Nov 2, 2009

பினாத்தல் வரலாற்றில் முதல் முறையாக!

முதல் முறையாக அச்சில் ஒரு சிறுகதை.



என் கதை அச்சாகவேண்டும் என்று வெறியாய் நான் என்றும் செயல்பட்டதில்லை. பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு எழுதி, பலமைல்தூர அஞ்சலில் போட்டு மறந்து, ஆரம்ப ஆர்வங்கள் எல்லாம் காணாமல் போய், வரவில்லையா சரி என்று சமாதானப்படுத்திக்கொண்டதும் பலமுறை அல்ல - இரண்டோ மூன்றோதான் எழுதினேன்.

பின் வலைப்பதிவுக்கு வந்தபின் பதிவின் உடனடிப் பதிப்பும் அதைவிட உடனடி விமர்சனமும் அச்சிற்கான காத்திருத்தலை தேவையற்றதாக்கியது.

இருந்தாலும் உள்ளுக்குள் அந்த ஏக்கம் ஒரு மூலையில் தொக்கிக் கொண்டே இருந்தது.

அச்சுக்கு கதை அனுப்புவது என்பது வேறு ஒரு வகை. அதற்காகச் செய்யப்படவேண்டிய ஜிகினாக்கள் வேறு என்று சொல்லிக் கொடுத்து அதைச் சாத்தியப்படுத்திய நண்பர்களுக்கு நன்றி.

குங்குமம் 02-11-2009 தேதியிட்ட இதழில் “கைவண்ணம்” என்ற பெயரில் அச்சாகியுள்ளது. அதன் நகலை இங்கே குங்குமத்துக்கு நன்றியுடன் கொடுத்துள்ளேன்.

Oct 29, 2009

படுக்கை - சிறுகதை

படுக்கையில் கிடந்தான் கிழவன். எவ்வளவு நாள் ஆசைப்பட்டிருப்பேன் இவனை இப்படிப்பார்க்க.

”தேவா”

கவனிக்கவில்லை. அவனை இந்தப்பெயர் சொல்லி யாரும் அழைப்பதில்லை.

“தேவா.. கண்ணைத் திறந்து பாரு”

புரண்டு படுக்க முயற்சித்தான். குத்தல் வலியில் முகம் அஷ்டகோணல் ஆனது. இந்த நிலையில் இருப்பவனைப் பார்த்து மகிழ்ச்சி அடைவது தவறுதான். இருந்தாலும் என்னால் மகிழ்ச்சியை மறைக்கமுடியவில்லை.

“நீயா? இப்ப திருப்தியா இருக்கணுமே”

“திருப்தி? அதை நான் இழந்து பல ஜென்மம் ஆச்சு.”

“இன்னுமா உன் கோபம் அடங்கல?”

“அவ்வளவு சுலபமா? உன் வீரத்தை என்கிட்ட எத்தனை முறை காமிச்சிருக்கே? இப்பதானே நான் ஆட ஆரம்பிச்சிருக்கேன்!”

வலியிலும் கிழவனுக்கு சிரிப்பு வந்தது,

“நீயா? இப்ப ஆடறியா? நீ ஜெயிச்சிட்டதா நினைக்கிறயா?”

”தெரியும் தெரியும். இப்பவும் எதாச்சும் சொல்லுவே. இப்படி நீ படுக்கையா கிடக்கறதுக்கு நான் காரணம் இல்லன்னு சொல்லுவே”

”நீ நம்பமாட்டே. ஆனாலும் சொல்றேன். நீ இல்லை!”

அதே சிரிப்பு. பலவருடங்கள் முன்பு எரிச்சலை ஏற்படுத்திய அதே சிரிப்பு.

தேவா அப்போது மரத்தடியில் உட்கார்ந்திருந்தான். அப்போதும் என்னைப்பார்க்கையில் கிழவன் தான்.

நான் பயணத்தில் களைத்துப் போயிருந்தேன். ஏமாற்றங்களில் அடிபட்டிருந்தேன்.

”திரும்ப வந்துட்டியா? போன வேலை?” உண்மையான கனிவோடு கேட்பவன் போலவே கேட்டான்.

