கும் தோன்றிவிட்டது என்பதால் ஹொகேனக்கல் கர்நாடகாவைச் சேர்ந்து விடுமா? வரைவு, ஒப்புதல், தடையில்லாச் சான்றிதழ் என்று ஆயிரம் கடல்மலைதாண்டி வந்த திட்டம் வேலையத்த ரௌடிகள் சொன்னதால் நிறுத்திவைக்கப்படுமா என்ன?

ஆனால், இப்போது தலையிட்டால் அது காங்கிரஸ் செய்த தமிழ் - ஆதரவு - நிகழ்வாக பார்க்கப்பட்டுவிடுமோ என்ற பயம், அது தேர்தல் முடிவைப் பாதித்து விடுமோ என்ற காங்கிரஸ் மேலிடத்தின் பயம் தவிர கலைஞரின் இந்த முடிவுக்கு வேறெந்தக் காரணமும் தெரியவில்லை!

அதனாலேயே லாஜிக்கைவிட அவருடைய டைமிங் அருவருக்கவைக்கிறது! போராடிய அனைத்து தரப்பினரையும் முட்டாளடித்து விட்டார்! காங்கிரஸின் தேர்தல் வெற்றிக்காக எதை காவு கொடுத்திருக்கிறார் என்பதை யோசித்தால்தான்!!

ஒகேனக்கல்லும் கட்டாயத் தமிழ்க்கல்வியும்

பெங்களூருவில் கலவரம் நடக்க, பெரிய காரணங்கள் ஏதும் தேவை கிடையாது. தமிழர்கள் பெரிசாக ஏப்பம் விடுகிறார்கள், அதனால் தூக்கம் கெடுகிறது போன்ற காரணங்களே போதும்.

 

வேறு பிரச்சினை இல்லாத நேரத்தில் மொழியுணர்வு தூண்டிவிடப்படுகிறது. புதிய பிரச்சினைகளைத் தேடி அலைகிறார்கள், ஒகேனக்கல் அப்படிப்பட்ட ஒரு பிரச்சினையே.  கபினியில், கிருஷ்ணராஜசாகரில் தண்ணீர் திறந்துவிடப்படாத வேளைகளில் ஒகேனக்கல் காய்ந்த குட்டைதானே? அங்கு கூட்டுக் குடிநீர்த் திட்டம் வைத்தால் என்ன, வைக்காவிட்டால் என்ன? எந்த வகையில் இது கர்நாடக மக்களைப் பாதிக்கப் போகிறது? யோசிக்கவிடுவதில்லை கிருஷ்ணாக்களும் எடியூரப்பாக்களும். தமிழன் மீதான தங்கள் மேல்நிலையை உறுதிப்படுத்துவதற்கான இன்னொரு ஆயுதமாகத் தான் இதையும் பார்க்கின்றார்கள். அப்படியே ஒகேனக்கல் அவர்களின் வாழ்வாதாரத்தின் பிரச்சினையாகவே எடுத்துக் கொண்டாலும், அதற்கும், தமிழ்சினிமா திரையிடும் அரங்குகளுக்கும் என்ன சம்மந்தம்? அவற்றை ஏன் சூறையாட வேண்டும்?

 

கொஞ்சம் ஆழமாகப் பார்த்தால், பெங்களூருவின் கோபம் தமிழர்கள் மேல் மட்டும் அல்ல என்பது புரியும்.  சாப்ட்வேர்காரர்கள் கிளப்பும் கலவரம் என்ற பதிவில் எழுதியிருந்தேன்:

 

10000 ரூபாய் சம்பளம் வாங்கிக்கொண்டு, நகர மத்தியில் 2000 ரூபாய் வாடகை வீட்டில் இருந்துகொண்டு, கைனடிக் ஹோண்டா வைத்துக்கொண்டு பந்தாவாக வலம் வந்தவன், அந்த 2000 ரூபாய் வாடகைக்கு நகரத்திலிருந்து 30 கிமீ தூரம் அனுப்பப்படுகிறான், கைனடிக் ஹோண்டாவா? ஹோண்டா சிவிக்டா என்கிட்ட என்று வார்த்தைகள் இல்லாமல் நக்கல் அடிக்கப்படுவதாக உணர்கிறான். சமூகத்தின் ஆரம்பப்படிகளில் இருந்தவன், இப்போதுக்கு கீழிருந்து சில படிகள் மட்டுமே மேல் இருக்கிறான். 

 

 

இந்த மாற்றம் பெங்களூருவில் கொஞ்சம் முன்னாலிருந்தே நடந்துகொண்டிருக்கிறது. கணினி சாராத் தொழிலாளர்களின் சமூக அந்தஸ்து கடந்த 20 வருடங்களில் படிப்படியாகக் குறைந்துகொண்டே வருகிறது.

 

பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வை, ஒரு சாதாரண பெங்களூர்வாசி எப்படிப்பார்க்கிறான்? கன்னடம் பேசி உயர்வாக வாழ்ந்துகொண்டிருந்தவன், கன்னடம் பேசாதவர்களால் தாழ்வாக்கப்படுவதாக உணர்கிறான். பொருளாதாரத்தையும் மொழியையும் போட்டுக் குழப்பிக்கொள்கிறான். வேறு மொழி பேசுபவர்களை எதிரியாகக் கருதத் தொடங்குகிறான்.

 

பொருளாதாரச் சமச்சீரின்மை, கோபத்தை உருவாக்குகிறது. அந்தக் கோபத்தை எப்படி வெளிப்படுத்தலாம் என்பது மட்டும் குழப்பமாக இருக்கும் வேளையில், வருகிறார்கள் அரசியல்வாதிகள்.

 

காவிரி ஆற்று நீர் பிரச்சினை, இரு மாநில விவசாயிகளை மட்டுமே நேரடியாக பாதிக்கக்கூடிய பிரச்சினை. காவிரி தீரத்தில் இல்லாத பெங்களூரில் ஏன் கலவரம் வெடிக்கிறது?  என்கிட்டே பணம் காசு கம்மியா இருக்கலாம் - ஆனா, நான் விட்டாத்தான் உனக்குத் தண்ணி என்று பெங்களூர்காரர்களின் அடிமனத்தில் உள்ள One upmanship தூண்டிவிடப்படுகிறது. தமிழர்களுக்குப் படியளக்கும் பெருமை தங்களிடம் இருப்பதாக வடிவமைக்கப்படுகிறது. இந்தப் பெருமை, அவர்களின் மற்ற குறைபாடுகளை மறக்கடிக்கிறது.

 

இந்தப் பெருமை, வேறு மாநிலத்தவர்களிடம் செல்லுபடியாவதில்லை. தமிழனுக்குத் தண்ணீர் தருகின்ற அன்னதாதாக்களாகத் தான் இருப்பதாக நினைக்கிறான். அடிபணிந்து இருக்கவேண்டிய தமிழர்கள் தங்கள் ஊரில் தன்னை விட வசதியாக வாழ்வதாக எண்ணிப் பொறுமுகிறான்

 

அரசியல்வாதிகளைப் பொறுத்தவரை, காவிரி நீரை விடமாட்டோம் என்று சொல்வது, அவர்களின் பெருமையைத் தக்கவைத்துக்கொள்வதாக நினைக்கப்படுகிறது. எந்தச் சமரசத்துக்கும் உடன்படமாட்டோம் எனச் சொல்லும் அரசியல்வாதி ஆபத்பாந்தவனாக பார்க்கப்படுகிறான். சமரசத்தை பரிசீலிக்கும் அரசியல்வாதிக்கு அது சாவுமணியாக அமைந்துவிடுமோ என்ற அச்சத்தில் யாரும் அதை முயற்சிப்பதில்லை.

 

எல்லாத்தரப்புக்கும் இழப்பை மட்டுமே தரக்கூடிய இப்படிப்பட்ட நிகழ்வுகள் என்றுதான் தீரும்?

 

இன்றைய தேர்தல் வெற்றியைப் பற்றி மட்டுமின்றி - நாளைய வளமான சமுதாயத்தைப்  பற்றியும் கவலைப்படும்  அரசியல்வாதிகள்

இன்றைய பரபரப்பை மட்டுமே நினைக்காமல், பொறுப்புணர்வோடு உண்மைநிலையைக் காட்டும் ஊடகங்கள்

நிஜமான, எல்லாத்தரப்புக்கும் கிடைக்கும் பொருளாதார சுபிட்சம்

 

பெரிய கனவுகள்!

 

ஆனால், இவை கர்நாடக மாநிலத்துக்கு மட்டும் சொந்தமான பிரச்சினைகள் இல்லை. ராஜ் தாக்கரே நாலு குண்டர்களைக் கூட்டி வட இந்தியர்களை அடிப்போம் என்று கிளம்பும்போது கிடைக்கும் ஆதரவும், ஏறத்தாழ இதே போன்றதுதான். மும்பையில் கொழிக்கும் வட இந்தியர்களின் மீதான இயலாமை, மராட்டி பேசாதவர்களின் மீதான கோபமாக எதிரொலிக்கிறது.

 

நாளை தமிழ்நாட்டிலும் இப்படி ஒரு பிரச்சினை வெடிக்காமல் இருக்கவேண்டுமானால், பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வை, மொழிரீதியாக மொழிபெயர்க்க முடியக்கூடாது. தமிழைத் தேர்ந்தெடுக்காமலேயே உயர்கல்வி வரை செல்பவன் நிச்சயமாக தொழிற்கல்விக்குத் தான் செல்வான், பெரும்பாலும் பொருளாதார சுபிட்சத்தை அடைவான். பொருளாதார சுபிட்சம் பெறாத பெரும்பாலானோர் தமிழ்க்கல்வி படித்தவராக இருப்பார்கள் - கவனிக்கவும், தமிழ்க்கல்வி படித்தால் பொருளாதார சுபிட்சம் பெறமுடியாது எனச் சொல்லவில்லை - தேன்மாரியே பொழிந்தாலும்கூட பொருளாதார சுபிட்சம் பெறாத ஒரு சதவீதத்தினர் இருப்பார்கள், அவர்களில் பெரும்பாலானோர் தமிழ்க்கல்வி  படித்தவர்களாகத்தான் இருப்பார்கள். அன்றைய அரசியல்வாதிகளுக்கு, தமிழ் படித்தவன் - படிக்காதவன் என ஒரு ஏற்றத்தாழ்வைக்  கட்டமைப்பதும், ராஜ் தாக்கரேக்களும் நாகராஜ்களும் தமிழ்நாட்டிலும் உருவாவது சாத்தியப்படக்கூடும்.

 

அது சாத்தியப்படக்கூடாது, அப்படிப்பட்ட சில்லறைப் பிரிவினைவாதிகள் ஏற்படக்கூடாது என்றால், எல்லாரும் மொழிரீதியாகச் சமமாக இருத்தல் அவசியம். இந்தக்காரணத்தினாலும், நான் கட்டாயத் தமிழ்க்கல்வியை ஆதரிக்கிறேன் - சென்ற பதிவில் இந்தக் காரணங்களை விளக்க முடியவில்லை, எனவே இப்பதிவு!

கட்டாயத் தமிழ்க் கல்வி?

முனைவர் வா குழந்தைசாமி பேட்டியை முன்வைத்து இலவசக்கொத்தனார் கேட்டிருக்கும் கேள்விகளுக்கு என்னிடத்தில் விடை இல்லை - ஆனால் கருத்து இருக்கிறது. (அது என்னிக்குதான் இல்லாம இருந்தது?)

தமிழ்நாட்டில் தமிழ் படிக்காமல் பட்டம் வரை பெறும் நிலை ஒன்றும் பயப்படும் அளவுக்கு இல்லை என்கிறார் மு வா கு. அதில் நிச்சயமாக எனக்கு ஒப்புதல் இல்லை. நான் படித்த பள்ளிக்கு மிக அருகிலேயே கூட தெலுங்குமுறைக் கல்வி (தமிழ்நாடு பாடத்திட்டத்தில்) இருந்திருக்கிறது, இருக்கிறது, அத்தகைய பள்ளிகளைப் பற்றிக் கவலை இல்லை, அதன் சதவீதம் குறைவாயே இருக்கும். தவறு அவர் எடுத்துக்கொண்ட அளவுகோலில் இருக்கிறது - மாநிலப் பாடத்திட்ட பள்ளிகளை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டது அவர் தவறு.

