தேர்தலுக்குத் தயாராகிறது ப ம க (01Mar06)

ப ம க பொதுக்குழு நேற்று இரவு சற்றேறக்குறைய இரண்டு மணிக்கு அனைவரும் தூங்கியிருந்த நேரத்தில் கூடியது. நாட்டு நிலவரம் பற்றியும், வரவிருக்கும் தேர்தலில் எதுபோன்ற அணுகுமுறையைக் கையாண்டு ஆட்சியைக்கைப்பற்றுவது போன்ற பல விஷயங்களும் விவாதிக்கப்பட்டன.

இ து பொ செ: தலைவரே, நம்ம கட்சி இந்தத் தேர்தல்லே போட்டியிடப்போகுதா இல்லியா? நேத்து ஆரம்பிச்ச கட்சியெல்லாம் கூட இரண்டில் ஒரு கூட்டணியிலே ஐக்கியம் ஆயிடுச்சி. ஆனா நம்ம நிலைமைய பாருங்க.. வலை மக்களுக்கே நம்ம கொ ப செ யாருன்னு தெரியாத அளவுக்கு கட்சியை மறக்கடிச்சுட்டோம்..

நிறுவனர் - தலைவர்: அதைப்பத்தியெல்லாம் கவலைப்படாதீங்க, நாம லேட்டா வந்தாலும் லேட்டஸ்ட்டா வருவோம்..

இ து பொ செ: (முணுமுணுப்பாக) ஆமா.. இந்த ரஜினியத்தான் சொல்லணும்.. இப்படி ஒரு டயலாக்க பிரபலப்படுத்தி, சோம்பேறிங்களை வளர்த்து விட்டுட்டாரு. (சத்தமாக) சரி நாம எந்தக்கூட்டணியிலே சேரப்போறோம்?

த: நமக்கு இதுவரை எந்தக்கூட்டணியிலிருந்தும் அழைப்பே வரவில்லையே. "கதவுகள் திறந்துதான் இருக்கின்றன"ன்னு அறிக்கை கூட விட்டுப்பாத்துட்டோம்..

இ து பொ செ: நாம இந்த மாதிரி பெரிய கட்சி ரேஞ்சிலயெல்லாம் பேசலாமுங்களா? நம்ம பலத்தை பத்தி நமக்கே தெரிய வேணாம்?  ஒரு தொகுதியிலயாவது டெபாஸிட்டை வாங்க முடியுமா நம்மாலே?

த: நம்ம கட்சியைப்பற்றி இவ்வாறு பேசினால் கட்டம் கட்டிவைக்கப்படுவீர்கள் என எச்சரிக்கிறேன்.

இ து பொ செ: அட நமக்குள்ளேதானே தலைவரே.. அவன் அவன் பத்துத் தொகுதி என் பாக்கெட்டுலே,  அஞ்சு தொகுதி என் லாக்கெட்டுலேன்னு ராக்கெட்டுலே பறந்துகிட்டிருக்கான்.. நாம என்ன சொல்றது..

த: நாம நிச்சயமா ஜெயிக்கக்கூடிய தொகுதின்னு இல்லாட்டியும், 234 தொகுதியிலயும் வெற்றி வாய்ப்பை நிர்ணயம் பண்ணப்போறது நாமதானே..

இ து பொ செ: அதெப்படிங்க?

த: எல்லாத்தொகுதியிலயும் பரவலா நமக்கு ஒரு நாலு - அஞ்சு ஓட்டு இருக்குதுன்னு வச்சுக்குவோம். தேர்தல் முடிவுலே 4 - 5 ஓட்டு வித்தியாசம் வந்தா அந்த முடிவை நிர்ணயம் பண்ணது நாமதானே.. இப்பவே பாருங்க, இந்த வார வலைத் தேர்தல்லே நம்ம வாய்ஸ் கொடுத்ததால்தானே ரோஜா அணிக்கு அமோக வெற்றி..

இ து பொ செ: அதை அவங்க ஒத்துக்கணுமே.. எங்களை ஆதரித்த மு மு க, க ச க, ய ப க, ப ம க, ஜ ஜ க மற்றும் கோ கு கவுக்கு நன்றின்னு கலைஞர் ரேஞ்சிலே அறிக்கை விட்டாங்கன்னா?