தலையை ஆட்டினேன். கண்ணீர் அவனுக்கு கதை சொல்லியிருக்கும்.

”என்ன பண்ணப்போறே?”

எச்சிலை விழுங்கிக்கொண்டேன். இவனிடம் எப்படிச் சொல்வது?

“நீங்க..” வார்த்தை திக்கியது.

“நான்?” தேவாவின் முகம் குழப்பமானது.

“நான் உங்களை..”

“என்னை?” வார்த்தைகளுக்கு இடையிலான இடைவெளி அவனைத் துன்புறுத்தியது போல.

“நீங்க என்னைக் கல்யாணம் செஞ்சுக்கறீங்களா” சொல்லியே விட்டேன். இந்தக் கிழவனைப் பார்த்து இப்படி ஒரு வார்த்தை சொல்லும் அளவுக்கு விதி என்னைக் கொண்டு விட்டதை நினைத்து இலக்கில்லாத கோபம் வந்தது. விதியா? இவனா? இல்லை என் கோபத்தின் இலக்கு இவன் தான்.

உடனே பதில் வரவில்லை. என்னை ஏற இறங்கப் பார்த்தான். என் அழகு பருவத்தின் உச்சத்தில் இருந்த நேரம் அது. சம்மதித்து விடுவான். எங்கே போகிறான். கல்யாணம் மட்டும் ஆகட்டும். இவன் எனக்குச் செய்த கொடுமைக்கெல்லாம் அவனைப் பழி தீர்த்துக்கொள்ளலாம். வட்டியும் முதலுமாக.

இந்த வயதில் இவ்வளவு அழகான பெண் கிடைத்திருக்கிறாள். முதலில் அவன் கண்ணில் தெரிந்தது ஆசைதான். ஆனால் கொஞ்ச நேரம்தான். நடைமுறைச் சிக்கல்களை நினைத்திருப்பான் போல. ஆசை போய் ஏமாற்றம் வந்தது.

“என்ன பேத்தறே? உன் வயசென்ன என் வயசென்ன? இந்தக் கிழவனை ஆசையா படறே?” அவன் குரலில் அது உண்மையாக இருந்துவிடக்கூடாதா என்ற ஆசை இருந்தது.

“நான் பொய் சொல்ல விரும்பல. ஆனா எனக்கு வேற வழி இருக்கா?”

உண்மை சுட்டிருக்கவேண்டும். கோபமாக எழுந்தான்.

“உனக்கு வேற வழி இருக்கான்னு தெரியாது. எனக்கு வேற வழி இருக்கு. நீ எக்கேடு கெட்டுப்போனா எனக்கென்ன?”

ஒருவேளை பொய் சொல்லியிருந்தால் கிழவன் அன்றே மசிந்திருப்பானோ என்று பலமுறை பிறகு யோசித்திருக்கிறேன். எவ்வளவு சுலபமாக முடிந்திருக்கவேண்டிய பழிவாங்கல். எத்தனை வருடங்கள் இழுத்துவிட்டது. ஆனால்.. இன்றாவது முடிந்ததே. கிழவனை திருப்தியாகப் பார்த்தேன். முனகிக்கொண்டுதான் இருந்தான்.

“நான் அன்னிக்கே உன்னைக் கல்யாணம் செஞ்சுகிட்டிருப்பேன். ஆனா ரொம்ப சீக்கிரமா படுக்கையில விழுந்திருப்பேன். உன்னோட ஆசையும் அதுதான்னு எனக்கும் தெரியும்” தேவா ஒவ்வொரு வார்த்தை பேசும்போதும் வலி தெரிந்ததில் என் வெறி தணிந்தது.

“உன்னோட ஆசை மட்டும் இல்ல.. என்னோட ஆசையும் அதுதான். சொல்லப்போனா அன்னிக்கு உன்னை ஏன் வேண்டாம்னு சொன்னேன்னு என்னை நானே திட்டிக்காத நாளே கிடையாது.”

சாகும் நேரத்தில் பேசுகிறான். ஒருவேளை உண்மையாக இருக்குமோ?