நான் படிக்கும் காலத்தில், 10ஆம் வகுப்பு வரை படித்தவர்களில் மிகப்பெரும்பான்மையானோர் மாநிலக் கல்வி இயக்ககம் மூலமாகவே படிக்க, மாற்று முறைகளில் படித்தவர் சதவீதம் மிகக்குறைவாக இருந்தது. ஆனால், இன்றோ நிலை மாறிவிட்டது. மையக்கல்வி வாரியம், மெட்ரிகுலேஷன் போன்ற பள்ளிகள் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் இருந்த நிலை மாறி, மாநிலக்கல்வி இயக்ககப் பள்ளிகளுக்குச் சமமாக, ஏன் நகரங்களைப்பொறுத்தவரை அதிகமாகவே இருக்கின்றன இந்த மாற்று முறைப் பள்ளிகள்.

பிரச்சினை தமிழை ஒரு மொழிப்பாடமாகப் படிப்பதைக் கட்டாயமாக்குவதுதானே, தமிழ்வழியிலேயே மற்ற பாடங்களைப் படிப்பதைக் கட்டாயமாக்குவது இல்லையே? மற்ற பாடங்களை எந்த மொழியில் படிக்கவேண்டும் என்பதை அரசாணை கட்டாயப்படுத்தும் என்றால் நிச்சயம் நானும் எதிர்ப்பேன்.

தமிழை ஒரு மொழியாகப் படிப்பதில், கட்டாயப்படுத்துவதில் என்ன தவறு இருக்கமுடியும் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. உபயோகம் சார்ந்த காரணமா?

சிந்து சமவெளி நாகரிகத்தைப் பற்றியும், அமீபாவின் குறுக்குவெட்டுத் தோற்றத்தையும், வெட்டுக்கணங்கள் பற்றியும் ஏறத்தாழ அனைவருமே படித்திருக்கிறோம். அவற்றில் எவ்வளவு பேர் வாழ்க்கைக்கு அதை உபயோகப் படுத்துகின்றார்கள்?

நான் பள்ளியில் படித்ததில் இன்றும் எனக்குச் சோற்றுக்கு உபயோகமாக இருப்பது எஞ்சின்கள் பற்றிய இரண்டு பக்கப் பாடம் மட்டுமே. அதையும் அன்றைக்கு ரொம்ப சுவாரஸ்யமாக எல்லாம் படித்ததாக ஞாபகம் இல்லை.

இல்லை கட்டாயப்படுத்துவது தவறா?

அதுவும் எனக்குத் தவறெனப் படவில்லை. கட்டாயப்படுத்தாவிட்டால் பெரும்பாலானோர் பள்ளிக்கே போகமாட்டார்கள். அதுவும் குறிப்பாக குழந்தைத் தொழிலாளர்கள் - அந்தக் கட்டாயத்தைத் தவறு என யாரேனும் சொல்வார்களா?

அதுவும் இதுவும் ஒன்றல்ல என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்?

தமிழ்நாட்டில் மாற்றுக்கல்விகள் எதுவுமே இலவசம் இல்லை. அவற்றுக்குக் கொடுக்கப்படும் மாதாந்திர கல்வித் தொகை மாநிலக் கல்விக்குச் செலவிடப்படும் தொகையைவிட கணிசமாக அதிகமே. எனவே, மாற்றுமுறை உபயோகப்படுத்தும் மாணவர்கள், பொருளாதார ரீதியில் சற்றேனும் மேம்பட்டவர்களாக இருக்கவேண்டும். குறைந்த செலவான மாநிலக்கல்வியைவிட்டு மாற்றுமுறைக் கல்வியைத் தேர்ந்தெடுப்பதில், அடுத்தடுத்த பள்ளிகளில், கல்லூரிகளில் சேர்வதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம் என்ற ஆலோசனை பெற்றவர்களாக இருக்கவேண்டும்..

இப்படிப்பட்டவர்கள், தாங்கள் என்னென்ன படிக்கவேண்டும் என எல்லாவற்றையும் தேர்வு செய்யும் நிலை இருக்கிறதா?

ஆங்கிலப் பாடத்தை யாராலேனும் தவிர்க்க முடிகிறதா? நான் பொறியியல் படிக்கப்போகிறேன், எனக்குப் புவியியல் தேவையில்லை எனத் தவிர்க்க முடியுமா? அங்கே புவியியல் கட்டாயப்பாடம் ஆகிவிடுகிறதே?

ஆனால், தமிழைத் தவிர்க்க முடியும் - கட்டாயமாக இல்லாமல் இருக்கும் தற்போதைய நிலையில் - அவ்வாறே பலர் செய்துவருவதையும் அறிவேன்.

கட்டாயம் இல்லை என்ற பட்சத்தில் தமிழை ஒதுக்கி, பாடங்கள் படித்து, வயதானபிறகு தமிழின் அரிச்சுவடி படித்தால் ஏறுமா?

கட்டாயம் இல்லை என்று விட்டுவிட்டால், கம்பன் என்றொரு மானிடன் வாழ்ந்ததும், பாரதியும் தாசனும் கவிதை படைத்ததும், சுஜாதா ராஜேஷ்குமார் கதைகள் புனைந்ததும், முன்னாலும் பின்னாலும் நவீனத்துவம் கண்ட சிற்றிதழ்கள் தழைத்ததும், அன்ன யாவும் அறிந்திலர் ஆக ஒரு குழு வளரும். ஒரு தலைமுறைக்குப் பின், தமிழ் எழுதப்படிக்கத் தெரியாத தமிழர்கள் என்று ஒரு குழு உருவாகிவிடும். (ஏற்கனவே உருவாகி வருகிறது)

தமிழில் மட்டுமே எல்லா அறிவிப்புகளும் செய்யப்பட்டுவரும் இடங்களில் அவர்கள் ஒதுக்கப்பட்டதாக உணர்வார்கள். ஏற்கனவே இருக்கும் குழுக்கள் போதாது என இன்னொரு குழுவும் உருவாகும். தொலைக்காட்சிகளில் தமிழாகவும் இல்லாத ஆங்கிலமாகவும் இல்லாத நிகழ்ச்சிகளின் பெருக்கம் அதிகமாகும். இரண்டு மட்டத்தையும் யாராலும் திருப்தி செய்ய முடியாத நிலை உருவாகும். தமிழ்சார் ஊடகங்களின் வளர்ச்சி கணிசமாகக் குறையும். (வலைப்பதிவுகள் உள்பட:-)) இரண்டு மட்டங்களின் இடையே சமச்சீர் கெடும் - சுருங்கச் சொன்னால் மெல்லத் தமிழினிச் சாகும்.

தமிழைக் கட்டாயப்படுத்தாததை ஒரு தலைமுறைக்குப் பின் குறையாகவும், பிழையாகவும் சொல்ல நேரிட்டாலும் நேரிடும். அதைத் தவிர்க்க இப்போதே செயல்படுவது - ஏன் சற்று முன்பாகவே செய்யப்பட்டிருக்கவேண்டும் என்பதே சரி.

என்னைப் பொறுத்தவரை தமிழ் கட்டாயமாகச் செய்யப்பட்டது, காலதாமதமாகவேனும் செய்யப்பட்ட நல்ல செயல்!

அவியல் - 18 Feb 08

ஞாநி குமுதத்தில் எழுதுவது எந்த விதத்தில் தவறு எனத் தெரியவில்லை. குமுதம், உரிமை பிரசுரிப்பாளருக்கே என்று சொன்னபோது எழுதிய வார்த்தைகள் இப்போதும் செல்லுபடியாகுமா என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை.

குமுதத்தில் பிரசுரமான சுஜாதா கதைகள் புத்தகமாக வந்தபோது உரிமை எழுத்தாளருக்கே என்று பார்த்திருக்கிறேன்.

குமுதம் தன் நிலைப்பாட்டை மாற்றிக்கொண்டுவிட்டதா? - ஆம் எனில் ஞாநி குமுதத்தில் எழுதுவதில் எந்தத் தவறும் இல்லை, தன் குத்திக்காட்டுதல் வெற்றி கொண்டதாகவே கொள்ளலாம் அவர். ஒருவேளை குமுதம் சுஜாதா ஞாநி போன்ற அறியப்பட்ட எழுத்தாளர்களுக்கு ஒரு கொள்கை, அறியப்படாத எழுத்தாளர்களுக்கு வேறு கொள்கை என்றிருந்தால் ஞாநி குமுதத்தில் எழுதுவது தவறே! யாரேனும் விஷயம் தெரிந்தவர்கள் விளக்க முடியுமா?

*******

ராஜ் தாக்கரே வாட்டாள் நாகராஜின் மராட்டி பதிப்பு போல இருக்கிறது. உணர்ச்சிகளைத் தூண்டிவிட்டு அரசியல் குளிர் காயும் இது போன்ற ஆட்களுக்கு எந்த தயவுதாட்சண்யமும் கூடாது. அமிதாப்பை ராஜ் தாக்கரே தாக்கியதன் பின்புலத்தில் அபிஷேக்-ஐஸ்வர்யாவின் திருமணத்துக்கு ராஜ் தாக்கரே அழைக்கப்படாததுதான் காரணம் என்று எங்கோ படித்தேன். (Investigative Journalism) அமிதாப்பும் ராஜ் தாக்கரேவும் நாளை கூடிக் குலாவிக்கொள்ளலாம்.. ஆனால் வேலையையும் வீட்டையும் விட்டு வெளியே துரத்தப்பட்ட பீஹாரிகள் - உபிக்காரர்கள்?

கலவரத்தைக் கிளப்புவது பெங்களூருவில்தான் மிகச்சுலபம் என்று நினைத்தேன். மொழி, மதம், வருமானம் என உணர்ச்சிகளை உசுப்பேத்தி விடுவது, சமச்சீரற்ற எந்த ஊரிலுமே சுலபம்தான் என்று நிரூபித்திருக்கிறது மஹாராஷ்ட்ரா. ராஜ் தாக்கரே போன்றவர்களுக்கு சிறை தண்டனை மட்டும் போதாது - அரசியல் அனாதைகளாக்கப்பட வேண்டும். மஹாராஷ்டிரத்தின் மற்ற அரசியல் கட்சிகள் ராஜ் தாக்கரேவின் கட்சியோடு எந்த நாளும் கூட்டு வைக்கமாட்டோம் என அறிவிக்கவேண்டும். கலவரம் எவ்வளவு பெரியதோ அதைக் கிளப்பினவன் அவ்வளவு பெரிய ஆள் என்று நினைக்கும் நம் நாட்டில் சாத்தியப்படாத கனவுகள்!

******

ராஜ் தாக்கரே செய்ததற்கும் விகடன் செய்து கொண்டிருப்பதற்கும் பெரிய வித்தியாசம் இருப்பதாக எனக்குத் தெரிய வில்லை - என்ன, விகடன் கொஞ்சம் நாசூக்காகச் செய்கிறது!

ஜெயமோகன் தன் வலைப்பக்கத்தில் கிண்டலாக சிவாஜி எம்ஜிஆர் பற்றி எழுதியிருப்பது தனிநபர் தாக்குதலா, அங்கதமா என்ற பிரச்சினையே வேண்டாம். தன் வலைப்பூவில் எதையும் வெளியிட அவருக்கு உரிமை இருக்கிறது. ஆனால் விகடன் அதை ஸ்ட்ராடஜிக் காபி பேஸ்ட் செய்து, கவர் ஸ்டோரியாக வெளியிட்டிருப்பது நிச்சயமாக உள்நோக்கம் கொண்ட செயலே. விகடனையே சிலர் எரித்தார்கள் என்பது, அவர்கள் நோக்கத்தில் வெற்றி பெற்றுவிட்டார்கள் என்பதையே காட்டுகிறது. கண்ணுக்குத் தெரியாத ஏதோ ஒரு அட்வாண்டேஜ்காக ஜெயமோகனை பலியாடாக்கி இருப்பது நிச்சயம் கண்டிக்கவேண்டிய செயல்.

******

பொல்லாதவன் படம் ரொம்ப லேட்டாக பார்த்தேன். பாட்டுக்கள் (எங்கேயும் எப்போதும் தவிர்த்து) படத்தில் ஒட்டவில்லை, தனுஷ் 10 பேரைப் பந்தாடுவது நம்பமுடியவில்லை போன்ற சில்லறைக் குறைகளை ஒதுக்கிவிட்டுப் பார்த்தால் மிக நல்ல படம் என்றே சொல்வேன். சுர்ரென்று பத்திக்கொள்ளும் திரைக்கதை, நாயகன் / வில்லன் பார்வையில் மாறி மாறிச் சொன்னாலும் குழப்பாத காட்சிகள், குறிப்பாக டேனியல் பாலாஜியின் நடிப்பு, மிக இயல்பான சென்னைத் தமிழ் வசனங்கள் - நல்ல படம்.