த: சரி அதை அப்ப பாத்துக்கலாம். புதிய ப ம க நம்ம கூட்டணியிலேதானே இருக்கு..

இ து பொ செ: அவ்ரு கட்சி ஆரம்பிச்சதே உங்களை எதிர்த்துத்தானே.. அவர் எப்போ வேணும்னாலும் வெளிய போயிடுவாரு.

த: நீங்க என்ன நெகடிவ்வா பேசறதுதான் நேர்மைன்னு நெனச்சுகிட்டிருக்கீங்களா? அதெல்லாம் அவர் போக மாட்டார், நான் சென்டிமெண்டலா பேசி கரெக்ட் செய்துடறேன்.

இ து பொ செ:  நீங்க சென்டியா பேசுங்க, அவர் நம்மள மெண்டலாக்கிட்டு போயிடுவாரு. அவரை நிறுத்தி வைக்கணும்னா ஒரே வழி, சின்ன முகமூடிய கொஞ்சம் அடக்கி வாசிக்கச் சொல்லுங்க.

த: நானும் பாத்துகிட்டுத்தான் இருக்கேன், உங்களுக்கு தைரியம் அதிகமாகிகிட்டே வருது. கூட்டணிக்கட்சிக்காரங்க தியாகம் பண்ணாட்டாலே எனக்குக் கோபம் வரும்.. நீங்க நம்ம கட்சியிலே இருந்துகிட்டே இப்படிப்பண்றீங்கன்ன உங்களுக்கு என் இதயத்துலே இடம் குடுக்கறதைத் தவிர வேற எதுவும் பண்ண முடியாது.

இ து பொ செ: அப்புறம் நீங்க புத்தம் புதிய ப ம கவையும் எதிர்நோக்கவேண்டியிருக்கும். சரி சரி நமக்குள்ளே எதுக்கு பிரச்சினை. நம்ம அணுகுமுறையை சொல்லுங்க.

த: அப்படிக்கேளுங்க, நம்ம திட்டங்களை சொல்றேன். முதல் திட்டம், மகாபாரதக்கட்சின்னு ஒன்னு இருக்காமே, அது கூடக் கூட்டணி வைக்கணும். அப்புறம், ராமயணக்கட்சி, ராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸர் கட்சி, தென்கச்சி சுவாமிநாதன் கட்சி இதையெல்லாம் நம்ம கூட்டணியிலே வளைச்சிப் போடணும்.

இ து பொ செ: எதுக்கு?

த: தெரியலையா, அதுனாலதான் நான் தலைவன்! எலக்ஷன் நேரத்துலே எல்லாப் பேச்சாளர்களும் குட்டிக்கதை சொல்லுவாங்க இல்லையா?

இ து பொ செ: ஆமாம்,

த: எதிலே இருந்து சொல்லுவாங்க? ராமயணம், மகாபாரதம், பரமஹம்ஸர் விட்டா தென்கச்சி - இங்கே இருந்துதான அவங்க கதைய சொல்ல முடியும்?

இ து பொ செ: அதனாலே?

த: நம்ம கூட்டணியிலே இந்தக்கட்சியெல்லாம் இருக்கரதாலே, நாம எலக்ஷன் கமிஷன்கிட்டே சொல்லி வேற யாரையும் குட்டிக்கதை சொல்ல முடியாம தடுத்தடலாம் இல்லயா? அவங்களோட பிரசார உத்தியை தவிடுபொடி ஆக்கிடலாமே!

இ து பொ செ: அது சரிதான். மத்த பிரசார உத்தியெல்லாம்?