“பாழாப்போன கௌரவர்கள், பாண்டவர்கள்.. அவங்க நல்லதை நினச்சு பிரம்மச்சரியம் பேசியே என் வாழ்க்கையை கெடுத்துகிட்டேன். உன் வாழ்க்கைய சர்வநாசம் செஞ்சிட்டேன். சால்வன் உன்னை திருப்பி அனுப்புவான்னு எதிர்பார்க்கவே இல்லை. அம்பா.. என்னை மன்னிச்சுடு..” அம்புகள் புரள ஆசைப்பட்டபோதெல்லாம் குத்தியதில் புதிதாக ரத்தம் பீரிட்டது.

“இப்ப என் பேர் அம்பா இல்லை. சிகண்டி” திரும்பினேன் நான்.
***

Aug 26, 2009

ஆகஸ்டு மாசமும் பதிவு போட்டாச்சு!

எதோ கும்பலோட நம்ம பதிலும் வரும், யாரும் ரொம்ப கண்டுக்காம விட்டுடுவாங்கன்னு பாத்தா உங்க பதிவுலேயே போட்டுக்கங்க, திட்டோ வாழ்த்தோ நீங்களே வாங்கிக்கங்கன்னு கழட்டி விட்டுட்டாரு காசி.. (எனக்கு அது திட்டோ திட்டோதான்னு நல்லாவே தெரியும்)

தொழில்நுட்ப மேட்டர்களைப்பற்றிய என் அறிவை பட்டவர்த்தனமாக திறந்து வைக்கிறேன், உள்ளே ஒன்றும் இல்லை என்பதைக் கண்டுபிடிப்பவர்களுக்கு எந்த பரிசும் கிடையாது!

1. இணையத்தில் தமிழ் உள்ளடக்கங்கள் தேவையான அளவுக்கு உள்ளன என்று
எண்ணுகிறீர்களா? கணினியும் இணையமும் கிடைக்க வசதியுள்ள தமிழர் இன்னும்
இவற்றில் அதிகமாகத் தமிழில் புழங்கவேண்டுமானால் என்னவெல்லாம்
செய்யவேண்டும்?


இணையத்தில் தமிழ் தேவையான அளவுக்கு உள்ளன. யார் தேவைக்கு? என் தேவைக்கு!

ஆங்கிலம் மட்டுமே அறிந்தவன் கணினி உபயோகிக்க முடியும், ஜப்பானியமொழி மட்டுமே அறிந்தவனும் உபயோகிக்கமுடியும். என்று தமிழ் தவிர வேறெந்த மொழியும் அறியாதவன் தமிழ்க்கணினியை உபயோகிக்கின்றானோ, நிஜமான தேவையான அளவு வரும்.

தமிழ்மொழி மட்டுமே அறிந்த பிரகிருதிக்கள் மென்பொருள் பொருளாதாரத்தை கட்டுப்படுத்த அல்ல, பாதிக்கக்கூட செய்யாத நிலை தமிழ்க்கணிமையை பெருமளவு முன்னேறவிடாமல் செய்வது நிஜம்.

கணினியும் இணையமும் கிடைக்க வசதியுள்ள தமிழர், இன்றே தமிழில் புழங்குவது ஆவல் சார்ந்துதானே ஒழிய, ஜீவனோபாயமாக இல்லை. இன்னும் அதிகமாகத் தமிழில் புழங்கவேண்டுமென்றால் இன்னும் ஆவல் அதிகரிக்கவேண்டும். தமிழ் தெரியாமலேயே வளர்ந்துவிட்ட ஒரு தலைமுறைதான் இன்று கணினியைக் கையாள்கிறது. அவர்களை தமிழில் புழங்கவைத்தல் முடியாத காரியம். ஓய்வாகக் கணினி பழகும் மூத்தோர் தமிழில் தட்டச்சமுடியும் என்று தெரியாமலேயே இருக்கின்றனர். அவர்களுக்கு வேலை எளிதாகச் செய்யும் மென்பொருள்கள் (ஒலி-எழுத்து மாற்றிகள்), தமிழில் படித்துக்காட்டும் மென்பொருள்கள் வந்தால் இன்னும் அவர்கள் ஜனத்தொகை கூட வாய்ப்புள்ளது.