*******
எங்களூர் நாராயணி பீடத்துக்குச் சென்று எதோ உதவி வாங்கி வந்திருக்கிறாராம் கலைஞர். அதில் ஒன்றும் தப்பு இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் ஆன்மீகம், அறிவியல் இரட்டைக் குழந்தைகள் என்றெல்லாம் பேச வேண்டிய அவசியம் என்ன என்று தெரியவில்லை. நாத்திக இயக்கத்தின் அடிநாதத்தையே சமரசம் செய்கிறதே இந்தப்பேச்சு - அவருக்கு ஆதரவாக இருப்பவர்களை தர்மசங்கடப்படுத்துவதைத் தவிர இந்த மாதிரி பேச்சினால் வேறு உபயோகம் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

*******
ரங்கமணி முன்னேற்றக் கழகத்தில் இன்று ஒரு புதிய ஆள் சேர்கிறார். அவரை வாழ்த்தி வரவேற்பதில் பேருவகை கொள்கிறோம்.
*****

பொங்கல்தான் புத்தாண்டா?

ஏப்ரல் 14 ஆம் தேதி வரும் புத்தாண்டு புதிய சமஸ்கிருத ஆண்டையே துவக்கி வைக்கிறது, அதற்கும் தமிழுக்கும் எந்தச் சம்மந்தமும் கிடையாது என்பதால் தமிழ்ப் புத்தாண்டாக பொங்கல் திருநாளைக் கொண்டாடவேண்டும் என்ற கருத்தில் எனக்கு எந்த ஆட்சேபமும் இல்லை.

சொல்லப்போனால் எந்த நாளையுமே புத்தாண்டாகக் கொண்டாடலாமே.. எங்கோ படித்தேன், வருடத்தின் 365 நாளையுமே புத்தாண்டாக உலகின் எதோ ஒரு மூலையில் எதோ ஒரு பிரிவினர் கொண்டாடி வருகின்றனர் - என்று!

புத்தாண்டு என்பதை ஒவ்வொரு மதமும் தனித்தனியாக வகுத்தாலும், புத்தாண்டுக்கொண்டாட்டங்களின் ஆரம்பம் எங்கே துவங்கி இருக்கும்? ஒரு வருடத்தின் எல்லாப்பருவங்களும் முடிந்து மீண்டும் முதல் பருவம் தொடங்கும் நாளைத்தானே புத்தாண்டாகக் கொண்டாடத் துவங்கி இருப்பர்? அப்படி இருக்கும் போது சித்திரை கோடைக்காலத்தின் ஆரம்பம் என்பதால் லாஜிக்கலாக பொருந்துகிறதே.

எனவே, ஏப்ரல் 14 ஐத் தமிழ்ப் புத்தாண்டாக பல வருடங்களாகக் கொண்டாடி வரும் கோடிக்கணக்கான மக்களின் நம்பிக்கை மீதும் எனக்குக் கேள்விகள் இல்லை.

ஏன், எனக்கு வேலை கிடைத்த நாளைக்கூட நான் வருடாவருடம் புத்தாண்டாகக் கொண்டாடலாம்!

ஆனால் பிரச்சினை அதுபற்றி அல்ல. கவர்னர் உரையில் பொங்கலைப் புத்தாண்டாக "அரசாங்கம்" அறிவித்திருப்பது பற்றியது.

இதில் கிளம்பும் கிளைக்கேள்விகள் ஆயிரம்.

1. இனி சித்திரை முதல் நாள் விடுமுறை கிடையாதா? மத ரீதியான சடங்குகள் செய்ய விருப்பமுள்ளோர் தங்கள் சொந்த விடுப்பில் அவற்றைச் செய்யவேண்டுமா?

2. இனி சித்திரை முதல் தேதியைக் கொண்டாடக்கூடாதா? அப்படிக் கொண்டாடுபவர்கள் (பிறந்த நாள் கொண்டாடும் சன் டிவி, தமிழ் சினிமா ரிலீஸ்காரர்கள் உள்பட) தமிழ்த் துரோகியாக "அரசால்" அடையாளம் காட்டப்படுவார்களா?

3. தமிழ் மாதங்கள் சித்திரை வைகாசி எனத் தொடங்குமா? தை மாசி எனத் தொடங்குமா? பாடப்புத்தகங்கள் மாற்றப்படுமா? அடுத்த அரசாங்கம் இதை மாற்றாமல் இருக்குமா?

4. மேற்படி பாடத்திட்டத்தில் படித்த மாணவர்களுக்கும் முந்தைய பாடத்திட்டத்தில் படித்த மாணவர்களுக்கும் தகவல் வித்தியாசம் இருக்குமே?

5. திமுக என்னும் கட்சியின் இந்தச் சித்தாந்தம் (அதுவும்கூட காலம் காலமாக வந்த சித்தாந்தமாகத் தெரியவில்லை) மக்களிடம் பிரசாரம் செய்யப்பட்டதா? மக்களின் ஒருமித்த கருத்து அறிய எதேனும் நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டதா?

6. இதே போல தீபாவளி கார்த்திகை போன்ற பண்டிகைகளும் அரசால் மாற்றி அமைக்கப்படுமா?

7. இவ்வாறு மாற்றி அமைப்பதால் ஏற்படும் நன்மை தீமைகள் பற்றி எதேனும் ஆராயப்பட்டதா?

8. இந்துமதச் சம்பிரதாயங்களைக் கடைப்பிடிக்கும் மக்களுக்கு நாத்திகர்கள், பகுத்தறிவாளர்கள் எதிர்ப்பாளர்களாய் இருக்கலாம் - அரசாங்கம் இருக்கலாமா?
 
தமிழ் பேரைச் சொன்னால் மேல்கேள்வி கேட்கக்கூடாது, இந்துமத சடங்குகள் அசிங்கமானவை - அவற்றைக் கொண்டாடுவது தமிழனுக்கு இழுக்கு -- என்றெல்லாம் பலர் சொல்லக் காத்திருக்கிறார்கள் என்பதை அறிந்தே இப்பதிவை இடுகிறேன். உங்கள் கருத்தைச் சொல்ல உங்களுக்கு உரிமை இருக்கிறது. ஆனால் இதைக் கொண்டாடு இதைக் கொண்டாடக்கூடாது என்றெல்லாம் சொல்ல அரசாங்கத்துக்கு எந்த உரிமையும் கிடையாது என்பதிலும் தெளிவாக இருக்கிறேன். திமுக கட்சி இப்படி ஒரு பிரசாரம் செய்து அதன்மூலம் மக்களே சித்திரை முதல் தேதிக்கு எந்த மரியாதையும் கொடுக்காமல் விட்டாலோ, பொங்கலன்று புத்தாண்டு வாழ்த்துகள் பரிமாறிக்கொண்டாலோ யாருக்கும் எந்த ஆட்சேபமும் இருக்கப்போவதில்லை. ஆனால் அதையே அரசாங்கம் வற்புறுத்தினால் அது சர்வாதிகாரம்தான் என்பதிலும் சந்தேகமில்லை.

இப்படித்தான் இருக்கவேணும் பொம்பளே!

எச்சரிக்கை: இந்தப்பதிவைப் படிப்பது பெண்களின் மனநலத்துக்குக் கேடு

பொம்பளைங்களுக்கு என்ன தெரியும்? சும்மா படிச்சுட்டாப்பல ஆச்சா? எப்பப்ப ஆம்பளைங்களோட உணர்ச்சி தூண்டப்படும்னு தெரியுமா? கலாச்சாரத்தை அவங்களால தனியா காப்பாத்த முடியுமா? முதல்ல கலாச்சாரம்னா என்னன்னு அவங்களுக்குத் தெரியுமா?

பேதைப் பெண்கள்னு சும்மாவா சொன்னாங்க?

நியூ இயர் கொண்டாட்டம்னா என்னாங்க? நாம ஒரு பொது இடத்துல கூடுவோம், நம்ம பைக்க எடுத்துகிட்டு வருவோம். 9 மணியில இருந்து நல்லா கும்முன்னு சரக்கை ஏத்திக்கணும், 12 மணி ஆனதும் இல்லாத கலாட்டா எல்லாம் பண்ணிட்டு அப்பால காலியா இருக்க ரோட்டுல வரலாறு காணாத ஸ்பீட்ல பறக்கணும், எப்ப வீட்டுக்கு வந்து விழுந்தோம்னே தெரியாம வந்து விழணும். அட.. ரோட்லேயே எவன் மேலேயாவது இடிச்சாலும் சரி.. எலும்பு முறிஞ்சாலும் சரி எவனாச்சும் செத்தாலுமே சரி.. இது நம்ம கலாச்சாரம் ஆச்சே, விட்டுக் கொடுக்க முடியுமா?

சரி, நாம ஆம்பளைங்க நம்ம கலாச்சாரப்படி நடக்கும்போது இந்தப் பொம்பளைங்களுக்கு என்ன வந்துச்சு கேடு? அவங்க புத்தி ஏன் இப்படிப் போகணும்? எல்லாரையும் சொல்ல வரலை.. ஒண்ணு ரெண்டு பொம்பளைங்க இதே கலாச்சாரத்துல புகுந்து விளையாடறதுக்கு ஆசைப்பட்டா, என்ன வேணா நடக்கும்னு தெரிஞ்சும் வராங்கன்னா, அதுக்குத் தயாராத்தானே வரணும்? அதுதானே மேல்நாட்டுக் கலாச்சாரம்?

மேல்நாட்டுல என்ன நடக்குது? ஆம்பளை பொம்பளை வித்தியாசமில்லாம எல்லாரும் தண்ணி அடிப்பாங்க, எல்லாரும் ஒண்ணா கூத்தடிப்பாங்க.. இங்க அப்படியா? நம்ம ஊர்லே அன்னிக்கு வெளிய வர பொம்பளைங்களோட ரேஷியோ கம்மி ஆச்சே.. அது தெரிய வாணாம்? எல்லாரும் நம்மையேதான் பாத்துக்கிட்டு இருப்பாங்கன்ற ஒணக்கை வாணாம்? அதுக்கேத்த மாதிரி ட்ரஸ் பண்ணிக்கிட்டு வரவாணாம்?

முழுசா பர்தா போட்டுக்கிட்டு வெளிய வந்தாலே கைவிரல் தெரியுதே, அது எவ்வளோ செக்ஸியா இருக்குன்னு கற்பனைய வளக்கிற ஆளுங்க நாம. நாம போதையில இருக்க நேரத்துல வெளிய நடமாடறது எவ்வளோ பெரிய குத்தம்?

பொம்பளைங்க நம்ம கலாச்சாரப்படி புடவை கட்டி, முழுசா போத்திகிட்டு வந்தா எதோ நூத்துல ஒன்னு ரெண்டு கற்பழிப்புதான் நடக்கும். மேல்நாட்டுக் கலாச்சாரம்னு கண்டபடி ட்ரெஸ் பண்ணிகிட்டு வந்து, நம்மளுக்கு ஆசையக் கிளப்பிவிட்டா.. தப்பு யார் பேருல சொல்லுங்க? சரிகா ஷா மாதிரி பொண்ணுங்க சுரிதார்தான் போட்டாங்க.. ஆனா துப்பட்டா காத்துல ஆடிச்சே.. அதைப்பாத்துதானே நம்மாளுக்கு ஆசை வந்தது? காத்தைக் குத்தம் சொல்லாம நம்மாளை அரெஸ்ட் பண்ணி உள்ளே போட்டிருக்காங்க.. எவ்வளோ ஓரவஞ்சனை இந்தப் போலீஸுக்கு?

சரி சொல்ல வந்ததை விட்டுட்டு கச்சாமுச்சான்னு மேலே பேசிகிட்டே போறேன்..

நம்ம ஊர்லே இன்னும் கலாச்சாரம், பண்பாடு, கற்பு எல்லாம் ப்ரெஷ்னெஸ் குறையாம இருக்கறதுக்காக ஸ்ட்ராங்கா ப்ரிட்ஜுல வச்சு பூட்டி வச்சிருக்கோம். அதை மீறி ஒண்ணு ரெண்டு பேர் மேல்நாட்டுக் கலாச்சாரம் அது இதுன்னு ஆடிட்டு அப்புறம் நம்மளைக் குற்றம் சொல்லி ஒரு யூஸும் இல்லை.