(மற்றப் பிரசார உத்திகளை பொதுக்குழுவில் இருந்த மற்ற தோழர்கள், தலைவர் ஆகியோர் தொடர்வார்கள்)

அனுபவச்சிதறலும் அடங்குடா மவனேயும் (22Feb06)

மேற்படி இரண்டு கேரக்டர்களையும் நீங்கள் பினாத்தல்களின் டேக் லைனில் சந்தித்திருக்கலாம். இவர்கள் இருவரும் தரும் தொல்லையால் பாதிக்கப்படுவது சுரேஷ்தான். ஒரு சாம்ப்பிள் பாருங்கள்:

அடங்குடா மவனே: உன்னையெல்லாம் எழுதச்சொல்லி யார் அழுதாங்க? ஏன் நீயும் கஷ்டப்பட்டு மத்தவங்களையும் கஷ்டப்படுத்தறே?

அனுபவச்சிதறல்கள்: என்னுடைய தீராத இலக்கிய தாகம், இந்த சமுதாயத்துக்கு என் கருத்துக்களைக் கூறியே ஆக வேண்டிய கட்டாயத்துக்குள் என்னைத் தள்ளுகிறது. என் எண்ணங்களை எழுத்துக்களாக பதிவு செய்வது என் தார்மீகக் கடமை ஆகிறது..

அ.ம : டேய்.. அடங்க மாட்டே நீ? நான் ஒருத்தன் பக்கத்துலே இருக்கும்போதே இந்த ஆட்டம் ஆடறே. உன்னைத் தனியா விட்டா.. அவ்வளோதான்!

அ.சி: என் வலைப்பதிவை இதுவரை 30000க்கும் மேற்பட்டோர் பார்வையிட்டிருக்கிறார்கள் தெரியுமா?

அ.ம: என்னது? 30000மா? எதோ படத்துலே "நான் வெட்டினாலும் அறுவா வெட்டும்" நு விஜய் சொன்னா மாதிரி நீயே பாத்துகிட்டாலும் ஹிட் கவுண்ட்டர் ஏறும். உண்மையச் சொல்லு - அதுலே குறைஞ்சது 10000 மாவது நீயே பாத்ததா இருக்காது?

அ.சி: "ஒரு எழுத்தாளர் விடை பெறுகிறார்"- என்று நான் எழுதியபோது எத்தனை பேர் நான் தொடர்ந்து எழுத வேண்டும் என்று விரும்பினார்கள் தெரியுமல்லவா?

அ.ம: அதிலே எத்தனை பேர் இப்போ தன் தலைய அடிச்சுகிட்டிருக்காங்க தெரியுமா?

அ.சி: எழுத ஆரம்பித்த ஆறு மாதங்களுக்குள்ளாகவே தமிழ்மணம் நட்சத்திரம் ஆக்கப்பட்டேனே மறந்துவிட்டதா?

அ.ம: நானே இந்தப்பேச்சை எடுக்கணும்னு இருந்தேன்.. அது என்னடா நட்சத்திர வாரம்? 5 கமெண்ட்டு, 10 கமெண்ட்டு - இப்போ எல்லாம் பாரு, எல்லரும் 50, 100ன்னு பின்னறாங்க!

அ.சி: பின்னுட்டத்தின் எண்ணிக்கையை வைத்து பதிவை எடை போட முடியாது.

அ.ம: ஆமாண்டா, கமெண்ட்ட வச்சு சொல்லக்கூடாது, ஹிட்டை வச்சு சொல்லக்கூடாதுன்னா எதை வைச்சுத்தாண்டா சொல்லறது?

அ.சி: எத்தனை பேர் பினாத்தல் என்ற பெயர் இப்பதிவுக்குப் பொருந்தாது என்று அதை மாற்றச்சொல்லி இருக்கிறார்கள்?

அ.ம: ஒரு மூணு பேர் இருக்குமா? நூறு பேர்லே ஒரு மூணு நாலு பேர்..

அ.சி: கவிதையிலே முதலாவதாய் வந்தேனே?

அ.ம: அந்தப்பேரை கவிதைகளைக் கிண்டல் அடிச்சு கெடுத்துகிட்டயே?

அ.சி: சிறுகதையிலும் முதலாவதாய் வந்தேனே?

அ.ம: அதைத்தவிர வேற எந்தக்கதையாவது உருப்படியா, நாலு பேர் படிக்கற மாதிரி எழுதி இருக்கியா?