2. தகவல்-நுட்பப் புரட்சியின் முழுப் பயனையும் தமிழர் சமூகம்
அனுபவிக்கிறதா? உ.ம். ஊடாடுதல் (மின்னஞ்சல், குறுஞ்செய்தி, மின்னரட்டை
போன்றவை தமிழ் மூலமாக); மின்வணிகம் (வங்கி, இணையக்கடை, கட்டணம் செலுத்தல்
போன்றவை தமிழில்); அரசாளுமை (வரிவிதிப்பு, அரசாணை, அரசின் அங்கங்களிடம்
தமிழில் சேவை பெறுதல்) இதழ்கள் (செய்தி,இலக்கியம் வாசித்தல், வலைப்பதிவு,
குறும்பதிவு, போன்ற வெப் 2.0 ஊடகங்கள் தமிழில்).

இவற்றின் பயனாளி அல்ல என்பதால் இதைப்பற்றி அதிகம் சொல்லத் தெரியவில்லை. எனினும், தானியங்கி குரல் சேவைகளில் (வங்கி, ரயில்வே முன்பதிவு போன்ற) தமிழ் இருப்பதும், உபயோகப்படுவதும் நிச்சயமாக அதிகரித்தே இருக்கின்றது, குறுஞ்செய்திகளில் தமிழ் ஆங்கில லிபியின் ஊடாகவே பரப்பப்படுகிறது. தமிழ் லிபி உள்ளிடுவதற்காக செய்யவேண்டிய வேலைகள் ஏராளம் என்பதோடு அவை சுலபமாகவும் இல்லை. தமிழ் அச்சு ஊடகங்கள் இணையத்தை கவனிக்கத் தொடங்கி இருக்கின்றன, காலதாமதமாகவேனும். ஆனால் கவனம் இன்னும் மரியாதையாக மாறவில்லை. அரசாளுமையைப் பொறுத்தமட்டில் எல்லாம் இணையத்தில் இருக்கின்றது எனக்காண்பிக்கவேண்டிய அவசியத்தால் கொஞ்சம் செய்கிறார்கள். முழுப்பயனையும்? நிச்சயமாக இல்லை. செல்லவேண்டிய தூரம் பாக்கி நிறைய இருக்கின்றது!


3. தன்னார்வலர்களின் பங்களிப்பும் விக்கிப்பீடியா போன்ற குழுக்களின்
பங்களிப்பும் இணையத்தில், கணினியில், தமிழின் பயன்பாடு அதிகரிக்க எந்த
அளவுக்கு உதவியுள்ளன? உங்கள் பார்வையில் முக்கியமானவை, மேலும்
முன்னெடுத்துச் செல்லவேண்டியவை என எவற்றைக்குறிப்பிடுவீர்கள்?

இணையத்தில் தமிழ் என்பதே எத்தனையோ முகம் தெரியாத தன்னார்வலர்களால் வந்ததுதானே. தமிழின் பயன்பாடு அதிகரிக்க அல்ல, உருவாகவே அவர்கள் பங்களிப்புதானே காரணம். ஏராளமான நேரத்தையும் உழைப்பையும் கொட்டி அவர்கள் ஆர்வத்தால் எங்கள் ஆர்வத்தை வளர்த்த இவர்களுக்கு வந்தனம். முன்னெடுத்துச் செல்லவேண்டியது ஆர்வத்தை மட்டுமே. ரோட்மேப் போட்டு வந்ததல்ல இந்த வளர்ச்சி, காலம் சொல்லும் கட்டளைகள் :-)

4. நாளையே அரசின் தகவல்-நுட்பத்துறைக்கு உங்களைத் தலைமையேற்கச்
சொன்னால் மேற்சொன்னவகையிலான தமிழ்ப் பயன்பாட்டு விரிவாக்கத்துக்கான
செயல்களாக எவற்றை உடனடியாக மேற்கொள்வீர்கள்?