மேல்நாட்டுக் கலாச்சாரம் இப்போதைக்கு Maleநாட்டுக் கலாச்சாரம்தான். இன்னும் பொம்பளைங்களுக்கு அதுக்கெல்லாம் தகுதி வரலை. நாம எல்லாம் பாத்துட்டு எப்ப பொம்பளைங்க மாடர்னா ட்ரெஸ் எல்லாம் போடலாம், ராத்திரி எத்தனை மணிக்கு வெளிய வரலாம், வரும்போது என்ன பாதுகாப்பு ஏற்பாடெல்லாம் தேவைன்னு பாத்துட்டு ஒரு அறிக்கை விடுவோம், அப்பால அவங்க அதுபடி செஞ்சுக்கலாம். அவங்களா எதாச்சும் முடிவெடுத்தா அப்புறம் விளைவுகளுக்கு நாம பொறுப்பில்லை.

அப்படி ஒரு விரிவான அறிக்கை வரவரைக்கும், எங்க தலைவர் பாட்டு கேட்டாவது திருந்துங்க பொம்பளைங்களே!

இப்படித்தான் இருக்கவேணும் பொம்ப்ளை
இங்கிலீஷு படிச்சாலும் இன்பத் தமிழ்நாட்டிலே
இப்படித்தான் இருக்கவேணும் பொம்பளே!

சாப்ட்வேர்காரர்கள் கிளப்பும் கலவரம்?

முதலில் டிஸ்கி: நான் ஒரு சாப்ட்வேர் ஆள் கிடையாது, வேலைக்குத் தேவையான தகவல்களைப் பெற மட்டுமே கணினியைத் தொடுபவன், மற்ற நேரங்களில் ஸ்பானரும் ஆயில் கிரீஸும்தான்!

சாப்ட்வேர்காரர்களின் அதிக சம்பளத்தால் சமூகத்தில் பாதிப்பேற்பட்டிருக்கிறதா என்ற கேள்விக்கு நேரடியான விடை - ஆம் ஆகத்தான் இருக்கும்.

சென்னையில் 80களிலும் கூட தி நகர், மாம்பலம் போன்ற பகுதிகளில் ஒரு அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பு  நடுத்தர வர்க்கத்தினர் வாங்கக்கூடிய விலைக்குள் இருந்தது,  90களில் ஆதம்பாக்கம், வில்லிவாக்கம் போன்ற பகுதிகள் நடுத்தர வர்க்கத்தினரின் சரணாலயமாக இருந்தது.ஆனால், 2000 - 2007ல், இது வேகமாக ஓடி, இப்போது சிங்கப்பெருமாள் கோயில் மதுராந்தகம் போன்ற இடங்கள் கூட மத்யமரின் வாங்கும் சக்திக்குள் இல்லை. இந்த மாற்றம் அதிவேகமாக நடந்ததனால், முன்னாளில் கௌரவம் எனக் கருதப்பட்ட சர்க்கார் உத்தியோகஸ்தன் கூட, ஒரு அடுக்குமமடியின் பொந்து கூட வாங்க முடியாமல் தவிக்கிறான்.

இதற்குக் காரணம், சந்தேகமே இல்லாமல் சாப்ட்வேரில் புழங்கும் அதிகப் பணம்தான். ட்ரீட் கொடுத்து, 500 ரூபாய் ஆம்னிபஸ்ஸில் பயணம் செய்தபின்னும் மிஞ்சுவது, மேற்படி சர்க்கார் உத்யோகஸ்தனின் முழுச்சம்பளத்தைவிட சில மடங்குகள் அதிகமாக இருப்பதே.

அப்பாவை விட அதிகச் சம்பளம் என்பது பையனுக்குப் பெருமையாகவும், கர்வமாகவும் இருக்கலாம். ஆனால் அப்பாவுக்கு? அப்படிப்பட்ட பையன்கள் இல்லாத ஆயிரக்கணக்கான அப்பாக்களுக்கு?

அதிகப்பணம் எங்களுக்கு மட்டும்தானா? அரசியல்வாதிகள் கொள்ளை அடிக்கவில்லையா? சினிமாக்காரர்கள் கோடிக்கணக்கில் வாங்கவில்லையா என்ற கேள்விகளும் அர்த்தம் அற்றவையே! அரசியல்வாதிகளும், சினிமாக்காரர்களும் நடுத்தர வர்க்கத்தினரின் தினப்படி செயல்பாடுகளில் போட்டிக்கு வந்ததில்லை, அவர்களின் ஜனத்தொகையும் பொதுமக்களின் ஜனத்தொகையில் 1 சதவீதத்தைத் தாண்டியதில்லை.

விலையேற்றம் என்பது சகஜம்தான். அந்த காலத்துல 5 பைசாவுக்கு கைநிறைய பொரிகடலை கிடைச்சுது என்று சொல்வது அபத்தம். ஆனால், Burning platform என்பது இப்படிப்பட்ட திடீர் நிகழ்வுகளால் வேகமாவது, அந்த வேகத்தில் கூடச்சேராத மக்களைப் பாதிக்கத்தான் செய்யும். இங்கே பிரச்சினை விலையேற்றம் அல்ல - அதன் வேகம்!

பிரச்சினை பணம் சம்மந்தப்பட்டது மட்டும் அல்ல. வாழ்க்கைத்தரம் பற்றிய அளவுகோல்கள் வேகமாகத் திருத்தப்படுவது! இது அங்கே ஒரு அரசியல்வாதி, இங்கே ஒரு வியாபாரி என்றில்லாமல், பொது ஜனத்தொகையில் 15-20 சதமாக இருப்பதால் மிச்சமுள்ள, பேண்ட் வேகனில் ஏறமுடியாதவர்கள் 80% ஆக இருப்பதும், அவர்களின் அந்தஸ்து சடாலெனக் குறைவதும், நேற்றுவரை அவர்கள் கைக்குள் இருந்த வசதிகள் இப்போது பகட்டாகவும் ஆடம்பரமாகவும் மாறிவிட்டதுதான்.

அன்றைய தேதிக்கு விலைபோகும் படிப்பைப் படித்து, அன்றைய தேதியின் நல்ல வேலையில் சேர்ந்து, சரியான பணி உயர்வுகளும் சம்பள உயர்வுகளும் பெற்றுவரும் ஒரு ஆள், கோட்டின் மற்ற பகுதி திருத்தப்படுவதால் வாழ்க்கைத்தரம் குறைவதின் வலி, அவனுக்கு மட்டும்தான் தெரியும்.

சம்பள ஏற்றத்தாழ்வு என்பது இன்று நேற்று வந்த பிரச்சினையில்லை. ஆனால் இன்று அது உச்சத்தில் இருப்பதற்கும், பேசுபொருளாக ஆகியிருப்பதற்கும் காரணம் திடுதிப்பென மாறும் சமூக அளவுகோல்கள்.  10000 ரூபாய் சம்பளம் வாங்கிக்கொண்டு, நகர மத்தியில் 2000 ரூபாய் வாடகை வீட்டில் இருந்துகொண்டு, கைனடிக் ஹோண்டா வைத்துக்கொண்டு பந்தாவாக வலம் வந்தவன், அந்த 2000 ரூபாய் வாடகைக்கு நகரத்திலிருந்து 30 கிமீ தூரம் அனுப்பப்படுகிறான், கைனடிக் ஹோண்டாவா? ஹோண்டா சிவிக்டா என்கிட்ட என்று வார்த்தைகள் இல்லாமல் நக்கல் அடிக்கப்படுவதாக உணர்கிறான். சமூகத்தின் ஆரம்பப்படிகளில் இருந்தவன், இப்போதுக்கு கீழிருந்து சில படிகள் மட்டுமே மேல் இருக்கிறான். 

மூன்றாம் வகுப்பு மாணவர்களை ஒரு கட்டுரை எழுதச்சொன்னாராம் ஒரு பள்ளி ஆசிரியர். ஒரு பணக்காரக் குழந்தை எழுதினாளாம்: Once upon a time, there was a very poor family, everybody in the house were poor, the parents were poor, the housemaid was poor, the gardener was poor, the car driver was poor, everybody was poor":  என்று! சாப்ட்வேர்காரர்கள் எழுதும் கட்டுரைகளுக்கும் இதற்கும் பெரிய வித்தியாசம் தென்படவில்லை. வாங்கற சம்பளம் ட்ரீட் கொடுத்து, ஐ மாக்ஸில படம் பாத்து, 500 ரூபா ஆம்னிபஸ்ஸில போயி, மிஞ்சவே மாட்டேங்குது என்பது போன்ற தன்னிலை விளக்கங்கள் முன் பத்தியில் சொல்லப்பட்ட ஆளுக்கு எப்படிப்பட்ட எரிச்சலைத் தரும்?

ஆனால்!

இந்தப்பிரச்சினைக்கு சம்பளம் வாங்குபவர்களைக் காரணமாகச்சொல்வது எந்த விதத்தில் சரியாகும்?

ரஜினியை வைத்து 50 கோடிக்கு படமும் 10 கோடி சம்பளமும் கொடுக்கிறார்கள் என்றால் அந்தப்பணத்தை வசூலித்துவிடமுடியும் என்ற நம்பிக்கைதானே காரணம்?

சாப்ட்வேரை விற்றால் பணம் வராது என்ற நிலையில் 2000த்தின் ஆரம்பங்களின் டாட்காம் வீழ்ச்சியிலும் பின்னர் 2002லும் கூட எத்தனை சாப்ட்வேர் மக்கள் வேலை இழந்தார்கள்? அப்போது, மற்றவர்கள் தங்கள் சம்பளத்தின் ஒரு பகுதியை சாப்ட்வேர்காரர்களுக்குத் தந்தார்களா? சாப்ட்வேர் படித்தவர்கள் அத்தனை பேருமா கோடியில் கொழிக்கிறார்கள்? (சிவாஜி பவுண்டேஷன் ஆரம்பிக்கிறார்கள்:-)) அனுமதிக்கப்பட்ட விலக்குகள் (வீட்டுக்கடன், சேவைகளுக்குத் தரும் நன்கொடை) நீங்கலாக அவர்கள் கடமையான வருமான வரியிலிருந்து தப்பிக்கவோ ஏய்க்கவோ முடியாமல் சோர்சிலேயே கழிக்கப்படுகிறது. மிச்சப்பணத்தை எப்படிச் செலவழிப்பது என்பது அவரவர் சௌகரியம் - அதில் தலையிட யாருக்கும் உரிமை கிடையாது.

அவர்கள் பொறுப்பில்லாமல் செலவழிப்பது மட்டுமே விலையேற்றங்களுக்குக் காரணம் என்பதிலும் எனக்கு உடன்பாடு கிடையாது. வியாபாரிக்கு யார் பணம் கொடுக்கிறார்கள் என்பதுதான் முக்கியமே ஒழிய, எப்படிப்பட்ட சம்பாத்தியம் என்பதெல்லாம் முக்கியம் கிடையாது. சென்னையில் பிரம்மச்சாரிகளுக்கு வீடுகிடைக்காத நிலை மாறி, பிரம்மச்சார்களுக்கு மட்டுமே வீடு கிடைக்கும் நிலை வந்திருக்கிறது என்றால், இரு பக்கமுமே குற்றமில்லை - காலம் செய்த குற்றம்தான்.

இந்த நிலையைச் சரிசெய்ய வேண்டிய பொறுப்பு அரசாங்கத்துக்குத் தான் இருக்கிறது. சாப்ட்வேர் வேலைகளைப் பரவலாக்குதல், சேலம், சத்தி போன்ற நடுததர ஊர்களிலும் மென்பொருள் பூங்காக்களை அமைத்தால், சென்னையில் 100 பேர் என்பது சென்னையில் 50 மற்ற ஊர்களில் 10 - 10 என்று பிரியும், சுபிட்சம் பரவலாகாவிட்டாலும், ஓரிடத்தில் குவிக்கப்பட்டதாக இருக்காது. அதிக வரிவிதிப்பு போன்ற முறைகள் எல்லாம் அநியாயம்தான்.

சாப்ட்வேர் இளைஞர்கள் ஒரு விஷயத்தை உணரவேண்டும். தங்கள் உரிமைகள், சமூக அந்தஸ்து பறிக்கப்பட்டதாக உணரும் மக்கள்தான் பெரும்பான்மை. அதிலும், உணர்ச்சிகளுக்கு வடிகால்கள் இல்லாத, வன்முறைக்கு ஏங்கும் ஒரு இளைய தலைமுறையும் அதில் அடக்கம். அவர்கள், தங்கள் வலிக்குக் காரணமாக உங்களை நினைக்கிறார்கள் - சரியா தப்பா என்று என்னைக் கேட்காதீர்கள் - நான் தப்பு என்றுதான் சொல்வேன். இவர்கள் ஒரு ஊதுபொறிக்காகக் காத்திருக்கின்றனர். பெங்களூருவில் எதுடா சாக்கு என்று கலவரம் கிளம்புவதைக் கவனித்திருக்கலாம். உங்கள் பகட்டு இதற்குக் காரணமாகிவிடாமல் பார்த்துக்கொள்வது நல்லது.