அ.சி: நான் போட்ட பிளாஷ் நகைச்சுவை யெல்லாம் எவ்வளவு வரவேற்பு பெற்றது.. பார்த்துக்கொண்டுதானே இருக்கிறாய்?

அ.ம: பிளாஷ் உனக்கே சரியாத் தெரியாது.. தெரிஞ்சவங்க - நாராயணன், ஹல்வாசிட்டி விஜய் மாதிரி ஆளுங்க எல்லாம் ரெகுலரா பிளாஷ் போட ஆரம்பிச்சா அப்ப தெரியும் உன் பவிஷு.

அ.சி: அவள் விகடன்லே என் பதிவு வந்ததையுமா மறைக்கத் துடிக்கிறாய்?

அ.ம: தினமலர்லே எல்லார் பேரும் வந்துடிச்சி - உன் பேர் இன்னும் வரலையே அதுக்கு என்ன சொல்லறே?

அ.சி: இந்தப்பதிவு என் நூறாவது பதிவு.

அ.ம: ஆமா, ஏறத்தாழ ஒண்ணரை வருஷத்துலே நூறு பதிவு.. எத்தனையோ பேர் ஒனுன்ரெண்டு மாசத்துலே நூறு போடறாங்க தெரியுமா?

அ.சி: எண்ணிக்கையை வைத்துத் தரத்தை அறிய முடியாது.

அ.ம: இதுதாண்டா லிமிட்! குவான்டிடி கம்மியா இருந்துட்டா, குவாலிட்டி அதிகம்னு ஆடுவியோ? அப்போ கம்மியா எழுதறவனெல்லாம் ஹை குவாலிட்டி, நெறய எழுதறவனெல்லாம் லோ குவாலிட்டின்றயா? உனக்கு கொழுப்பு கொறயவே இல்லடா! நீ அடங்க மாட்டே? ஓடுறா!

இப்படியாக, இன்றைய சண்டையிலும் அடங்குடா மவனே கட்சிதான் வெற்றி பெற்றது.

அக்டோபர் மாதத்து ஆலிவ் பூக்கள் (21Feb06)

காலச் சுழற்சியில், பதிவுகள் மேல் பதிவுகள் வந்து இந்தக்கவிதையைச் சாப்பிட்டுவிட்டன.

நண்பர்களின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க (ஒருத்தர் கேட்டாலும் இப்படித்தானுங்களே சொல்லணும்?) தனியாக மறுபதிப்புச் செய்கிறேன்.

நீண்ட நாட்களுக்குப் பின், ஒரு நல்ல புத்தகம் கைக்குக் கிடைத்திருக்கிறது.

யூஜீன் பெட்ரோவா - அக்டோபர் மாதத்து ஆலிவ் பூக்கள் (பிரபலமான புத்தகம்தான் என்றாலும், இதுவரை தமிழில் இதைப்பற்றிப் பார்த்ததில்லை)

பிரச்சினை பூமி என்றே நான் அறிந்த செசன்யாவிலிருந்து ஒரு தென்றல், யூஜீன் பெட்ரோவா என்னும் கவிதாயினி. (எரிக்கா யாங்குக்கு செசன்யாவின் இணை என்கிறது முன்னுரை). முக்கியமான பாடுபொருள் காதலும் இயற்கையுமே என்றாலும் ஜார் ஆண்ட சோவியத்தில், புரட்சியின் ஆரம்பம் தென்படத்தொடங்கிய காலத்தில் எழுதப்பட்ட கவிதைகள் என்பதால் அதன் தாக்கங்களும் விரவி இருக்கின்றன.

முடியும்போது இக்கவிதைகளை தமிழில் மொழிபெயர்த்து இடுகிறேன். இப்போதைக்கு, தலைப்புக்கவிதையைத் தமிழில்:

அக்டோபர் மாதத்து ஆலிவ் பூக்கள்

ஆண்டுக்கான சூரியன் அஸ்தமித்த நேரத்தில்
ஆலிவ் பூக்கள் உதிரத்தொடங்கின.
மாஸ்கோவின் தோழர்போல் செஞ்சட்டை அணிந்த ஆலிவ்.
மரத்திலேயே இருந்திருக்கலாமோ என
மனம் அலைபாய்கிற பூக்களும் உண்டு.
பனித்தரையில் பகுக்க முடியா
வெள்ளை நிறப்பூக்கள்
பச்சோந்திகளோ?
எனக்கெனவும் ஒரு பூ இருக்கிறது.
அது என் மரண மலர் வளையத்தில்
மையமாய் இருக்கலாம் -
அல்லது
நந்தவனத்தின் அத்தனை மலர்களையும்
கொய்து அவன் தரப்போகும் பூங்கொத்தின்
பகுதியாயும் இருக்கலாம்.
எப்படியும்
எனக்கான மலர் எனக்குத்தெரியும்.

நன்றாக இருந்தால் சொல்லுங்கள், மொத்த புத்தகத்தையும் மொழிபெயர்த்துவிடுகிறேன். மேலும் இக்கவிதை பற்றிய சில பின்னணித்தகவல்களையும் கூறவேண்டி இருக்கிறது.

நடுநிலைமை - சாத்தியமா? (20 Feb 06)

மு கு 1: கடந்த சில நாட்களாக என் பதிவுகளில் இருக்கும் ஏமாற்று வேலை எதுவும் இப்பதிவில் இல்லை. அப்படி ஏதேனும் எதிர்பார்த்தால் மட்டுமே ஏமாந்து போவீர்கள்.

மு கு 2: தமிழ்மணத்தில் வகைப்படுத்தும் வசதி இப்போது எனக்கில்லை. எனவே, முதலில் வகைப்படுத்தும் புண்ணியவான் இதை "விவாத மேடை" என வகைப்படுத்துமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன்

"கமலை ரசிக்கிறார்களா அல்லது படத்தை ரசிக்கிறார்களா என்ற குழப்பம் எனக்கு எப்போதும் உண்டு." என்கிறார் முத்து (தமிழினி). இந்த வரிகள் என் சிந்தனையில் ரொம்ப நாளாகவே இருந்துவந்த குழப்பத்தை இன்னும் தூண்டிவிட்டது.

இந்தக்கேள்வியை நான் பார்க்கும் விதம் - கலைவடிவத்தை விமர்சிக்கிறோமா அல்லது கொடுத்தவரை விமர்சிக்கிறோமா? (இந்த வார்த்தைகள் இந்தக்கட்டுரையில் அடிக்கடி வரப்போவதால், ஒரு சுருக்கமான வரைவு -

கலை என நான் குறிப்பிடுவது திரைப்படம், கதை, கட்டுரை, அரசியல் நிகழ்வு எல்லாவற்றுக்கும் பொருந்தும்

பிம்பம் என்பது அக்கலையை நிகழ்த்தியவர் - திரை நடிகர், கதாசிரியர், இயக்குநர், கட்டுரையாசிரியர், அரசியல்வாதி எல்லாரையும் குறிக்கும்)

நேர்மையான விமரிசனம்  என்பது எதையும் விமர்சிக்காமல் இருப்பதோ அல்லது எல்லாவற்றையும் கிழித்துத் தோரணம் கட்டுவதோ இல்லை. ஆனால் கலையை விட்டு, பிம்பத்துக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்படும்போது முதலில் அடிவாங்குவது நடுநிலைமைதான்.

நான் ஒரு நேர்மையான பார்வையாளன் என்று சொல்லிக்கொள்வதற்கு முன் இந்த Biasஸை விட்டு விலகி வருவது அவசியம். அது நிச்சயமாக சுலபமான ஒன்றல்ல. நம் பிறப்பு, வளர்ப்பு, பார்த்த நிகழ்வுகள், பாதித்த  சம்பவங்கள் (ஏன், ஜாதியும் மதமும் கூட) அனைத்தும் சில பிம்பங்களின் மீது அதீத வெறுப்போ அல்லது அதீதக்காதலோ வரவைத்து விடுகின்றன.