தமிழில் செய்யவேண்டிய வேலைகள் பல உள்ளன. நல்ல எளிய தமிழ்க்கணிமை புத்தகங்கள், தொழில்நுட்ப ஆவணங்கள், மென்பொருட்கள்... தன்னார்வலர்களை மட்டுமே நம்பி இப்படிப்பட்ட முயற்சிகளை செய்வது பிரம்மப்பிரயத்தனம் மட்டுமல்ல, அவர்களுக்கு இழைக்கும் அநீதி என்றுகூடச் சொல்லலாம். இணையத் தமிழ் பயன்பாட்டை அதிகரிக்க அரசு அமைப்பும் பணமும் தேவை. நல்ல தொழில்நுட்பம் தெரிந்த தமிழார்வலர் ஒருவரை காரியதரிசியாக நியமிப்பதில் துவங்குவேன் :-)

5. தமிழ் வலைப்பதிவுகளை பற்றிய உங்கள் பொதுவான கருத்து என்ன? புதிதாக
வலைப்பதிக்க வருவோருக்கான யோசனைகளாக எவற்றைக் கூறுவீர்கள்?

வலைப்பதிவுகள் பொதுவான நாட்குறிப்பாக இருந்த காலத்தை தாண்டி, உபயோகமான பொழுதுபோக்காக மாறின, அதே நீட்சியில் இந்நேரத்தில் கலைக்களஞ்சியமாக மாறியிருக்கவேண்டும். யார் கண் பட்டதோ, எண்ணிக்கையில் மறைவன அதிகமாய் இருக்கின்றன, தகுதியுள்ளன தக்கும்தான் - ஆனால் குப்பைக்குள் மறையும் மாணிக்கங்களும் இருக்கின்றனதான். புதிதாக வலைப்பதிவோர்களுக்கு என்னிடம் ஆலோசனைகள் ஏதுமில்லை - ஓரிரு ஆண்டுகள் கழித்துப்படித்தாலும் உங்கள் முகமே சுழித்துக்கொள்ளாதபடி எதை வேண்டுமானாலும் எழுதுங்கள் என்பதைத்தவிர!

6. தமிழ்மணம் வரும் ஆகஸ்ட் 23ஆம் நாள் தன் சேவையின் ஐந்து ஆண்டுகளை
நிறைவுசெய்கிறது. இந்த 5 ஆண்டுகளில் தமிழ்மணத்தின் சேவையைப் பற்றிய
உங்கள் கருத்துகள் என்ன? வரும் ஆண்டுகளில் தமிழ்மணம் செய்யவேண்டியவை எவை?


வாழ்த்துக்கள். தமிழ்மணமும் நானும் ஏறத்தாழ ஒரே நாளில் துவங்கி இருக்கிறோம். (வாழ்த்துக்கள் திருப்பித் தரப்படும் அல்லவா?)

தமிழ்மணம் வலைப்பதிவுகள் இரண்டையும் பிரித்துப்பார்க்கமுடியாதபடி இன்னமும் இருக்கிறது என்பதே அதன் இன்றியமையாமைக்கு சாட்சி. உள்ளடக்கத்துக்கு திரட்டி பொறுப்பேற்கவேண்டும் என இணையத்தில் பலநாட்கள் பழகியோரே சொன்ன காலங்களில் இருந்து, எனக்கு மட்டும் எதிரான நிரல்களைத் தயாரிக்கிறார்கள் என்று சொல்லும் இக்காலம் வரை திரட்டியின் பங்கு பற்றி முழுமையான புரிதல் இல்லாத பயனர்களோடு புரிந்துணர்வோடு கூடிய ஒத்துழைப்பு கொடுத்து வருவது செங்குத்தான மலையேற்றம்தான். இரண்டு பதிவு மாதம் போடுவதற்கே நேரப்பங்கீடு செய்ய கஷ்டப்படும் என்போன்றோர் மத்தியில், பைசா வரவின்றி நேரம் செலவழிக்க பெரிய அளவு ஆர்வம் வேண்டும். அந்த ஆர்வத்துக்கு வந்தனம்.