"கற்றது தமிழ்" போன்ற படங்கள் (படம் பார்க்கவில்லை), பலர் மனதுக்குள் எரிந்துகொண்டிருக்கும் இந்தப் பிரச்சினைக்கு தூபம் போட்டு பணம் பார்க்கும் முயற்சியாகவே கருதுகிறேன். அரைகுறை சைக்கோவாக இருப்பவர்களில் ஒருவர் இது போன்ற படங்களால் தூண்டப்பட்டாலும் அந்த இயக்குநர் பொறுப்பேற்கவேண்டும் என்றும் கருதுகிறேன்.

காவிரி, எந்த ஜல்லி தண்ணீர் தரும்? (22 Feb 07)

17 ஆவது நாளாக இன்றும் மறியல் செய்தார்களாம் கர்நாடகாவில். இந்தச் செய்தியையும் தங்கம்-வெள்ளி விலை நிலவரத்துடன் சேர்த்துச் சொல்லும் அளவிற்கு ரெகுலர் ஆகிக்கொண்டிருக்கிறது.

படிக்கும்போது கிரிக்கெட் ஆடிக்கொண்டிருந்தேன். வேலை தேடிய நேரத்தில் கிரிக்கெட் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். வேலை கிடைத்த பிறகும் அவ்வப்போது டிவியில் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன், இப்போது கிரிக்கின்போவோ, எஸ் எம் எஸ் - ஸோ வெறும் ஸ்கோர் மட்டும்தான் தெரிந்துகொள்ள முடிகிறது. பிட்ச் என்றால் என்ன, எப்படிப்பட்ட பந்துக்கு எப்படி பீல்ட் செட் செய்கிறார்கள், பந்து ஸ்விங் ஆகிறதா ஸ்பின் ஆகிறதா, பேட்ஸ்மேன் அடித்த ஷாட் நல்ல ஷாட்டா, விளிம்பில் பட்ட ஆபத்தா.. எதுவும் தெரியாமல் 37/ 3 - 10 ஓவரில் என்பது நம் டீமுக்கு நல்லதா கெட்டதா என்று மட்டுமே யோசிக்கிறேன்.

அதற்கும் காவிரி நடுவர் மன்றத் தீர்ப்புகளை ஒட்டி நடக்கும் வாதப் பிரதிவாதங்களுக்கும் எந்த வித்தியாசமும் இருப்பதாக தெரியவில்லை. தமிழ்நாட்டுக்கு 419, கர்நாடகத்துக்கு 270 என்று எண்கள் மட்டுமே முதலில் உணர்ச்சியைத் தூண்டியிருக்கிறது. இந்த உணர்ச்சித் தூண்டுதலை தத்தம் அரசியல் வாழ்விற்கு எந்த விதமாக சாதகமாக்கிக்கொள்ளலாம் என்றே சம்மந்தப்பட்ட அனைவரும் பாடுபடுவது வெட்கக்கேட்டின் உச்சம்.

ஜடாயு பதிவில் "என் வீட்டிலே ரெண்டு நாள் தண்ணி வரலை, இதுலே தமிழ்நாட்டுக்கு வேற தரணுமாக்கும்" என்று நொடித்துக்கொள்ளும் கர்நாடக
அம்மணிகள், துரியோதனனைப் பேரடி செய்து "ஒருசொட்டு நீர் கூட தமிழ்நாட்டுக்குப் போகக்கூடாது" என்று வெற்றுச்சவடால் விட்டு பிரச்சனையை
ஊதிப் பெரிதாக்கும் சலுவாலியாக்கள், நம் பலத்தைக் காட்டினால்தான் தண்ணீர் வெளியூர் போவதிலிருந்து நிறுத்த முடியும் என்று புரிந்துவைத்திருக்கும் விவசாயி சங்கங்கள், ஊருக்கொரு பேச்சு பேசும் ஸ்பெஷல் மனசாட்சிகளை வைத்திருக்கும் தேசியக்கட்சிகள் -- யாராவது
பிரச்சினையை முடிவுக்குக் கொண்டு வரவேண்டும் என்று ஆசையாவது படுகிறார்களா? ம்ஹூம்.

தேசியக்கட்சிகள் என்று சொல்லப்படுபவையின் நாற்றம்தான் இதில் உச்சம். சுற்றி நிற்கும் நாலு பேர், தனக்கு ஓட்டுப்போடக்கூடிய வங்கிக்கு
நல்லதாய்த் தோற்றமளிக்கும் வார்த்தைகளை - வெறும் வார்த்தைகளை - ஊருக்கு ஒன்றாகச் சொல்லித் திரியும் இவர்களுக்கும் தேசியத்துக்கும் என்ன சம்மந்தம் இருக்க முடியும். இவர்கள் அனைவருக்கும் ஒரு தேசியக்கொள்கையை கட்டாயப்படுத்தி வாங்க பொதுநலவழக்கு போன்ற ஏதேனும் வழிவகை இருக்கிறதா? அவர்களுக்கு தமிழ்நாட்டு ஓட்டுகள் என்றும் எட்டாக்கனி என்பதால் கர்நாடகத்தில் மட்டும்தான் அவர்கள் குரல் உரத்து ஒலிக்கிறது.

எந்த ராஜா எந்தப்பட்டணம் போனாலும் தமிழ்நாட்டு அரசியல் கருணாநிதி-ஜெயலலிதாவை விட்டு விலகுவதில்லை. நடுவர் மன்றத்தை யார் அமைத்தது, உன் ஆட்சியில் நீ என்ன கிழித்தாய், இப்போது கொடுக்கப்பட்ட அளவு ஒரு ஏமாற்று, நீ தமிழ் மக்களைக் கொள்ளையடித்தாய், 71ல் என்ன செய்தாய், 91ல் என்ன செய்தாய்.. என்று தற்காலத்துக்கு வராமல் அடம்பிடிக்கும் சண்டைகள் - இதை ஒரு தூண்டுகோளாய் வைத்து பிரிவினைவாதத்துக்கு ஆள்சேர்க்கும் கும்பல்கள்!

91ல் நடத்திக்காட்டிய வன்முறையால் தன்னம்பிக்கை அதிகரித்து நிற்கும் வாட்டாள் நாகராஜ் போன்ற கும்பல்கள் கேட்பாரில்லாமல் அலைகிறது. இப்போது ஒரு பெரிய பிரச்சினையும் இல்லையாம் - கேபிள் டிவி கட்டானது தவிர - அதற்கு இவர்களுக்கு நன்றி சொல்வது ஸ்டாக்ஹோம் சிண்ட்ரோம் இல்லாமல் வேறென்ன? சொந்த ஊரைவிட்டு வெளியே வந்துவிட்ட ஒரே காரணத்துக்காக பயந்தே வாழ்ந்துகொண்டிருக்கவேண்டிய கட்டாயத்தை உருவாக்கியிருக்கும் இந்த மாதிரி ஆட்கள் எந்த மாதிரி தண்டனைக்கும் உகந்தவர்கள்.

ஆக, எல்லாரும் ஜல்லிதான் அடிக்கிறார்கள் - என்ன, இது ரொம்ப அபாயகரமான ஜல்லி. கர்நாடகத்தில் வாழும் தமிழனுக்கு உடனடி அபாயம், இந்திய தேசியத்துக்கு குறுகிய கால அபாயம், தமிழ்நாட்டின் EX-நெற்களஞ்சியத்துக்கு ஆயுட்கால அபாயம்!

தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரை, திராவிட ஜல்லி, தேசிய ஜல்லி எதுவுமே பயன் தரவில்லை என்பதே உண்மை. தொண்டர்கள் மாறினார்களோ என்னமோ, தமிழ்நாட்டுத் தலைவர்கள் திராவிடத்திலிருந்து தேசியத்துக்கு மாறி தேவையான அளவு - தேவையான துறைகளில் மந்திரிகளை வைத்துக்கொள்ள ஆரம்பித்து 10 வருடங்களுக்கு மேலாகியும் காவிரிக்கு ஒரு முடிவு காண முடியாதது, தேசிய நீரோட்டத்தின் குற்றமா, திராவிடக் கட்சிகளின் குற்றமா?

நடுவர் மன்றம், உச்ச நீதிமன்றம் எல்லாம் வெறும் காகிதங்களைத் தான் தர முடியும். தண்ணீர் வர எந்த தமிழ் தேசியம், இந்திய தேசியம், திராவிட தேசியம் எந்த ஈயம் பித்தளையும் உதவ முடியாது - அதற்கு முதல் படி மக்கள் உணர்ச்சிகளை விட்டு அறிவுபூர்வமாக இந்தப்பிரச்சினையை அணுகுவதாகவே இருக்க முடியும். அதற்கு எந்த இயக்கமும் உதவப்போவதாக கண்ணுக்கெட்டும் தூரம் வரை தெரியவில்லை!

நடுவர் மன்றத் தீர்ப்பு என்பது அறிவார்ந்த சிந்தனைகளால்தான் வந்திருக்கும் - என நான் நம்புகிறேன், அதை ஏற்பதே / ஏற்கவைப்பதே சரியான தீர்வாக இருக்க முடியும். இத்தீர்ப்பிலும் குறைகள் இருக்கலாம், அவற்றையும் அறிவுபூர்வமாகச் சிந்தித்தே களைய வேண்டும் - வேறெந்த வழியும் இல்லை.

அவியல் - ஜனவரி 2007

சில சமயங்கள்ல மேட்டருக்குப் பஞ்சம் வரும்.
சில சமயங்கள்ல நேரத்துக்குப் பஞ்சம் வரும்.

இன்னும் சில சமயங்களிலோ, ரெண்டும் ஓக்கேவா இருந்தாலும், மேட்டரோட அளவு ரொம்பச் சின்னதா இருக்கும். இருந்தாலும் நாட்டு நடப்புல பினாத்தலாரின் கருத்து என்னன்றதை அவருடைய லட்சோபலட்சம் (என்ன கஞ்சத்தனம் - சரி கோடானு கோடி) ரசிகர்களுக்கு தெரியப்படுத்த வேணாமா?

*************************

மூன்று திரைப்படங்கள்

இரண்டு நாள் இடைவெளியில் மூன்று படங்கள் பார்த்தேன். மூன்றும் மூன்று ஜாதி!

வரலாறு, ஈ, டெரரிஸ்ட்.

வரலாறு கே எஸ் ரவிக்குமாரின் முத்திரை கொண்ட படம். டாஸ்மாக் கடையில் போய் ஓமவாட்டர் கேட்கக்கூடாது. மூன்று வேட அஜித்தை பன்ச் வசனம் பேசாமல் காத்ததில் இருந்தே ரசிகர்கள் மேல் கே எஸ் ஆர் கொண்ட பாசம் தெரிகிறது. திரைக்கதை தூங்கவைக்காமல் ஓடுகிறது.அதற்கு மேல் குறையாகவோ நிறையாகவோ சொல்ல ஒன்றும் இல்லை.

டெரரிஸ்ட் - சந்தோஷ் சிவன் இயக்கத்தில் மனித வெடிகுண்டின் பார்வையில் அஸாசினேஷன் பற்றிய படம். படம் பார்த்து முடித்த பின்னும் எது சரி தவறு என்று பார்ப்பவர்களை யோசிக்க வைத்த படம் - அதுதான் நோக்கம் என்றால் நிச்சயமாக நிறைவேறிவிட்டது. நல்ல நடிப்பு, தெளிவான திரைக்கதை, புத்திசாலித்தனமான முடிவு (ஸ்விட்சை அழுத்துகிறாளா இல்லையா எனக்காட்டாமல்), அற்புதமான ஒளிப்பதிவு - இந்தப்படமெல்லாம் ஏன் தியேட்டருக்கு வருவதில்லை?