இதற்கு ஒரு சரியான உதாரணம் "சோ"வின் நடுநிலைமை". (இது ஹிட்லரின் ஜீவகாருண்யம் போல Mutually Exclusive-ஆன பதம் என்பது என் கருத்து:-)) கருணாநிதியைப்பற்றி நினைக்கும் பொழுது திமுகவால் அவர் தாக்கப்பட்ட நிகழ்வுகளை விடுத்து யோசிக்க முடியாது, பாஜகவை நினைக்கும்போது அவரின் ராஜ்ய சபா எம்பி பதவியை மறக்கவும் முடியாது.. எனவே ஜெயலலிதாவை விமர்சிக்கும்போதெல்லாம் கருணாநிதியைத் தொட்டுக்கொள்ளாமல் விமர்சிக்க முடிவதில்லை, பாஜகவைத் திட்ட வேண்டி வந்தால் "காங்கிரஸ் போலவே ஆகி வருகிறது" என்ற வார்த்தையைத் தவிர்க்க முடிவதில்லை!

நடுநிலைக்கு அவசியமான ஒன்று இந்தப் பிம்பங்கள் உடைதல். பிம்பங்களை மீறி கலையைப் பார்க்கும்போது மட்டுமே நடுநிலை என்பது சாத்தியம்.

நான் நடுநிலை வாதியா எனக்கேட்டால், என் விருப்பத்தையும் மீறி இல்லை என்றே உண்மை சொல்வேன்.

சிறு வயதில், கமல் / ரஜினி என்ற பைனரி ரசிகக்கூட்டத்தின் ஊடே, என் தனித்தன்மையை நிரூபிக்க "சத்யராஜ்" ரசிகன் என்ற மூன்றாம் நிலை எடுத்தேன். அன்று என்னைக்கவர்ந்த அதே தகட்டை (தகடு தகடு) இன்றும் வியாபாரம் செய்து வருவதால் சத்யராஜால்  நீண்ட நாள் என்னைத் தன் ரசிகராக தக்கவைத்துக்கொள்ளமுடியவில்லை. அப்போதைய நான் சத்தியராஜின் படத்தை விமர்சித்திருந்தால் அது நடுநிலையாக இருந்திருக்குமா?

சிந்துபைரவி வந்த காலகட்டத்தில், உலகின் ஒரே சிறந்த இயக்குநர் என்று பாலச்சந்தரை நினைத்திருந்தேன். பின்னர் அவருடைய நாடகபாணியும், "ப்சு, த்சு" என்று மேனரிஸம் காட்டும் கேனத்தனமாக செதுக்கப்பட்ட கதாபாத்திரங்கள், மகளிரை அழவைக்க சாகவைக்கப்படும், கஷ்டப்படவைக்கப்படும் காட்சி அமைப்புகளைப்பார்த்து வெறுப்பு வந்தது.. இரு நிலைகளிலுமே, என் விமரிசனம் நடுநிலைமையாக இருப்பதற்கு வாய்ப்பே இல்லை.

பாலகுமாரன் போல எழுதுவதற்கு ஆளே இல்லை என நினைத்த காலத்திலும், அடுத்து வந்த "என்னத்தையோ எழுதித்தள்ளறான்யா" என நினைத்த காலத்திலும் பாலகுமாரனைப்பற்றி நடுநிலையாக விமரிசித்திருக்க முடியுமா?
 
வட இந்தியாவுக்குச்சென்று இந்தி தெரியாமல் கஷ்டப்பட்ட நாட்களில் இந்திக் கல்வியை எதிர்த்தவர்கள் மீது வெறுப்பு வந்தது. சிங்கப்பூரில் ரயிலில் தமிழ் கேட்டதும் "தமிழ் ஏன் இந்திக்குப் பணிய வேண்டும்" என்ற எண்ணமும் வந்தது. இரு நேரங்களிலுமே, ஒரு பக்கச்சார்போடுதான் சிந்தித்திருக்கிறேன்.

அதே நேரத்தில், பிம்பங்கள் இல்லாத நேரத்தில், பக்கச்சார்புகள் இல்லாமல் சிந்திக்கவும் அதீதக்கோபமோ, அதீதப்பாசமோ இல்லாமல் விமர்சிக்க முடிகிறது.