வரும் ஆண்டுகளில் என்ன செய்யவேண்டும் என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை, செய்யவேண்டியதை செய்யவேண்டிய நேரத்தில் சரியாகச் செய்யக்கூடியவர்கள் கையில்தான் நிர்வாகம் இருக்கிறது என்பதை சென்ற ஆண்டுகள் நிரூபித்திருக்கிறது தமிழ்மணம்.

Jul 9, 2009

சென்னை 2009

பத்து நாட்களாகிவிட்டன - வந்ததிலிருந்து உருப்படியாக ஒரு வேலை செய்யவில்லை. அலுவலகத்தில் இருப்பது போலவே இருக்கின்றது. சிலபல பதிவர்களையும் ட்விட்டர்களையும் சந்தித்ததை உருப்படியில் சேர்க்கலாமா என மனதுக்குள் காரசாரமாக விவாதித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.


நடேசன் பூங்காவில் சந்தித்த பதிவர்களில் பலர் பெயர் எனக்கு ஞாபகம் இல்லாதது நானும் மூத்த பதிவனாகிக்கொண்டிருக்கின்றேன் என உணர்த்தியது (கிழபோல்ட்டு என்று என்னை நானே விமர்சிக்க விரும்பாததன் இடக்கரடக்கலே இஃது என்றறிக!). பெரும்பாலும் இலக்கணம் மீறாத சந்திப்பு. வட்டத்தின் ஒருமூலை மக்கள் அடுத்த மூலைக்கு எஸ்டிடி போட வேண்டிய அளவுக்குப் பெருத்துவிட, காதில் விழுந்த மொக்கையுடன் திருப்தி அடையவேண்டியதாகிவிட்டது. தற்போதைக்கு ஞாபகம் உள்ள மொக்கைஸ்:
  • பைத்தியக்காரனையும் பாலபாரதியையும் எவ்வளவு நோண்டியும் உரையாடல் போட்டிக்கு நடுவர் யார் எனச் சொல்லவில்லை :-(
  • மாசிலாமணி படத்தை விமர்சிப்பவர்கள் அதிமுகக் காரர்கள் என லக்கிலுக், அதிஷா மற்றும் இலைக்காரன் ஏகமனதாகச் சொன்னதை அடுத்து அடங்கிவிட்டேன்.
  • கேபிள் சங்கர், தண்டோரா, நைஜீரியா ராகவன் போன்றோரோடு முதல் சந்திப்பிலேயே மெகா மொக்கை அளவுக்கு நட்பை வளர்த்துக்கொண்டேன் :-)
  • தளபதிக்கும் தல க்கும் பேனர் கட்டினால் மட்டம், இளையராஜாவுக்கு விசிலடிச்சான் குஞ்சாக இருப்பது மேன்மையா என்று டாக்டர் புருனோ ஒரு கேள்வி கேட்டார். (வேதம் புதிது எபக்ட்)
  • கவிமடம் மீண்டும் புத்துணர்வு பெறும் என்று ஆசீப் அண்ணாச்சி 256ஆவது முறையாக உறுதியளிக்க, நர்சிம்மும் கைகோப்பதாகச் சொல்லி இருக்கிறார். பார்ப்போம். நடந்த அன்றைக்குதான் நிச்சயம்.
கிழக்குக்கு சென்றும் ஒரு மணிநேரம் பாரா, பத்ரி, ராம்கி, ஹரன், முகில் ஆகியோருடன் மொக்கை போட்டேன். (தலா 5 நிமிடம்தான்) இட்லிவடையைச் சந்தித்துவிட்டேன் என்றுதான் நினைக்கிறேன்!

சிறு ட்விட்டர் சந்திப்பு ஒன்றும். நாராயணன், விக்கி, ராம்கி - த்மிழ்ச்சினிமாவின் வரலாறு அலசி அடித்துத் தோய்த்துக் காயவிடப்பட்டது!