கொடுமை ஈ தான். இந்தப்பக்கத்திலும் இல்லாமல், அந்தப்பக்கத்திலும் இல்லாமல் தடுமாறுகிறார் இயக்குநர். பயோகெமிக்கல் ஆயுதங்கள் என்று டாகுமெண்டரித்தனமான சில காட்சிகள் தவிர மற்றதெல்லாம் சாதாரண மசாலாப்படம் போலவே. "திருப்பித் தந்தா கைமாத்தி, தராவிட்டால் ஏமாத்து" என்பதுபோல தத்துவம் கலந்த குத்துப்பாடல்கள், கூட்டிக்கொடுக்கவும் கொலை செய்யவும் அஞ்சாத நாயகனுக்கு கற்பில் சிறந்த, கைபடாத ஆனால் காபரே ஆடும் நாயகி (புதுப்பேட்டை போல அமைத்திருந்தால் த.பண்பாடு காற்றில் பறந்துவிடுமா?), "மக்களை நினைடா" என்பது தவிர அழுத்தமான வசனமோ, காட்சிகளோ இல்லாத நெல்லை மணி ஈயைத் திருத்தி நல்வழிப்படுத்துவது -- படம் முடிந்தபின் என்னதான்யா சொல்லவராரு என்ற கேள்வியைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. திரிசங்கு!

*******************

நொய்டாவில் தோண்டத் தோண்டப் பிணம்! அநியாயம். சட்டம் வாங்கப்பட்டு விட்ட தைரியமும், குறைந்தபட்ச மனிதாபிமானமும் இல்லாத மிருகங்களுக்கு என்ன தண்டனை கொடுத்தாலும் தகும் என்று உணர்ச்சிவசப்பட்ட மனம் நினைத்தாலும், வழக்கறிஞர்கள் வாதாட மறுப்பது வெறும் விளம்பரம் என்றே மணியன் போல எனக்கும் தோன்றுகிறது. கும்பகோணத்திலும் தீ விபத்துக்குப் பின் வழக்கறிஞர்கள் இவ்வாறு சூளுரைத்ததாக ஞாபகம். வழக்கு என்ன ஆயிற்று? யாரேனும் தண்டனை அடைந்தார்களா? வேறு ஊர் வழக்கறிஞர்கள் வந்து வாதாடவில்லையா?

*************************

தேன்கூடு போட்டியில் எனக்கு ஓட்டுப்போட்ட அனைவருக்கும் நன்றி. பரிசு எதிர்பார்த்தேன், ஏமாற்றம்தான் - மறைக்க விரும்பவில்லை. இருந்தாலும் ரசனைகள் பலவிதம், என் ரசனைக்கு நான் படைக்கிறேன், அது எல்லோரையும் கவர்ந்தே ஆகவேண்டுமா என்ன?

*************************

நேராய், குறுஞ்செய்தியாய், பதிவாய், மின்னஞ்சலாய் புத்தாண்டு வாழ்த்து அளித்த அனைவருக்கும் நன்றி, அனைவருக்கும் எனது புத்தாண்டு+பொங்கல் தமிழர் திருநாள் வாழ்த்துகள்.

*************************

அப்ஸல், தூக்குதண்டனை, கருணை மனு (26 Oct 06)

ஏமாற்றும் பதிவு அல்ல

பொதுப்புத்தி, தேசபக்தி, திம்மித்துவம், தீவிரவாத ஆதரவு, மத நல்லிணக்க ஆதரவு/ எதிர்ப்பு, மனிதாபிமானம், உடோப்பியவாதம் - அப்சலின் தூக்கு பற்றி எழுதப்பட்ட ஆயிரமாயிரம் பதிவுகளில் எழுதியவருக்கும் பின்னூட்டியவருக்கும் மேற்கூறியவற்றில் ஏதோ ஒரு பட்டம் கிடைத்தது.

யார் என்ன எழுதியிருக்கக்கூடும் என்ற எதிர்பார்ப்பை யாருமே வீணடிக்காமல், அவரவர் ஸ்டைலில் கொஞ்சம் தகவல், கொஞ்சம் கருத்து என விளையாடியிருந்தார்கள். அன்னப்பட்சி போல கருத்துக்களின் தாக்கத்தை விலக்கி, தகவல்களின் தாக்கத்தை மட்டுமே கொண்டு எழுந்த யோசனைகளை எழுதுகிறேன்.

1. தூக்கு தண்டனை தேவையா?

இந்தக்கேள்விக்கு என்னால் ஆம் இல்லை யென பதில் சொல்ல முடியவில்லை. திருத்தப்பட முடியாத தீர்ப்பு என்பது பயமுறுத்தினாலும், சட்டத்திற்கு அந்தப்பக்கம் உள்ள சுதந்திரத்தில் குற்றம் செய்பவர்களுக்கு, "இங்கே அடிச்சா அங்கே வலிக்கும்" என்று திட்டமிட்டு கலவரத்தைத் தூண்டுபவர்களுக்கு, பலவீனர்களை கொடுமைப்படுத்தும் வன்முறையாளர்களுக்கு - தற்போது உள்ள சட்டப்படி - இருப்பதில் கடுமையான தண்டனை வழங்கப்படவேண்டும் என்றே தோன்றுகிறது.

இதில் கலவரத்தைத் தூண்ட முயற்சிப்பவர்களுக்கு கருணையே காட்டப்படக்கூடாது என்பது என் கட்சி. எந்தப்பாவமும் தெரியாத, எந்தக்கட்சியிலும் சேராத அப்பாவிகள் கலவரத்தில் சாவதையும் பழிவாங்குதலில் தூண்டப்பட்டு கொல்லப் புறப்படுவதையும் நேரில் சில கலவரங்களில் கண்டிருக்கிறேன். இன்னொருமுறை பார்க்க தைரியம் இல்லை. திருவல்லிக்கேணியில் செருப்பு வீசியவர்கள், மனித குண்டாய் வெடித்தவர்கள், மசூதியை இடித்தால் நாடு ரத்தக்காடாகும் என்று தெரிந்தே செய்தவர்கள், ரயிலை எரிப்பதன் பின்விளைவுகளை அறிந்தவர்கள், அதிகாலை மூன்று மணிக்கு வெள்ளநிவாரணம் தருவதாக அறிவித்தவர்கள் - எல்லாரையும் சேர்த்தேதான் சொல்கிறேன். இது பொதுப்புத்தியாக இருக்கலாம் - இருந்துவிட்டுப் போகட்டும்.

அப்பாவிகள், மௌனப்பெரும்பான்மையினர் தண்டிக்கப்படக்கூடாது என்பதுதான் என் வாதத்தின் அடிநாதம். நிரபராதிகள் அரசாங்கத்தால் தண்டிக்கப்படக்கூடாது என்பதைத் தனியாக சொல்லத்தேவையில்லை. எனவே, Rarest of the Rare Cases என்பது ஒப்புக்கொள்ளப்படக்கூடியதாகவே தோன்றுகிறது.

2. சுதந்திரப்போரா? தீவிரவாதமா?

காஷ்மீர் பிரச்சினை பெரிதானதில் இந்தியாவின் பாகிஸ்தானின் பங்குகள், செய்யப்பட்ட தவறுகள், கொல்லப்பட்ட அப்பாவிகள் பற்றியும் பல விரிவான பதிவுகள் வந்தன. சினிமாக்களில் வரும் தீவிரவாதிகள் தவிர உண்மையில் யாரும் பொழுதுபோக்கிற்காக குண்டுவைக்கப் போவதில்லை, உயிர்களுடன் விளையாடப்போவதில்லை - அவர்களின் பக்கம் நியாயம் இருப்பதாக அவர்கள் கருதாத வரை.

எல்லா தீவிரவாதிகளுமே, அவர்கள் சார்ந்த கூட்டத்துக்கு நல்லவர்கள்தான், ஆனால் அவர்களால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு கிரிமினல்கள்தான். பகத்சிங் இங்கிலாந்து ஆட்சியின் கண்களில் தீவிரவாதியாகத் தானே தெரிந்தான்? இங்கே குண்டு வைப்பவர்கள் இந்தியாவின் கண்களில் குற்றவாளியாகத்தான் தெரிவார்கள், அதில் எந்தத் தவறுமில்லை. உ பியிலும் கேரளாவிலும் அந்தமானிலும் ஆயிரம் உயிர்களைச் சாகடிப்பதுதான் காஷ்மீர் பிரச்சினையின் தீவிரத்தை இந்திய அரசாங்கத்துக்கு உணர்த்தும் வழிமுறை என்பதை யாராலும் ஒப்புக்கொள்ள முடியாது. பகத்சிங்கும் வாஞ்சிநாதனும் குற்றமிழைத்ததாக அவர்கள் கருதிய ஆங்கில அதிகாரிகளைத் தான் குறிவைத்தார்களே அன்றி சம்மந்தப்படாத பொதுஜனங்களை அல்ல. இந்தப் பெரிய வித்தியாசம் கண்ணில் படாவிட்டால் மட்டுமே பகத்சிங்கையும் காஷ்மீர் போராளிகளையும் ஒப்பிடத் தோன்றும்.

3.அப்ஸல் குற்றவாளியா?

இல்லை என்று யாருமே சொன்னதாகத் தெரியவில்லை. உடந்தையாக மட்டுமே இருந்தது, குற்றத்தின் அளவு, மற்ற குற்றவாளிகள் தண்டிக்கப்படாதது, சரியான வழக்கறிஞர் இல்லாதது போன்ற விஷயங்கள்தான் பேசப்பட்டது. எனக்கு முக்கியமாகத் தோன்றுவது ஒரு கேள்விதான் - "அப்ஸலுக்குத் தான் செய்த உதவியின் தீவிரம் தெரிந்து இருந்ததா இல்லையா?" தெரியாது என்னும் பட்சத்தில் அவன் தூக்கிலிடப்படுவது அநீதி, தெரிந்திருந்தது என்னும்பட்சத்தில் குற்றத்தின் அளவு எத்தகையதாக இருந்தாலும் கடும் தண்டனை சரியே .

இதைச் சரிபார்க்கும் வாய்ப்பு, ஊடகங்கள் வாயிலாக மட்டுமே தகவல் அறியும் நம்மைவிட, குற்றவாளியிடமும் சாட்சிகளிடமும் நேரடியாக உரையாடிய நீதிமன்றங்களுக்கு அதிக வாய்ப்பிருந்திருக்கும். நீதிமன்றங்கள் மேலேயே நம்பிக்கையில்லை எனச் சொல்பவர்கள் அதற்கு மாற்று என எதையும் முன்வைத்ததாக எனக்குத் தெரியவில்லை.

குற்றத்தின் அளவைக் கணக்கிடாமல் "26 பேருக்கும் தூக்கு தண்டனை" எனச்சொன்ன ராஜீவ் காந்தி கொலைவழக்கு மேற்கோளிடப்பட்டது. ஆனால், உச்சநீதிமன்றம் என்ற வாய்ப்பு அவர்களுக்கு இருந்ததையும், அங்கே தீர்ப்பு திருத்தப்பட்டதையும் கருத்தில் கொள்ளவேண்டும்.

வழக்கறிஞர் பற்றிய குறைகளும் கூறப்பட்டன. காஷ்மீர் தழுவிய போராட்டத்தைத் திட்டமிட்டு நடத்துபவர்கள் வழக்கு பல்வேறு நீதிமன்றங்களில் இருக்கையில் ஒரு வழக்கறிஞர் வைக்க முடியாமல், தூக்குதண்டனை வழங்கப்பட்டபின் போராட்டமும், அனுதாப அலை உருவாக்கலும் செய்வது திசைதிருப்பல் மட்டுமே.

4. கருணை மனு?

பாராளுமன்றம் முடிவெடுக்குமாம். எப்படிப்பார்த்தாலும், நம்மைவிட அதிகத் தகவல்கள் அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும். உச்சநீதிமன்றத்தால் உறுதிபடுத்தப்பட்ட தீர்ப்பைவிட மனித உரிமையும் State Organized Murder-உக்கு எதிரான மனப்பான்மையும் பெரிதாகத் தோன்றுமளவுக்கு சந்தர்ப்ப சாட்சியங்கள் இருக்குமானால் மன்னிக்கப்படுவது சரியாக இருக்கும். ஆனால் - காஷ்மீரில் போராட்டங்கள் நடக்கின்றன, பாகிஸ்தானுடன் பேச்சு பாதிக்கப்படும், அப்ஸலின் மனைவி விதவையாகிவிடுவாள், அவன் மகன் தற்கொலைக்கு முயற்சிப்பான், வாக்கு வங்கி பாதிக்கப்படும் போன்ற காரணங்களுக்காக மன்னிக்கப்பட்டால்..

என்ன செய்வது நாம் - விதியை நொந்துகொள்வதைத் தவிர?