கமல் மேல் பெரிய ஈர்ப்பு இல்லாததால், மும்பை எக்ஸ்பிரஸ்ஸும் ஒரு படமா? என்று திட்டவும், விருமாண்டி அருமையான படம் எனப்போற்றவும் முடிகிறது.

ரஜினி மீது வெறுப்பு இல்லாததால், பாட்ஷா படத்தை பத்து முறை பார்க்கவும், சந்திரமுகி- அதிர்ச்சி வெற்றி எனப்பதிவு போடவும் முடிகிறது.

எந்த அரசியல்வாதியினாலும் தனிப்பட்ட ஆதாயமோ, பாதிப்போ அடையாததால், பிம்பங்கள் ஏதும் இன்றி, நிகழ்வுகளின் அடிப்படையில் கருத்துக்களை அமைத்துக்கொள்ள முடிகிறது.

சில பிம்பங்கள் விழுந்துவிட்டன, சில பக்கச்சார்புகள் மாறிவிட்டன என்பதால் முழு நடுநிலை வந்துவிட்டது என நினைத்துக்கொள்ள முடியாது அல்லவா?

இது என் Observation . உங்கள் கருத்து?

பெரியவங்க தொல்லை (19 Feb 06)

ம்ஹூம்; இந்த பெரியவங்க தொல்லை தாங்க முடியலை!

மனுசனாப் பொறந்தவனுக்கு வேலை இருக்காதா?

எனக்கு வாரம் சனிக்கிழமையிலேதான் ஆரம்பிக்குது. வெள்ளிக்கிழமை லீவுன்னாலும், விட்டுப்போன சில்லறை வேலைகளையெல்லாம் கிடைக்கிற கொஞ்ச கொஞ்ச கேப்லே செஞ்சுகிட்டு கம்ப்யூட்டரை ஆன் கூட செய்ய முடியாம இருந்தேன் நேத்து சாயங்காலம்.

ஆனா பாருங்க இந்த பெரியவங்களை!

ஒருத்தர் என்னடான்ன ராத்திரி மூணு மணிக்கு எழுந்தேன், பதிவு போடறேன்றாரு.

இன்னொருத்தர் அவசரமா, எமோஷனலா பதிவு போடறேன்றாரு..

அப்புறம் நாங்க எல்லாம் எப்பத்தன் "அன்பே சிவம்" பாத்ததைப் பத்தி, அணு அணுவா ரசிச்சதைப்பத்திப் பதிவு போடறதாம்?

அதுக்காக விட்டுட முடியுமா? நான் ரசித்த விஷயங்களைப் பட்டியல் போடுடறேன்.

1. கதாபாத்திரங்களின் பெயர்கள் - (அன்பு)அரசு, (நல்லா) சிவம், (பாலா) (சரஸ்வதி) என்று எல்லாக்கதா பாத்திரங்களுக்கும் இரட்டைப்பெயர், ஒருவருக்குத் தெரிந்த அரைப்பெயர் இன்னொருவருக்குத் தெரியாது என்று இயல்பாக கதையை ஓட்டி இருந்த விதம்!

2. மிகவும் வேறுபடும் கதாபாத்திரங்கள் - ஆனாலும் தினமும் நாம் சந்திக்கும் இயல்பான பாத்திரங்கள் (குடைச்சண்டை போடும், டிஜிடல் காமெராவில் விளையாடும் கம்யூனிஸ்ட்டை விட்டுவிட்டால்:-))

3. பிரசார நெடி வெளிப்படையாகத் தெரியாத புத்திசாலித்தனமான வசனங்கள்.

"தாஜ்மஹால் இடிஞ்சு போச்சின்னா காதல் பண்ணறதை விட்டுடுவீங்களா?" ரஷ்யா உடைந்ததை குத்திக்காட்டும் மாதவனிடம் கமல்.

"பொம்பளைங்களால வீதியிலே நாடகம் மட்டும்தான் போட முடியும்" அவசரமாய் ஜிப் திறக்கும் சகாக்களிடம் பெண் சகாக்கள்

"மனசு மாறிட்டேன், சரி - அதுக்காக கடவுள்னு எல்லாம் சொல்ல்லாதீங்க " -"அப்படி நாத்திகம் பேசக்கூடாது" வெட்ட வந்த சந்தானபாரதியிடம் கமல்.