சிங்கங்களின் குகைக்குள் ஒரு சிறு சந்திப்பு. முழுக்க முழுக்க பெண்ணீயச் சந்திப்பு - துளசி அக்கா, வல்லி சிம்ஹன் அருணாஸ்ரீநிவாசன், நிர்மலா போன்ற மித- அதிதீவிரவாதிகள்: Wifeology புகழ் பினாத்தல் அங்கு தனியாகச் சென்றதற்கே பரம்வீர்சக்ராவிற்கு பரிந்துரைக்கப்பட்டிருக்கவேண்டும்- நல்லவேளை அடி ஒன்றும் பலம் இல்லை :-)

குறுக்கெழுத்து வாஞ்சி, யோசிப்பவர் உடன் ஒரு மினி சந்திப்பு, ராமநாதனுடன் ஒரு மைக்ரோ சந்திப்பு - குறையொன்றுமில்லாத சந்திப்புகள்..

இன்னும் பலரைச் சந்திக்கவேண்டும். அவர்கள் மட்டும் என்ன புண்ணியம் செய்தவர்களா! யாரையும் விடக்கூடாது!

உருப்படியா எதாச்சும் செய்யணும் பாஸ்!
********

போனமுறை பட்ட அடியினால் இந்தமுறை இருசக்கரத்தைத் தொடுவதில்லை என அம்மா சத்தியம் வாங்கிவிட்டதால் பேருந்துகளிலேயே என்னேரமும் சவாரி. ஒரே தூரத்துக்கு ஒரு பஸ்ஸில் 3.50ம், இன்னொரு பஸ்ஸில் 9.00 ம் வாங்குவதன் தாத்பர்யம் இன்னும் புரியவில்லை. புரிந்தவுடன் துபாய் கிளம்பிவிடுவேன்.

ஆட்டோக்காரர்கள் அடாவடி குறைந்திருக்கிறது. முன்பெல்லாம் 100 ரூபாய் தூரத்துக்கு 250ல் ஆரம்பிப்பார்கள், இப்போது 220ல் ஆரம்பிக்கிறார்கள். காசு முக்கியம் அல்ல, ஒவ்வொருவர்க்கு ஒவ்வொருவிலை என்ற சமச்சீரின்மைதான் என்னைக் கடுப்பேற்றுகிறது என்பதை ஆட்டோக்காரர்கள் அறிய வாய்ப்பில்லை, அகத்துக்காரி?

சென்னையில் கார்கள் அதிகமாகிவிட்டன, பார்க்கிங்குகள் காணாமல் போய்விட்டன. கார் ஓட்டுவதை ஒரு வலியாக்காமல் ஓயமாட்டேன் என்னும் சக சாலை உபயோகிப்பாளர்கள் நடுவேயும் ஓட்டுபவர்கள் அனைவருக்கும் ஒரு வந்தனம்!

*******

நாடோடிகள் படம் பிடித்ததற்கு ஒவ்வொருவர்க்கு ஒவ்வொரு காரணம் இருக்கலாம். ஆனால் எனக்கு சின்னமணி என்று மூன்று சீனில் மட்டும் வரும் அரசியல்வாதிதான் காரணம். ஊருக்கு வரும்போதெல்லாம் அண்ணனே, ஆசானே என்று லோக்கல் பார்ட்டிகள் செல்போனில் பேசிக்கொண்டிருக்கும் ப்ளெக்ஸ் பேனர்கள் தரும் எரிச்சலை எப்படியாவது கிண்டல் அடிக்கவேண்டும் என்று யோசிப்பேன். சின்னமணி “அந்த வானத்தைப்போல மனம் படைத்த நல்லவர்” - என்னைத் தடுத்தாட்கொண்டுவிட்டார்!

********

குற்றாலம் காத்திருக்கிறது!

Jun 19, 2009

நேற்றைய சிறுகதையின் மறுபக்கம்

நேற்று சவசவ என்று ஒரு கதை மாதிரி எழுதி அதற்குள் ஒரு கதை இருப்பதாக பில்ட் அப் எல்லாம் விட்டிருந்தேன். ஆனால் பலர் போட்டவுடனேயே மேட்டரைக்கண்டுபிடித்துவிட்டார்கள். இப்போது எல்லாருக்குமாக விடைகளை அப்டேட் செய்துவிட்டேன், தயவுசெய்து பார்க்கவும்.


பின்னூட்டம் இந்தப்பதிவுக்கு வேண்டாம். இங்கேயே போடவும் :-)

 

blogger templates | Make Money Online