மீண்டும் அவியல் (25 Jul 2006)

தமிழ் வலைப்பதிவுகளின் குணம், தலைப்புச் செய்திகள், ஊடகங்களின்
முக்கியத்துவங்களை மறுதலிப்பதைப் பலமுறை கண்டிருக்கிறேன். இப்போதும் நமக்கு லெபனானோ, 50 அடி கிணற்றில் விழுந்த சிறுவனோ,
தமிழக பட்ஜெட்டோ, இரட்டைப்பதவி மசோதாவோ முக்கியமான பேசுபொருளாய் இல்லை. சிதம்பரத்திலேயே நொண்டியடிக்கிறது வலைப்பதிவுகள்.

நான் இவை எதையுமே பற்றி எழுதவில்லை, விஷயங்கள் தெளிவாகத் தெரிய இன்னும் கொஞ்சம் படிக்கவேண்டும் என்ற எண்ணம் உந்துவதால், செய்திகளைப்பற்றி பெரும்பாலும் எழுதுபவனும் இல்லை. இருந்தாலும்..

1. அலுவலகத்தில் புதியதாகச் சேர்ந்த இளைஞன் ஒருவன் வாயாடி என்ற பெயர் பெற்றவன். எந்தப்பிரச்சினையையும் சிரிப்போடும் எள்ளலோடும்
அணுகி கிண்டலாகவே பேசுபவன், நேற்று அமைதியாக இருந்தது ஆச்சரியத்தைக் கொடுத்தது. விசாரித்தேன்.

"அடுத்த வாரம் ஊருக்கு வெகேஷனில் போகிறேன்"

"மகிழ்ச்சியான விஷயம்தானே, அதற்கு ஏன் சோகமாக இருக்கிறாய்?"

"ஊர்! நான் பார்த்து, பழகி, புழங்கிய இடங்கள் அனைத்தையும் கடந்த வாரம்
டிவியில் பார்த்துவிட்டேன். இப்போது எதுவும் இல்லை. என் வீடு இருக்கிறதா எனத் தெரியவில்லை! 12 நாள் குண்டுவீச்சில் 25 வருடங்கள்
பின்னோக்கிச் சென்றுவிட்டது என் நாடு" அழவே தொடங்கிவிட்டான் அந்த
லெபனான் பட்டதாரி.

யார் முதல், யார் பின்னால், எவன் தவறிழைத்தவன், எவன் வெறியன் என்ற கேள்விகளுக்கு அவன் அழுகைக்கு முன் எந்த அர்த்தமும் இல்லை. சம்மந்தப்பட்ட விஷயங்களைத் தேடி, படித்து, தெரிந்துகொள்ளவேண்டும் என்ற என் ஆவல் வெறும் Academic ஆகத்தான் இருக்கப்போகிறது. என்ன பிரயோஜனம்?

2. நம்பிக்கையை அளித்ததாம் 60 அடிக்கிணற்றுச் சிறுவன் மீட்பு. குண்டுவெடிப்பு, போர், அரசியலாரின் அக்கப்போர் ஆகிய நம்பிக்கை இழக்க வைக்கும் தினசரி நிகழ்வுகளுக்கிடையே, ஊடகத்துக்கு சமீபகாலத்தில்
கிடைத்த மனித ஆர்வக் கதை (Human Interest Story என்பதை இப்படி மொழி
பெயர்க்கலாமா?)- விடுவார்களா? கிணற்றுக்குள் கவரேஜ், பிரார்த்தனைகளுக்கான வழிமுறைகள், சுற்றி இருந்தவர்கள்
இல்லாதவர்களிடம் பேட்டிகள் என்று அமர்க்களப்படுத்தி
விட்டார்கள். நிகழ்வு முடிந்ததும் எனக்குத் தோன்றிய ஆறுதல் ராணுவம்
மற்றும் தீயணைப்பு வீரர்கள் பற்றியது! ஏதேனும் தவறு நேர்ந்திருந்தால்
கிழிகிழியெனக் கிழித்திருப்பார்கள். The press giveth and the press taketh away!

3. தமிழில் படத்துக்குப் பெயர் வைத்தால் வரிவிலக்காம். "மாமனாரின் இன்ப வெறி"க்கும் வரிவிலக்கு உண்டா?

4. இந்த இரட்டைப்பதவி விவகாரத்தில் காட்டுகின்ற ஒற்றுமையை நம் கட்சிகள் மற்ற விஷயங்களிலும் காட்டியிருந்தால்!

முக்கியத்தகவல்

எனக்கு ஒரு மாதம் விடுமுறை. இரண்டு வருடங்களுக்குப் பிறகு தாய்த் தமிழ் நாட்டு மண்ணை மிதிக்கப்போகிறேன். வரவேற்பு வளையங்கள் எல்லாம் வேண்டாம். சென்னையில் இருந்து 1 ரூபாய் தொலைபேசியில் அழைக்கக்கூடிய தூரத்தில் இருக்கும் (காஷ்மீர் வரைக்கும் தானே?)
அனைத்து வலைப்பதிவர்களுக்கும் ஒரு வேண்டுகோள். தங்கள் தொடர்பு
எண்ணை sudamini AT gmail DOT com என்ற மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்பினால்
நிச்சயம் தொடர்பு கொள்வேன். முடிந்தால் நேரிலும் சந்திப்பேன்.

பினாத்தலுக்கு முழு விடுமுறை என்று சொல்லிவிட முடியாது. ஆயிரம் ப்ரௌஸிங் மையங்கள்! எல்லாவற்றிலும் கலப்பை இல்லாவிட்டாலும்
சுரதா உதவ முடிந்தவரை தமிழ்ப்பணி ஆற்றிக்கொண்டேதான் இருப்பேன்!

உமர்

மதி கந்தசாமியின் பதிவிலும், ஈ- வீதியில் பதிவில் இருந்தும் தான்  உமர் என்ற ஒருவர் இருந்தார், அவர் மறைந்தார் என்பதை அறிய முடிந்தது.

 

இன்று சுலபமாக கலப்பை கொண்டு தமிழ் உழ முடிகிறது, கவிதை எழுத முடிகிறது, ஆபாசம் பேச முடிகிறது, தனிநபரைத் தாக்க முடிகிறது, பதிவிட்ட சில மணிநேரங்களுக்குள் நூறும் ஆயிரமும் ஹிட் பார்க்க முடிகிறது என்ற சௌகர்யம், கணினியில் தமிழ் என்பது ஒரு கனவாக இருந்த அண்மை இறந்த காலத்தை மறக்க வைத்து விடுகிறது.

 

கையால் எழுதி ஸ்கேன் செய்த தமிழ் எழுத்துக்களில் இருந்து,

என் கணினியில் தெரிவதை ஸ்கிரீன்ஷாட்டாக இன்னொரு கணினிக்கு மாற்றிப் படித்து,

டிஸ்கி புஸ்கி என்ற தரங்களில் கஷ்டப்பட்டு

இன்று யூனிகோட் என்ற சுலபத்துக்கு அடிமையாகி இருக்கிற வேளையில்

 

எத்தனையோ இளைஞர்கள் இந்த ஒவ்வொரு படிக்கல்லுக்காகவும் சொந்த நேரத்தைச் செலவு செய்திருக்கிறார்கள், பிரதிபலன் பாராமல் தமிழுக்காய் உழைத்திருக்கிறார்கள் என்பதும் நமக்கு மறந்து விடுகிறது.

 

நூறு கவிதை எழுதிய கவிஞனைவிட, ஆயிரம் கதை எழுதிய எழுத்தாளனைவிட, எல்லாவற்றையும் தமிழில் அலசும் ஆராய்ச்சியாளர்களைவிட, திரை மறைவிலே பெரும் வேலை செய்திருக்கும் இளைஞர்கள் தமிழுக்கு அதிகம் சேவை செய்தவர்கள், மெல்லத் தமிழினிச் சாகும் என்ற வசை எய்தாமல் காத்தவர்கள் என்பது என் தாழ்மையான அபிப்பிராயம்.

 

அன்னார் ஆத்மா சாந்தி அடைவதாக.

வீரம்! (12 Jul 06)

வரிசைக்காய் காத்திருந்து

காலைக்கடன் கழித்து

சைக்கிள் சங்கிலியின்

எண்ணெய்க்கு ஏங்கும்

நாதம் கேட்டு

இரு இஞ்ச் இடைவெளியில்

உள்ளே புகுத்தி

என்னொத்தோர்

உடனுழைக்க

மின்வண்டியில் புகுந்து

ஒரு புள்ளி காலுக்கு,

ஒரு புள்ளி கம்பியில்

தொங்கும் வாருக்கு ஈந்து

பயணச் சர்ச்சையில்

உலகம் அறிந்து

நிறுத்தம் வந்ததும்

சுவாசத்தைத் தொடர்ந்து

எனக்கான கோப்புகளில்

உலகம் மறந்து

மதியப்பசியில்

அவசர ரொட்டி உண்டு

கடிகாரம் பார்த்திருந்து

மீண்டும் ரயிலேறும்

 

என்னைக்கொல்வதா

உந்தன் வீரம்?

அந்தக்காலம்.. சொர்க்கமா?

Nostalgia விற்கு நனவிடைத் தோய்தல் என்ற அழகான தமிழ்ப்பெயர் வைத்த புண்ணியவான் எங்கிருந்தாலும் நன்றாக இருக்கட்டும்.

நாம் அவ்வப்போது நனவிடைத் தோய்ந்தாலும், மற்றவர்களின் அந்தக்கால நினைவுகளைக் கேட்க நம்மில் பெரும்பாலோருக்கு பொறுமை இல்லை.

எனக்கு முதலில் இந்த "அந்தக்காலம்" என்பதை எப்படி வரையறை செய்கிறார்கள் என்பதே புரியவில்லை.

பொன்னியின் செல்வன் படித்திருப்பீர்கள், ஆதித்த கரிகாலனும், பார்த்திபேந்திர பல்லவனும் மாமல்லபுரக் கடற்கரையில் விவாதித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள், தாத்தா மலையமான் கூத்துக்கேட்டுவிட்டு தாமதமாக வருகிறார். நண்பர்கள் உரையாடல் இப்படிப்போகிறது:

"எப்படித்தான் அவருக்கு உடம்பு தாங்குகிறதோ?"

"என்ன இருந்தாலும் அந்தக்கால உடம்பல்லவா"

இதைப்படித்து எனக்கு சிரிப்பு அடங்க பல நிமிடங்களாயின. ஆதித்த கரிகாலனே ஆயிரம் ஆண்டுக்கும் முன் வாழ்ந்தவன்.. அவனுக்கும் "அந்தக்கால உடம்பு" மேல் பொறாமை இருப்பது, இது நாம், இன்று மட்டும் சந்திக்கும் சூழல் இல்லை என உணர்த்தியது.

காலம் மாற மாற, அந்தக்காலமும், அது கொடுத்த நல்ல விஷயங்களும் மட்டுமே ஞாபகம் இருந்து, அந்தக்காலத்தின் தீமைகள் வசதியாக மறந்து போகின்றன. இளமைத் துள்ளலோடு படம் எடுக்கும் 60+ இயக்குநர்களின் படங்களில், நிஜமான இளைஞர்களின் படத்தைக்காட்டிலும் ஆபாசம் அதிகமாக இருப்பதற்கு இதுவும் ஒரு காரணமாய் இருக்கலாம். பஸ்ஸில் ஏறும் பெண்கள் இளைஞர்களை விட முன்னாள் இளைஞர்களுக்கே அதிகம் பயப்ப்டுவார்கள் எனக்கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.

என் "அந்தக்காலம்" என்பது 1950 - 70 எனக்கொண்டால், அதைப்பற்றிய இனிப்பு தடவிய நினைவுகளே எனக்குப் புகட்டப்பட்டிருக்கிறது.

துக்ளக்கில் வெளிவரும் துர்வாசரின் புதிய தொடர் "அதனால என்ன பரவாயில்லை" - யாராவது படிக்கிறீர்களா?.

ரைட் ஹானரபிள் வாத்தியார்களும், பிரசவத்துக்குப் பத்தியம் பார்த்த மாமியார்களும், கண்டிப்பான மேலதிகாரிகளும் உலாவரும் தொடரில் அந்தக்காலத்தில் இருந்த சுத்தபத்தமான வாழ்க்கை முறை, மனிதநேயம், உயர்வான விழுமியங்கள் எதுவும் இந்தக்காலத்தில் இல்லாமல் போனது, அவசர உலகத்தின் பணத்துரத்தல்களில் பலியான நுன்னுணர்வுகள் எனப் பலவாறாகவும் கதை அடிக்கிறார். வாராவாரம் வெறுப்பேற்றுகிறார்..