"என்னுதும் டிஸைனர் ஷூதான் சார், மேட் இன் ஆஸ்பத்திரி" இத்தலிய ஷூவை விற்றுவிட்ட வெறுப்பில் கமலின் ஷூவை மாதவன் வீசிவிட்ட பின்.

"உங்களுக்கு கூடப்பிறந்த பெண்கள் உண்டா" எனக்கேட்கும் ஒரிய ட்ரேன்ஸ்லேட்டர் "You are technically wrong" என்று மாதவனைத் திட்டிக்கொண்டிருக்கும் டாக்ஸி ட்ரைவரிடம்.

"வருத்தப்படாதீங்க அர்ஸ் - பீ பாஸிட்டிவ் - நீங்க AB நெகடிவ்" ஏமாற்றப்பட்டு நொந்து போயிருக்கும் மாதவனிடம் கமல்.

3. காட்சி அமைப்புகளுக்காக மெனக்கெட்டிருத்தல் -

தண்ணீர் வழிந்தோடும் புவனேஸ்வர் ரயில் நிலையம்,
ஆக்ஸி அஸிட்டிலீன் கட்டிங் செய்யப்படும் விபத்துக்குள்ளான ரயில் பெட்டி,
கோழி பறக்கும் ஒரிஸ்ஸா பஸ் கூறை
அந்த இச்சாபுரம் ஸ்டேஷன் மாஸ்டரின் (ஆர் எஸ் சிவாஜி) தெலுங்கு கலந்த ஆங்கிலம்

இவற்றை எல்லாம் நிஜமாகவே பல முறை பார்த்திருக்கிறேன்.. படத்தில் வித்தியாசம் கண்டுபிடிக்க முடியாத அளவிற்கு இயல்பு!

இன்னும் நான் ரசித்த ஒவ்வொரு அம்சத்தைப்பற்றியும் எழுத ஆரம்பித்தால் எனக்கு வேறு வேலை ஓடாது என்பதால் நிறுத்திக்கொள்கிறேன்.

படத்தை இயக்கியது சுந்தர் சி என்பது கமல் படங்களில் தொடர்ந்து வந்திருக்கும் கேலிக்கூத்து.

திக்கற்ற பார்வதி, நாட்டிய மயூரி போன்ற மெலோட்ராமாக்களை இயக்கிய சிங்கீதம் சீனிவாசராவ், கமலோடு மட்டுமே அபூர்வ சகோதரர்கள், மைக்கேல் மதன காம ராஜன் போன்ற படங்களைக்கொடுத்தார்.

மகாநதி, குணா ஆகிய படங்களை "இயக்கிய" சந்தான பாரதி, கமல் இல்லாமல் இயக்கிய படங்களுக்கு ஒரு சாம்ப்பீள் - சின்ன மாப்ளே, ராஜா கைய வெச்சா!

மீரா என்ற சாதாரண காதல் சினிமா, சுஜாதாவின் நல்ல கதையை கெடுத்துக் குட்டிச்சுவராக்கிய "வானம் வசப்படும்" ஆகிய படங்களுக்கு நடுவில் பி ஸி ஸ்ரீராம் "இயக்கிய" படம் குருதிப்புனல்.

மறுபடி அன்பே சிவம்: இந்தப்படம் தோல்வி அடைந்தது ஒரு சராசரி தமிழ் திரைப்பட ரசிகனாக எனக்கு இழப்பே. தருமியுடன் 100% ஒத்துப்போகிறேன். ஒன்றிரண்டு குறைகள் இருக்கலாம்.. ஒன்றிரண்டு நிறைகளோடு மட்டுமே வரும் படங்கள் கூட பிய்த்துக்கொண்டு ஓடும்போது இது நிராகரிக்கப்பட்டது வருத்தம்தான். இப்படித் தொடர்ச்சியாக நல்ல படங்களைத் தோல்வியுறச்செய்தால், சிவகாசியும் பரமசிவனும்தான் "மக்கள் கேட்கிறார்கள்" என்ற அடைமொழியுடன் பரிமாறப்படும்.