அன்று அவ்வளவு அருமையாக இருந்த சமூகத்தை இன்று கெடுத்து வைத்திருப்பதில் என் பங்கு குற்ற உணர்ச்சியைத் தூண்டும் விதமாய் இருந்தாலும், அப்படிப்பட்ட நல்ல உலகத்தில் வாழ்ந்த நீங்கள், எங்களுக்கு ஏன் மோசமான உலகத்தை விட்டுச்சென்றீர்கள் என்பது போன்ற கேள்விகள் எழும், வயதிற்கு மரியாதையால் தடை செய்யப்பட்டு வெளிவராமல் போகும்.

அந்தக்காலத்தில் வாழ்ந்தவர்கள் எல்லாம் ரத்தமும் சதையும் ஆன மனிதர்கள்தானா? அல்லது கொள்கைக்காக கோபதாபங்களைத் துறந்து, எந்நேரமும் பெரியவர்கள் பேச்சைக்கேட்டு வாழ்ந்த முனிவர்களா? என்றெல்லாமும் சில நேரங்களில் கேள்வி எழும். எப்படித்தான் வாழ்ந்திருப்பார்கள் இவர்கள் என்று அறிய ஆசைப்பட்டாலும், தெளிவாய் அறிய வழிகள் ஊடகங்கள் குறைவு காரணமாய் மிகக்குறைவே.

இயல்பாக அந்தக்கால வாழ்க்கையை, அதன் சுகதுக்கங்களோடு, உயர்வு தாழ்வுகளோடு பதிவு செய்த புத்தகங்களில் நான் படித்தவை மிகக்குறைவே.

அந்த வகையில் ஆதவனின் "என் பெயர் ராமசேஷன்"உம், "காகித மலர்கள்"உம் முக்கியமானவையாகத் தோன்றுகிறது.

எஞ்சினியரிங் கல்லூரிக்குள் நுழையும் காஸனோவாவை முக்கியக்கதாபாத்திரமாகக்கொண்ட "என் பெயர் ராமசேஷன்", தன்னிலை ஒருமையிலேயே நகர்கிறது. மாதம் நூறு ரூபாய் கையில் கிடைக்கும் என்ற ஒரே காரணத்துக்காக எஞ்சினியரிங் படிக்க ஒப்புக்கொண்ட ராமசேஷன், ராவுடன் அறையைப்பகிர்ந்துகொள்கிறான். ராவின் குடும்பம் ராமசேஷனின் ஆர்வங்களையும் உணர்ச்சிகளையும் தூண்டும் அளவுக்கு விசித்திரமானது.- "எதைப்பற்றியும் கவலைப்படாத" தங்கை, "கலை" ஆர்வம் கொண்ட தாய், பணம் கொட்டும் தந்தை, ஏறத்தாழ அடிமைபோல ஒரு தோழன்.. தன் குடும்பத்தில் உள்ள சம்பிரதாயமான போலித் தனங்களை உணர்ந்திருக்கும் ராமசேஷனுக்கு, இந்த அமைப்பு, புதிய போலித்தனங்களை அறிமுகப்படுத்துகிறது - புதிய அனுபவங்களையும் அவமானங்களையும் அளிக்கிறது. வேறு வேறு வட்டங்களில் சுழன்றாலும், கடைசியில் வரையறுக்கப்பட்ட வாழ்க்கைக்குத் திரும்புகிறான்.

"காகித மலர்கள்" இன்னும் அதிகமான கதாபாத்திரங்கள், முரண்பாடுகள் - ஸ்டெனோகிராபராக இருந்து சாம தான பேத தண்டங்களைப் பிரயோகித்து முன்னேறிய உணவுத்துறை செயலாளர், அவருடைய "நவீனயுக" மனைவி, விஸ்கான்சின் பல்கலையில் Ecology ஆராய்ச்சி செய்யும் ஒரு மகன், எல்லாக்கட்டுகளையும் உடைக்கத்துடிக்கும் இன்னொரு மகன், தன்னம்பிக்கை குறைவான மூன்றாம் மகன், அவர்கள் காதலிகள், நண்பர்கள் -- எல்லோரின் வாழ்க்கையிலும் சில சம்பவங்களைத் தொட்டுச் செல்கிறது.

இரண்டு புத்தகங்களுக்குமே இந்தச் சுருக்கம் அநியாயமானதுதான். ஆனால், முழுக்கப்படித்தால்தான் ரசித்து அனுபவிக்க முடியும் என்பதால், எந்தச் சுருக்கமும் அநியாயமாகத்தான் முடியும்.

நான் கொஞ்சம் வேகமாகக் கதை படிப்பவன். உரையாடல்களே மூன்று பக்கத்துக்கு இல்லாமல் கதை நகர்ந்தால், அந்த மூன்று பக்கத்தையும் விட்டுவிட்டு நான்காவது பக்கத்துக்கு நேரடியாகத் திருப்பிவிடுவேன். இந்தக்கதையை அப்படிப்படித்திருந்தால் நான்கைந்து பக்கங்களுக்கு மேல் வாசித்திருக்க முடியாது. என் போன்ற பொறுமையற்ற வாசகனையே முழுமையாகப்படிக்க வைக்கும் அளவிற்கு இயல்பான எழுத்துநடை ஆதவனுடையது.

ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தின் அப்போதைய சிந்தனையை முழுமையாகப் பதிவு செய்வதில் வெற்றி அடைந்திருக்கிறார் ஆதவன். . எல்லா கதாபாத்திரங்களின் உண்மை எண்ணங்களையும் போட்டுக்கொள்ளும் முகமூடிகளையும், அணியும் வேஷங்களையும், split-personalityகளையும் அபாரமாக எழுத்தில் வடித்திருக்கிறார். ஒரு தொண்டைக் கனைப்புக்குப் பின்னால் கூட "நான் ஒரு பெரிய விஷயம் சொல்லப்போகிறேன், கேட்கத் தயாராகுங்கள்" என்ற குறியீடு அடங்கியிருப்பதாகச் சொல்லும் அளவிற்கு சில இடங்களில் அதீதமாய்ப் போனாலும், சுவாரஸ்யம் குறைவதில்லை.

பெரும்பாலும் ஆதவன் கதைகள் அதிர்ச்சி மதிப்பீட்டுக்காக எழுதப்பட்டவை எனச் சொல்லப்பட்டுக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். "அந்தக்காலத்தை" தாண்டி விட்டதாலோ என்னவோ எனக்கு எந்த அதிர்ச்சியையும் இந்தப்பாத்திரங்களும் கதையும் அளித்துவிடவில்லை. வெளிவந்த நேரத்தில் இருந்த சமூகத்துக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்திருக்கலாம். தங்கள் குறைகளை வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொள்ள மறுக்கும் வாசகர்களும் இந்தக்கதைகளில் தங்களை அடையாளம் கண்டுகொள்வதாலும், அவை வெளிப்படுதல் விரும்பாத காரணத்தாலும் இக்கதைகள் வெகுஜன அங்கீகரத்தை இழந்திருக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

என்ன சொன்னாலும், நான் படித்த புத்தகங்களில் சிறந்தவையாக இந்த இரண்டையும் வகைப்படுத்துவதிலும், பரிந்துரைப்பதிலும் எனக்கு எந்தத் தயக்கமும் இல்லை.

நன்றி - தமிழோவியம்

கொஞ்ச நாளா எதுவும் எழுத மேட்டர் இல்லாத காரணத்தால் மீள்பதிவு:-)

ஆறாத ஆறு

எனக்கு இந்த பட்டியல் போடுவது பிடித்த விஷயமில்லை. இருந்தாலும் சிலர் அழைத்துவிட்டார்களே (தற்செயலாக அண்மைப்பின்னூட்டப் பதிவுகளிலிருந்து எடுத்த கப்பி பய உள்பட இதுவரை நாலைந்து பேர் ஆகிவிட்டது.); சங்கிலித் தொடரை அறுத்த பாவம் என்னை வந்து சேரக்கூடாதே என்று இந்த ஆறுப்பதிவை வலையுலகுக்குச் சமர்ப்பிக்கிறேன். யாருக்கும் பிடிக்க முடியாத ஆறு வரைவதே நோக்கம் என்றாலும் இதில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள விஷயங்கள் தப்பித் தவறி யாருக்காவது பிடித்திருந்தால் சண்டைக்கு வரவேண்டாம்.

நான் புழங்கிய, புழங்கும் இடங்களில் எனக்குப் பிடிக்காத ஆறை எழுதியிருக்கிறேன். இவை தவிர அத்தனையும் எனக்குப் பிடித்ததே என்பதால் தவிர்த்திருக்கிறேன்.

சென்னையில் பிடிக்காத ஆறு:

1. சென்னைக்கு இகழ் சேர்க்கும் கூவத்தின் மணம்
2. மழைக்காலத்தில் ஈருருளி எங்கே உருளும் எனச்சொல்லமுடியாத பாதைகள்
3. எட்டு மணிக்கு மூடப்போகும் ரயில்வே கவுண்டரில் நிற்கும் 100 பேர் வரிசை.
4. எண்ணூர் தாண்டியவுடன் ரயிலிலிருந்து தென்படும் காலைக்கடன் கழிப்பாளர்கள்
5. ஆளைப்பார்த்து ஐம்பதா ஐந்நூறா என முடிவு செய்யும் ஆட்டோ அன்பர்கள்
6. அடுத்தவனைத் திட்டியே நம்மை பயமுறுத்தும் பர்மா பஜார் வியாபாரிகள்

பீஹாரில் பிடிக்காத ஆறு

1. கூவத்துக்கு மாசில் சற்றும் குறையாத தாமோதர்

2. தலைக்குமேலே நிலக்கரிச்சாம்பலைக்கொட்டும் அனல்மின் நிலையங்கள்

3. கோடையில் தூசு, மழையில் சேறு என்று எப்போதும் வெள்ளை உடைக்குப் பகையான சாலைகள்

4. துளியும் விவரமறியாதவனை சிரித்துப்பேசியே ஆக்கிரமிக்கும் படித்தவர்கள்

5. ராமநவமி - பக்ரீத் என்று மத வேறுபாடின்றி நடக்கும் கலவரங்கள்

6. பாராட்ட, திட்ட எல்லாவற்றுக்குமே ஜாதி பார்க்கும் சிந்தனையாளர்கள்.

அமீரகத்தில் பிடிக்காத ஆறு:

1. வாழ்க்கை முறையாகவே மாறிவிட்ட சாலை நெரிசல்
2. பத்துநாள் முன் உண்டதையும் வாந்தியெடுக்க வைக்கவல்ல குப்பைத் தொட்டி மணம்
3. உரிமம் வாங்கும்வரை கண்டிப்பு, அதற்குப்பிறகு எப்படியும் ஓட்டலாம் என்ற விசித்திர சிந்தனையுடன் நடத்தப்படும் ஓட்டுநர் உரிமத் தேர்வுகள்
4. சுத்தம் செய்த ஐந்தாம் நிமிடம் தெருவின் நடுவில் நூற்றுக்கணக்கான சிகரெட் பில்டர்கள்
5. யாருக்குமே நல்ல சகுனம் அமையவிடாமல் சுற்றும் தெருப்பூனைகள்
6. நாளொரு மேனியும் பொழுதொர்ரு வண்ணமுமாய் வளரும் வீட்டுவாடகை - ரியல் எஸ்டேட் தொந்தரவுகள்..


வலைப்பதிவுலகில் பிடிக்காத ஆறு:

1. விவாதத்தை திசைதிருப்பும் என்று தெரிந்தே போடப்படும் பின்னூட்டங்கள்
2. அடுத்தவர் வழிமுறைகளை ஏளனம் செய்யவென்றே இடப்படும் பதிவுகள்
3. "அன்று நீ இதைச்சொன்னாயே" என்று Historicalஆக செய்யப்ப்டும் விமர்சனங்கள்
4. போலி செய்ததும் சரி என்று வாதிடும் வழக்கறிஞர்கள்
5. முன்முடிவோடு எடுக்கப்படும் தீர்மானங்கள், கட்டம் கட்டல்கள்
6. குழுவுக்கும் தனிநபருக்கும் வைக்கப்படும் இரட்டை அளவுகோல்கள்

அடுத்து நான் அழைப்பது?

எல்லாரும் ஏற்கனவே அழைக்கப்பட்டுவிட்டனர். தாமதமாக அழைக்கப்பட்டவர்கள் தங்கள் ஆறு பேரை எங்கே தேடுவார்கள் என்ற கவலையும் இருக்கிறது. எனவே, யாரேனும் விடப்பட்டிருந்தால் இதைத் திறந்த அழைப்பாக எடுத்துக்கொள்ளுமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன்.